ALPHA της Κυριακής

Το ξεστόμισε ο Ρονάλντο, το βροντοφωνάζει η οικουμένη

Με αφορμή τη δήλωση του Ρονάλντο του… ορθόδοξου, ότι ο κόσμος οφείλει να παραδεχτεί πλέον πως ο Λιονέλ Μέσι είναι ο κορυφαίος όλων των εποχών, ίσως να μην υπάρχει καλύτερη στιγμή για να σταθούμε ξανά μπροστά στο φαινόμενο που εδώ και δύο δεκαετίες αψηφά τη λογική, τους αριθμούς και τα όρια του ίδιου του αθλήματος.

Στα 39 του χρόνια, όταν οι περισσότεροι θρύλοι έχουν προ πολλού μετατραπεί σε αναμνήσεις και βίντεο στο διαδίκτυο, ο πούλγκα εξακολουθεί να γράφει νέες σελίδες στο βιβλίο του μύθου του. Η πρόσφατη μαγική του παράσταση απέναντι στην Αλγερία, με ένα χατ-τρικ που ταξίδεψε σε κάθε γωνιά του πλανήτη, δεν ήταν απλώς άλλη μία σπουδαία εμφάνιση. Ήταν μια υπενθύμιση. Μια υπενθύμιση ότι ορισμένοι ποδοσφαιριστές παίζουν τρομερή μπάλα αλλά κάποιοι, ελάχιστοι, καθορίζουν το παιχνίδι, στην ουσία το επαναπροσδιορίζουν.

Ο Μέσι δεν τρέχει πια όπως στα 22 του. Δεν χρειάζεται. Βλέπει το γήπεδο μισό δευτερόλεπτο νωρίτερα από όλους τους υπόλοιπους. Κάθε άγγιγμα της μπάλας μοιάζει με μια ήρεμη συζήτηση ανάμεσα σε δύο παλιούς φίλους. Εκεί που οι άλλοι βλέπουν είκοσι δύο παίκτες και χάος, εκείνος βλέπει διαδρόμους, γωνίες και πιθανότητες. Δεν κυνηγά το παιχνίδι. Το παιχνίδι τον ακολουθεί. Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο παράσημό του. Ο Μέσι δεν έγινε θρύλος επειδή σκόραρε πολλά γκολ. Έγινε θρύλος επειδή έκανε εκατομμύρια ανθρώπους να αγαπήσουν το ποδόσφαιρο ακόμα περισσότερο. Έκανε παιδιά να βγουν στις αλάνες και να προσπαθήσουν να περάσουν όλους τους αντιπάλους. Έκανε γονείς να ξυπνήσουν χαράματα για να δουν έναν αγώνα. Έκανε ανθρώπους που δεν γνώριζαν τίποτα για το άθλημα να σταματήσουν μπροστά σε μια οθόνη και να πουν: «Αυτό δεν γίνεται».

Στην Αργεντινή, η σχέση του με τον λαό έχει ξεπεράσει εδώ και καιρό τα όρια του αθλητισμού. Για πολλούς συμπατριώτες του, ο Μέσι δεν είναι απλώς ένας ποδοσφαιριστής. Είναι κομμάτι της συλλογικής τους ταυτότητας. Είναι το παιδί που έφυγε μικρό για να κυνηγήσει ένα όνειρο, αμφισβητήθηκε, συγκρίθηκε, πολεμήθηκε και τελικά επέστρεψε για να χαρίσει στη χώρα του την απόλυτη ποδοσφαιρική ευτυχία. Υπάρχουν άνθρωποι που αστειεύονται λέγοντας πως αγαπούν τον Μέσι περισσότερο από τη γυναίκα τους. Και το αστείο λειτουργεί μόνο επειδή κρύβει μια δόση αλήθειας.

Το φαινόμενο όμως δεν περιορίζεται στην Αργεντινή. Στη Ντάκα του Μπαγκλαντές, χιλιάδες άνθρωποι βγαίνουν στους δρόμους με φανέλες του, πανηγυρίζουν τις επιτυχίες του σαν να πρόκειται για εθνική τους υπόθεση και μετατρέπουν κάθε μεγάλη στιγμή του σε λαϊκή γιορτή. Είναι εντυπωσιακό να σκεφτεί κανείς ότι ένας άνθρωπος από το Ροζάριο μπορεί να ενώνει συναισθηματικά ανθρώπους που ζουν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά και δεν μιλούν καν την ίδια γλώσσα. Η μπάλα γίνεται η κοινή τους διάλεκτος. Και ο Μέσι ο πιο αναγνωρίσιμος ποιητής της.

Γιατί λοιπόν είναι ο GOAT; Γιατί ξεχωρίζει από όλους τους υπόλοιπους;

Δεν είναι μόνο τα τρόπαια. Δεν είναι μόνο τα γκολ. Δεν είναι μόνο οι ασίστ, τα ρεκόρ ή οι τίτλοι. Είναι ο τρόπος. Ο τρόπος που έκανε το δύσκολο να μοιάζει φυσικό. Ο τρόπος που συνδύασε την αποτελεσματικότητα με την ομορφιά. Ο τρόπος που σε έκανε να σηκωθείς από τη θέση σου πριν καν ολοκληρωθεί η φάση, επειδή ήξερες ότι τα μάτια σου θα έβλεπαν  κάτι το μοναδικό .Οι μεγαλύτεροι αθλητές συνήθως κυριαρχούν. Ο Μέσι μάγεψε. Και υπάρχει διαφορά. Η κυριαρχία προκαλεί θαυμασμό. Η μαγεία προκαλεί συναίσθημα.

Γι’ αυτό και τα λόγια έχουν αρχίσει να στερεύουν. Κάθε νέο κατόρθωμα μοιάζει να ξεπερνά το προηγούμενο. Κάθε φορά που νομίζεις ότι δεν υπάρχει κάτι άλλο να δεις, εκείνος βρίσκει έναν νέο τρόπο να εκπλήξει τον κόσμο. Είναι σαν να προσπαθείς να περιγράψεις ένα ηλιοβασίλεμα με αριθμούς. Κάποια στιγμή οι στατιστικές παύουν να αρκούν.

Και τώρα, καθώς πλησιάζει το φινάλε αυτής της αδιανόητης διαδρομής, ολόκληρος ο ποδοσφαιρικός πλανήτης παραμένει κολλημένος πάνω του. Παρακολουθεί το τελευταίο χορό στην παγκόσμια σκηνή. Το τελευταίο τάνγκο, όπως μόνο ένας Αργεντινός θα μπορούσε να το χορέψει. Όχι με θόρυβο. Όχι με υπερβολές. Αλλά με κομψότητα, φαντασία, φινέτσα, πάθος και εκείνη τη σπάνια αίσθηση ότι κάθε στιγμή μπορεί να είναι ιστορική.

Οι θρύλοι συνήθως ανήκουν στο παρελθόν. Ο Μέσι έχει καταφέρει κάτι σπανιότερο. Να είναι ταυτόχρονα παρελθόν, παρόν και μέλλον. Να αποτελεί σημείο αναφοράς για όσους τον είδαν και παρακαταθήκη για όσους έρχονται.

Κάποτε οι άνθρωποι θα ρωτούν πώς ήταν να ζεις την εποχή του Μέσι. Και όσοι τον είδαν θα χαμογελούν. Θα θυμούνται τα σλάλομ ανάμεσα σε αμυντικούς που έμοιαζαν ακίνητοι, τις πάσες που έβλεπε μόνο εκείνος, τα γκολ που αψηφούσαν τη λογική και τις νύχτες που ολόκληρος ο πλανήτης σταματούσε για να τον παρακολουθήσει. Θα θυμούνται έναν ποδοσφαιριστή που δεν κατέκτησε απλώς τίτλους. Κατέκτησε καρδιές. Έναν άνθρωπο που έκανε εκατομμύρια παιδιά να ονειρευτούν, εκατομμύρια ενήλικες να ξαναγίνουν παιδιά και δισεκατομμύρια ανθρώπους να συμφωνήσουν, έστω για ενενήντα λεπτά, ότι είναι ο GOΑT.

Οι αριθμοί που έγραψε κάποια στιγμή νομοτελειακά θα καταρριφθούν. Η μοίρα των ρεκόρ είναι για σπάζουν. Η μαγεία του όμως θα μείνει αιώνια . Γιατί ο Λιονέλ Μέσι δεν είναι απλώς ο μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών. Είναι η απόδειξη ότι μερικές φορές μια ιδιοφυΐα εμφανίζεται στη Γη για να θυμίσει στους ανθρώπους πόσο όμορφο μπορεί να γίνει ένα παιχνίδι. Και όταν πέσει οριστικά η αυλαία, τα γήπεδα θα συνεχίσουν να γεμίζουν, οι αγώνες θα συνεχίσουν να παίζονται και τα τρόπαια θα συνεχίσουν να σηκώνονται.

Όμως θα λείπει κάτι. Εκείνο το αίσθημα ότι κάθε φορά που η μπάλα ακουμπούσε στο αριστερό του πόδι, μπορούσε να συμβεί ένα μικρό θαύμα. Και ίσως τελικά αυτό να είναι η πραγματική αθανασία. Να φύγεις από τη σκηνή και ο κόσμος να συνεχίζει να σε αναπολεί. Να συνεχίσει να μιλά για σένα. Να συνεχίσει να σε αγαπά.