Η χώρα στην οποία οι θεσμοί και η εξουσία δεν αισθάνονται την ελάχιστη ανάγκη να εξηγήσουν στο λαό που τους αναδεικνύει και τους πληρώνει ακόμα και τα πιο σοβαρά ζητήματα που τον αφορούν
Η Κύπρος αποτελούσε πάντα και αποτελεί και σήμερα, σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό, ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα πρακτόρων στον κόσμο. Στο μικρό αυτό νησί παίζεται ένα μεγάλο και σκοτεινό παιχνίδι διεθνούς κατασκοπείας την έκταση του οποίου δεν είναι σε θέση να προσδιορίσουν ούτε και οι μυστικές υπηρεσίες του κράτους οι οποίες σηκώνουν τα χέρια μπροστά στα κατά καιρούς ευρήματά τους.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό, ένας πρώην ανώτατος αξιωματικός των Ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών, βρίσκεται στην Κύπρο και αποκαλύπτει δραστηριότητες που -αν μη τι άλλο- προκαλούν σοβαρό προβληματισμό και δικαιολογημένη ανησυχία. Πρόκειται για τον Ταλ Ντίλιαν ο οποίος παρουσιάζει στο Forbes τις μεγάλες δυνατότητες ενός κινητού μηχανισμού συλλογής δεδομένων από κινητές συσκευές στο χώρο όπου κινείται. Και, κάπως έτσι, αποκαλύπτεται η περιβόητη υπόθεση του «μαύρου βαν».
Από τη διερεύνηση της υπόθεσης, μετά το σάλο που προκλήθηκε, καταδικάστηκε μόνο η εταιρεία WiSpear στην οποία ανήκε το βαν, η οποία παραδέχθηκε παραβιάσεις που είχαν σχέση με προσωπικά δεδομένα. Της επιβλήθηκε πρόστιμο 76 χιλιάδων ευρώ και η υπόθεση έκλεισε. Αυτή είναι -σε πολύ μεγάλη συντομία- η διαδρομή της συγκεκριμένης υπόθεσης.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Ο Κύπριος πολίτης δεν έμαθε ποτέ ποιανών τα προσωπικά δεδομένα παραβιάστηκαν. Δεν έμαθε ποτέ γιατί και πως παρακάμφθηκε το Σύνταγμα το οποίο προστατεύει το απόρρητο της επικοινωνίας. Δεν έμαθε ποτέ γιατί και πως επιτράπηκε η εισαγωγή στην Κύπρο μιας συσκευής στόχος της οποίας είναι η παρακολούθηση ιδιωτικών επικοινωνιών. Δεν έμαθε ποτέ ποιος έδωσε άδεια εισαγωγής μιας τέτοιας συσκευής στην Κύπρο και γιατί οι εμπνευστές ή χειριστές αυτού του είδους των συσκευών αισθάνονται τόσο άνετοι να κάνουν τις δουλειές τους εδώ. Δεν έμαθε ποτέ ποιοι ήταν οι λόγοι «δημοσίου συμφέροντος» που επικαλέστηκε ο Γενικός Εισαγγελέας για να αναστείλει την υπόθεση. Και, φυσικά, δεν έμαθε ποτέ το πόρισμα του ανεξάρτητου ποινικού ανακριτή Ηλία Στεφάνου ο οποίος ερεύνησε το θέμα.
This is Cyprus λοιπόν. Η χώρα στην οποία οι θεσμοί και η εξουσία δεν αισθάνονται την ελάχιστη ανάγκη να εξηγήσουν στο λαό που τους αναδεικνύει και τους πληρώνει ακόμα και τα πιο σοβαρά ζητήματα που τον αφορούν. Η απόλυτη απαξίωση του πολίτη από αυτούς που με κάθε ευκαιρία μάς κουνούν το δάκτυλο για την υποχρέωσή μας να σεβόμαστε τους θεσμούς. Η ελάχιστη αντίληψη της ευθύνης που έχουν όλοι αυτοί οι κύριοι έναντι του Κύπριου πολίτη, θα επέβαλλε άλλου είδους συμπεριφορές.
Σήμερα τσακώνονται η Νομική Υπηρεσία με την Ανεξάρτητη Αρχή κατά της Διαφθοράς για το αν έγιναν όλα όσα έπρεπε και ποιος έχει τη μεγαλύτερη ευθύνη που δεν επιδείχθηκε ο απαιτούμενος σεβασμός απέναντι σε μια κοινωνία η οποία έχει κάθε δικαίωμα να γνωρίζει τι συμβαίνει σε αυτό τον τόπο. Και όχι, το ζητούμενο δεν είναι ποιος από τους δύο έχει δίκαιο. Το ζητούμενο είναι η αποτυχία και των δύο να κάνουν τη δουλειά τους. Η αποτυχία όλων των θεσμών να δημιουργήσουν συνθήκες σωστής δημοκρατίας και κράτους δικαίου.
Η Κύπρος θα παραμείνει ο παράδεισος των κατασκόπων. Γιατί έχουν όλοι πλέον αντιληφθεί ότι εδώ δεν λειτουργεί τίποτα σωστά, δεν χρειάζεται κανείς να δώσει εξηγήσεις, ισχύει στον απόλυτο βαθμό το «μπάτε σκύλοι αλέστε» και, αν προκύψει και κανένα προβληματάκι, οι θεσμοί θα αναλάβουν να το χειριστούν αισθανόμενοι ότι απολαμβάνουν την απόλυτη ασυλία. Και δεν είναι μόνο οι κατάσκοποι. Είναι και οι κάθε λογής απατεώνες, παράνομοι, έμποροι θανάτου και ανθρώπινης εκμετάλλευσης.
Κι όμως, αυτό το κράτος διαγκωνίζονται πολλοί για να το κυβερνήσουν…
