ALPHA της Κυριακής

Η σύγκρουση συμφέροντος είναι ο λόγος που η κοινωνία παρακολουθεί αυτό το νομικό βραχυκύκλωμα. Και εμπεδώνει μέσα της δυστυχώς πως είτε επικρατεί άκρατη προχειρότητα ή προσπάθεια συγκάλυψης   

Λίγο μετά το κούρεμα καταθέσεων και τη φημολογία ότι οι συμπέθεροι του Νίκου Αναστασιάδη έβγαλαν προνομιακά χρήματα κατά την κλειστή περίοδο, ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, καλούσε την ερευνητική επιτροπή που διόρισε, να εξετάσει «με αυξημένη αυστηρότητα τα όσα αμέσως ή εμμέσως» του αποδίδονται. Τους προκαλούσε να μην περιοριστούν στους εξ αγχιστείας συγγενείς του, αλλά να επεκτείνουν την έρευνα και στις συναλλαγές του δικηγορικού του γραφείου. Του οποίου μέχρι πρότινος, όπως έλεγε, ήταν συνέταιρος. 

Ήταν ένα συμβάν που προετοίμαζε για το πώς το δικηγορικό γραφείο που «φέρει το όνομα του Νίκου Αναστασιάδη» θα απασχολούσε συνεχώς την επικαιρότητα. Και επιβεβαιωνόταν λίγο αργότερα, όταν δημοσιεύματα αποκάλυπταν πως το ίδιο δικηγορικό γραφείο, που ο Νίκος Αναστασιάδης καλούσε να ερευνήσουν με «αυξημένη αυστηρότητα», αναλάμβανε και την εκπροσώπηση της αεροπορικής εταιρείας Ryanair, για την αγορά των Κυπριακών Αερογραμμών. Μνημειώδεις ήταν τότε οι οργίλες αντιδράσεις του τέως Προέδρου που δήλωνε παραπλανημένος από τους συνεταίρους τους. Γιατί όπως έλεγε παραβίασαν τον όρο που έθεσε όταν έφυγε από το γραφείο. Την απαγόρευσή του  «να αναλάβει τον οποιοδήποτε πελάτη, ο οποίος μπορεί να έχει συμφέροντα από την παρουσία μου στην κυβέρνηση». Το τι ακολούθησε με το δραστήριο αυτό δικηγορικό γραφείο, την Ryanair και κάτι αλλοιωμένες υπογραφές, δεν έδειξε μόνο το πόσο προκλητικά τύγχαναν κοροϊδίας οι πολίτες. Εμπέδωσε στις συνειδήσεις όλων, πως η σύγκρουση συμφέροντος έτεινε να καταστεί η νέα κανονικότητα. 

Αυτό βεβαίως το βαρίδι της σύγκρουσης συμφέροντος που έσερνε μαζί της η κυβέρνηση Αναστασιάδη, δεν αποτελούσε την εκτίμηση μίας μερίδας ευαίσθητων ακτιβιστών, μίας «θορυβώδους μειοψηφίας» ή τοξικών πολιτικών προσώπων που επιχειρούν να στήσουν λαϊκά δικαστήρια για να ανέλθουν στην εξουσία. Ήταν διαπίστωση από το πόρισμα του Μύρωνα Νικολάτου για το μεγάλο σκάνδαλο των Χρυσών Διαβατηρίων. Καταλόγιζε στον Νίκο Αναστασιάδη, σύγκρουση συμφέροντος καθώς  συμμετείχε στις συνεδρίες του Υπουργικού Συμβουλίου στις οποίες εγκρίνονταν αιτήσεις που είχαν προωθηθεί από το δικηγορικό γραφείο «που έφερε το όνομά του». Και διευρυνόταν στο υπουργικό του συμβούλιο, καθώς μέλη του συμμετείχαν κανονικά σε συνεδριάσεις παρά τη σύγκρουση συμφέροντος που τους ακολουθούσε. Δεδομένου ότι συνδέονταν με δικηγορικά ή λογιστικά γραφεία που προωθούσαν αιτήσεις πολιτογράφησης. 

Όλη αυτή η κατάσταση έφερνε συνεχώς στο προσκήνιο το εξής ερώτημα: Ήταν θέμα κακής αντίληψης για το τι αποτελεί νόμιμο, τι ηθικό και τι είναι ανήθικο; Ή ήταν θέμα πλήρους αποθράσυνσης μίας ελίτ που λειτουργούσε το κράτος ως ιδιωτική επιχείρηση; Χρειάστηκε να προχωρήσει ο Νίκος Αναστασιάδης, στον διορισμό δύο εν ενεργεία υπουργών του για την θέση του γενικού και βοηθού γενικού εισαγγελέα ούτως ώστε να ενισχυθεί εντός της κοινωνίας η αίσθηση της συγκάλυψης.  

Ακόμα και τότε όμως, κανένας δεν ένιωσε την ανάγκη να κρατήσει τα προσχήματα. Αν όχι για να εκτονώσει την οργή, τουλάχιστον για να διασώσει το κύρος του θεσμού που ολοφύρονταν ότι προστατεύουν. Δεν είναι λοιπόν καθόλου παράλογο ότι με την ανακοίνωση του Πορίσματος για το Κράτος Μαφία βρεθήκαμε σε αυτό το πλήρες βραχυκύκλωμα. Να παρακολουθούμε την γενική εισαγγελία να δηλώνει ανίκανη να εκτελέσει τα καθήκοντά της. Και ενώ παραδέχεται έλλειψη αντικειμενικότητας και αμεροληψίας παραμένει στην θέση της. 

Παραμένει στην θέση της και παρακολουθεί αμέτοχη την παράλυση των μηχανισμών του κράτους. Χωρίς να παραιτείται για λόγους ευθιξίας ή θεσμικής ευαισθησίας. Ή τουλάχιστον για να αποτρέψει το φιάσκο που παρακολουθήσαμε με την σύγκρουση συμφέροντος του κ. Μυλωνόπουλου. Πλέον ο χειρισμός του πορίσματος θα κρίνει την θεσμική μας αξιοπιστία, θα επαναφέρει το τι αποτελεί λογοδοσία και τι πολιτική ηθική. Όμως θα κρίνει και τον Πρόεδρο και πρώην στενό συνεργάτη του Νίκου Αναστασιάδη που μέχρι τώρα βρισκόταν στο απυρόβλητο μπροστά σε αυτή την κρίση. Γιατί με την περίπτωση Μυλωνόπουλου και την γνώση τους για τη σύγκρουση συμφέροντος, δημιουργήθηκε η εξής σκιά: είναι τόσο πρόχειρη η διαδικασία διερεύνησης μίας υπόθεσης που συντάραξε την κοινωνία ή έχει κανονικοποιηθεί πλήρως η σύγκρουση συμφέροντος στο πολιτικό σύστημα; Όποια κι αν είναι η απάντηση, σίγουρα δεν τιμά την κυβέρνηση. Και ενισχύει δυστυχώς την καχυποψία, πως πίσω από όλο αυτό το φιάσκο ίσως να επιχειρείται μία καθώς πρέπει συγκάλυψη.