Είναι η μόνη μέθοδος για να επανεκλεγεί δεδομένου ότι δεν έχει κόμμα ή η ιδανική συνταγή που θα γυρίσει μπούμερανγκ στον ίδιο και την υποψηφιότητά του;
Δύο διαφορετικά περιστατικά τα οποία εκτυλίχθηκαν την βδομάδα που πέρασε, ήταν αρκετά για να δείξουν και τον τόνο του προεκλογικού αλλά και τις προεκτάσεις. Από τη μία ο διορισμός του Νίκου Τορναρίτη στην θέση ειδικού απεσταλμένου του Προέδρου για το Κυπριακό στην Ασία και την Αφρική, ήταν αρκετό για να αναδείξει την εσωστρέφεια που διακατέχει τον ΔΗΣΥ και να εμπεδώσει την τακτική με την οποία θα πορευθεί ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μέχρι το 2028. Μία τακτική που έχει να κάνει με την διεμβόλιση των κομμάτων και κυρίως με την άλωση του Συναγερμού. Το ερώτημα βεβαίως είναι αν αυτή η μέθοδος είναι η ικανή να τον οδηγήσει στην επανεκλογή ή αν θα γυρίσει μπούμερανγκ στον ίδιο και την υποψηφιότητά του. Την πεποίθηση, οτι τα πράγματα δεν θα είναι τόσο εύκολα για τον ίδιο, ενίσχυσε και η κίνηση του Κυριάκου Κενεβέζου να θέσει στο τραπέζι το ενδεχόμενο δικής του υποψηφιότητας. Ασχέτως του αν αυτή γίνει πράξη και ασχέτως του αν έχει δυναμική ή όχι, αυτό που διεφάνη, είναι οτι πρόσωπα τα οποία τον στήριξαν κατά την προεκλογική του 2023, είτε γιατί δεν επωφελήθηκαν είτε γιατί απογοητεύτηκαν, είτε γιατί θέλουν να ασκήσουν πίεση για συγκεκριμένους λόγους, μελετούν εναλλακτικές. Και σίγουρα δεν θα είναι τόσο θερμοί με το ενδεχόμενο επανεκλογής του.
Το τότε και το σήμερα…
Κατά τον προεκλογικό του 2023, ο Νίκος Χριστοδουλίδης θεωρείτο βάσει δημοσκοπήσεων το απόλυτο φαβορί. Σήμερα κάποιοι εν δυνάμει ανθυποψήφιοί του βρίσκονται πολύ κοντά του σε θέμα δημοτικότητας σε σημείο που εγείρει ερωτήματα για το ποιοι δύο θα λάβουν εισιτήριο για δεύτερο γύρο. Τότε παρουσιάστηκε ως υπερκομματικός που θα ηγηθεί μίας κυβέρνησης εθνικής ενότητας και κατάφερε να σύρει τα κόμματα του Ενδιάμεσου κοντά του. Σήμερα, όχι μόνο βασίζεται πλήρως σε κομματικά στελέχη, κεφαλοκλειδώνοντας τις ηγεσίες τους. Αλλά έχει προκαλέσει τέτοια φθορά σε αυτά, με τις παρεμβάσεις του στα εσωκομματικά τους, που οι ηγεσίες των συγκυβερνώντων κομμάτων μελετούν και άλλες επιλογές. Συνοπτικά η τακτική του Προέδρου για το 2028 έχει ως εξής:
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Από τις ραγδαίες εξελίξεις, στην απότομη προσγείωση
- Δηλώνοντας Συναγερμικός, διεκδικεί ένα σημαντικό μερίδιο από την πίτα του Συναγερμού και φροντίζει να το αναδείξει μέσα από διορισμούς και επαφές
- Έχει επιχειρήσει να εγκλωβίσει το ΔΗΚΟ. Γνωρίζοντας πως οι σχέσεις του δεν είναι οι ιδανικές με τον Νικόλα Παπαδόπουλο, προωθεί εντός του κόμματος τα δικά του θέλω δια των αντιπροέδρων υπουργών, των άλλων δύο ΔΗΚΟϊκών υπουργών και άλλων μελών της γραμματείας
- Έχει παρακάμψει στο κομμάτι της συνδιαβούλευσης τα συγκυβερνώντα και πλέον εξωκοινοβουλευτικά κόμματα ΔΗΠΑ-ΕΔΕΚ
- Έχει στενούς δεσμούς με το ΕΛΑΜ και με συγκεκριμένα στελέχη οι οποίοι περνούν τις πολιτικές του εντός του κόμματος και φιλοδοξεί να σταθούν ανεπίσημα δίπλα του το 28
Η τριχοτόμηση του ΔΗΣΥ
Ο διορισμός του Νίκου Τορναρίτη, ήταν αρκετός για να ξεβράσει την σύγχυση ταυτότητας στον ΔΗΣΥ, τις πολλές προσωπικές ατζέντες και την σοβαρή εσωστρέφεια. Το κόμμα της Δεξιάς βρίσκεται εδώ και καιρό σε προβληματισμό για το πώς να διαχειριστεί το κομμάτι που λέγεται Νίκος Χριστοδουλίδης και αυτό συνδέεται με το έρεισμα που έχει εντός κόμματος. Διαφάνηκε από την διαφορετική αντιμετώπιση στελεχών που συνδέονται μαζί του. Για παράδειγμα στις δημοτικές εκλογές, ο Ανδρέας Παπαχαραλάμπους αποτελούσε κόκκινο πανί για να υποστηριχθεί στον Στρόβολο, όχι όμως και ο Κωστάκης Κωνσταντίνου στον ΕΟΑ Πάφου. Η Έλενα Κούσιου ήταν Πρόεδρος του ΚΟΑΓ, αλλά την ίδια στιγμή μέρος του Σκιώδους Υπουργικού, υποψήφια για τις βουλευτικές και όταν το όνομά της διακινείτο για υπουργοποίηση επωφελήθηκε με την θέση της αναπληρώτριας εκπροσώπου τύπου. Υπήρξε παράλληλα ένα παιχνίδι εντυπώσεων και ισχύος με τον Νίκο Χριστοδουλίδη διεκδικώντας τα ίδια πρόσωπα, με πιο τρανταχτό παράδειγμα την Τίνα Παύλου. Η οποία παρόλο ότι ήταν αριστίνδην, δέχτηκε την συντεταγμένη οργή των Συναγερμικών στελεχών όταν υπουργοποιήθηκε. Για να οδηγηθεί σήμερα η κατάσταση στον διορισμό του Νίκου Τορναρίτη, για τον οποίο τα πλείστα στελέχη πλην του Γιάννη Καρούσου, επιχείρησαν να το ρίξουν στα μαλακά. Μία αντιφατική και εν πολλοίς υποκριτική πολιτική στάση που συνδέεται με την απώλεια ταυτότητας του κόμματος. Είναι αντιπολίτευση ή είναι συμπολίτευση; Και αν είναι αντιπολίτευση που ακριβώς διαφωνεί με τον Νίκο Χριστοδουλίδη δεδομένου ότι στην οικονομία και στην εξωτερική πολιτική οι δύο πλευρές ταυτίζονται πλήρως. Όλο αυτό προκαλεί σύγχυση στη βάση και το κατάλληλο πρόσχημα για στελέχη που επιθυμούν θέσεις, να συμπλεύσουν με την κυβέρνηση. Αυτή την σύγχυση προφανώς αξιοποίησε πλήρως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας ο οποίος άλλαξε άρδην την ρητορική του. Από υπερκομματικός υποψήφιος όλων των Κυπρίων πλέον δηλώνει Συναγερμικός και με δεδομένη την εσωστρέφεια, αλλά και τις επικείμενες εσωκομματικές εκλογές που εντείνουν τις συγκρούσεις, επιχειρεί να κλειδώσει κοντά του το 1/3 περίπου του συναγερμικού ακροατηρίου που βάσει δημοσκοπήσεων φαίνεται να τον βλέπει θετικά.
Έχει εκλεκτό και για την επόμενη μέρα
Πλέον δεν έχει στο πλευρό του ανεπίσημα τον Νίκο Αναστασιάδη, όμως έχει φροντίσει να διατηρεί σχέσεις με πρώην στελέχη, όπως ο Ιωνάς Νικολάου, ο Λευτέρης Χριστοφόρου ο Πρόεδρος του ΕΕΥ Παναγιώτης Αντωνίου ενώ με τον Νίκο Τορναρίτη οι σχέσεις ήταν ανέκαθεν άριστες σε σημείο παρεξηγήσεων το 2023. Η Αννίτα Δημητρίου δεν φαίνεται διατεθειμένη να έρθει σε ευθεία ρήξη, είτε γιατί δεν θέλει να εντείνει την εσωστρέφεια πριν από τις εσωκομματικές εκλογές είτε γιατί ανησυχεί για το πώς θα κινηθούν τιμωρητικά εναντίον της στις εσωκομματικές εκλογές, οι υποστηρικτές του Νίκου Χριστοδουλίδη. Βεβαίως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας διατηρεί μία καλή σχέση με τον αναπληρωτή Πρόεδρο του ΔΗΣΥ Ευθύμιο Δίπλαρο. Μάλιστα κομματικοί κύκλοι σημειώνουν πως ίσως να είναι ο εκλεκτός του στην μάχη που αναμένεται να δοθεί την επομένη των εκλογών για την Προεδρία του ΔΗΣΥ. Αυτό δεν περνά απαρατήρητο και προφανώς συνδέεται με την εκτός πολιτικών θεσμίων σύγκρουση που είχε με τον Γιάννη Καρούσο. Ο οποίος με την σειρά του φιλοδοξεί να διεκδικήσει την ίδια θέση που προσπαθεί να συγκεντρώσει γύρω του την αντιχριστοδουλιδική ψήφο. Το ερώτημα βεβαίως είναι αν αυτή η σύγχυση του ΔΗΣΥ θα συνεχίσει και μετά την επιλογή υποψηφίου. Υπενθυμίζεται ότι κατά την έντονη προεκλογική αντιπαράθεση του 2023, το κόμμα κατάφερε να συσπειρωθεί τελικώς σε ένα μεγάλο βαθμό υπέρ της υποψηφιότητας Αβέρωφ Νεοφύτου. Δεν αποκλείεται συνεπώς μετά και την κίνηση διορισμού Τορναρίτη να ενισχυθεί ο κομματικός πατριωτισμός και να συσπειρωθεί το κόμμα-όσοι δεν δηλώνουν Χριστοδουλιδικοί- υπέρ του Συναγερμικού υποψηφίου αν κριθεί ότι ο Νίκος Χριστοδουλίδης προσπαθεί να δημιουργήσει σοβαρές ρωγμές.
Ο Νικόλας και το πλάνο διαφυγής
Η κίνηση του Νίκου Χριστοδουλίδη να μπολιάσει το υπουργικό συμβούλιο με ΔΗΚΟϊκά στελέχη, όπως επίσης και τους πλείστους ημικρατικούς οργανισμούς, είχε δύο αναγνώσεις. Η πρώτη ήθελε τον Πρόεδρο να επιχειρεί με αυτό τον τρόπο να επουλώσει τις πληγές με το ΔΗΚΟ. Η δεύτερη ήθελε τον Νίκο Χριστοδουλίδη να επιχειρεί να δεσμεύσει δίπλα του, μία σειρά ΔΗΚΟϊκών στελεχών που θα πατήσουν πόδι στο ενδεχόμενο που ο Νικόλας Παπαδόπουλος θέσει ζήτημα αποχώρησης από την κυβέρνηση. Και που θα εργαστούν εσωτερικά για την στήριξή του το 2028. Μία πολιτική που λέγεται πως ακολούθησε ο Γλαύκος Κληρίδης όταν έμειναν στο πλευρό του μετά την αποχώρηση του ΔΗΚΟ οι ΔΗΚΟϊκοί υπουργοί Μιχαηλίδης και Μουσιούττας, αλλά κυρίως ο Νίκος Αναστασιάδης το 2014 όταν κράτησε τον Γιώργο Λακκοτρύπη, Μάριο Δημητριάδη και έστειλε στην Πρεσβεία της Κύπρου στην Ελλάδα τον Κυριάκο Κενεβέζο. Ο ΔΗΚΟϊκός Πρόεδρος αντιλήφθηκε στην ταραχώδη συνεδρία της γραμματείας ενόψει ανασχηματισμού ότι ο Νίκος Χριστοδουλίδης έχει διεμβολίσει το κόμμα και πως πρόσωπα στην ανώτατη ηγεσία λειτουργούν ως δούρειοι ίπποι. Αυτή η αντίληψη έχει ενισχυθεί μετά τις τοποθετήσεις των αντιπροέδρων ότι το ΔΗΚΟ έχει επιλογή για το 2028, δείχνοντας προς τον Νίκο Χριστοδουλίδη, ασχέτως αν σε συνάντηση που είχε ο Πρόεδρος μαζί με τους ΔΗΚΟϊκούς υπουργούς συμφωνήθηκε να κρατηθούν χαμηλοί τόνοι για το πώς θα κινηθεί το ΔΗΚΟ το 2028. Δεν είναι λίγοι εκείνοι εντός του ΔΗΚΟ που θεωρούν μάλιστα ότι ο Νίκος Χριστοδουλίδης προωθεί τον Μιχάλη Δαμιανό για την θέση του Προέδρου του ΔΗΚΟ. Αυτή η τακτική άμεσης παρέμβασης στα εσωκομματικά, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι όλο το προηγούμενο διάστημα ο Πρόεδρος δεν συνδιαβουλευόταν με το κόμμα, προκάλεσε την οργίλη αντίδραση του Νικόλα Παπαδόπουλου. Ο ίδιος, δεν κρύβει την δυσφορία του αλλά και το γεγονός ότι θέλει να έχει ένα πλάνο διαφυγής για το 2028. Το ενδεχόμενο στήριξης της Αννίτας Δημητρίου, θεωρείται προς το παρόν ιδιαίτερα απομακρυσμένο. Η μία επιλογή η οποία φαίνεται να μελετάται, είναι αυτή της αυτόνομης καθόδου του κόμματος. Μία σκέψη που βλέπει θετικά και η αναπληρώτρια πρόεδρος του ΔΗΚΟ Χριστιάνα Ερωτοκρίτου. Ένα τέτοιο σενάριο δεσμεύει αναπόφευκτα τους ΔΗΚΟϊκούς υπουργούς με την απόφαση του κόμματος και λειτουργεί διαβρωτικά για την υποψηφιότητα Νίκου Χριστοδουλίδη. Αυτός είναι και ο λόγος που ο Πρόεδρος έχει επιχειρήσει το τελευταίο διάστημα να διορθώσει την σχέση του με τον Νικόλα Παπαδόπουλο και σε πρόσφατη συνάντηση τον κάλεσε να σχεδιάσουν μαζί το πώς θα προχωρήσουν για την επανεκλογή του.
Το ζήτημα της παράκαμψης
Όμως ενοχλημένοι δεν είναι μόνο στο ΔΗΚΟ από την συμπεριφορά του Προέδρου αλλά και στην ΔΗΠΑ. Ενδεικτική η αναφορά του Προέδρου της Μάριου Καρογιάν, στα 25 Λεπτά και τον Ιάκωβο Ιακώβου, όπου δεν αποκλείει το ενδεχόμενο άλλων επιλογών και αποκαλύπτει πως έχει καιρό να μιλήσει με τον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη. Στην ΔΗΠΑ νιώθουν παραγκωνισμένοι από τον Πρόεδρο ο οποίος δεν ενημέρωσε καν τον Μάριο Καρογιάν για τον ανασχηματισμό. Η μία ανάγνωση λέει πως το κόμμα που πλέον βρίσκεται εκτός βουλής δεν θα έπρεπε να είχε παράπονο δεδομένου ότι έχει δύο δυνατά υπουργεία. Η άλλη ανάγνωση ωστόσο υπενθυμίζει πως τα δύο στελέχη Πάλμας-Μουσιούτας αποτελούν προσωπική επιλογή του Προέδρου. Και μέσω αυτών, παρακάμπτοντας τα θέλω της ηγεσίας, θα επιχειρήσει να συγκρατήσει κοντά του τις κεντρώες ψήφους. Οι μόνοι που επί του παρόντος κλείνουν τα μάτια ως προς τις σχέσεις στελεχών και Προεδρικού είναι το ΕΛΑΜ. Το ΕΛΑΜ έχει αποδείξει πως βρίσκεται δίπλα στον Πρόεδρο, δεν αποκλείεται και να τον στηρίξει για το 2028, όμως δεδομένου του πώς λειτουργεί το κόμμα, αν η ηγεσία αντιληφθεί πως ο Πρόεδρος θα παρεμβαίνει και στα δικά τους εσωκομματικά ζητήματα, δεν αποκλείεται να υπάρξει αλλαγή στάσης για την επιβίωση του κόμματος.
Ο χρόνος θα δείξει αν με αυτά τα δεδομένα της πλήρους διεμβόλισης των κομμάτων, ο Πρόεδρος θα καταφέρει να επανεκλεγεί χρησιμοποιώντας τους δικούς του πυρήνες. Ή αν η συνταγή αυτή, θα προκαλέσει τελικά τέτοια δυσφορία στα κόμματα που θα γυρίσει τελικώς εναντίον του. Με αποτέλεσμα όχι μόνο να ψάχνει συμμάχους, αλλά να δεχτεί και ένα σημαντικό πλήγμα επικοινωνιακά για τον τρόπο που χειρίζεται τα κόμματα.
