Ανακοινώσεις με τη σήμανση «ΚΙΝΔΥΝΟΣ – ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΟΙΚΟΔΟΜΗ – ΜΗΝ ΕΙΣΕΡΧΕΣΤΕ» έχουν τοποθετηθεί σε πολυκατοικίες στη Γερμασόγεια, μετά την τραγωδία που σημειώθηκε το μεγάλο Σάββατο κι άφησε πίσω της δύο νεκρούς.
Μετά την κατάρρευση της μοιραίας πολυκατοικίας, οι εν λόγω ανακοινώσεις προειδοποιούν ενοίκους να εκκενώσουν κι επισκέπτες να μην εισέρχονται στον χώρο, καθώς αυτός κρίνεται επικίνδυνος.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Τι φαίνεται να προκάλεσε την κατάρρευση της μοιραίας πολυκατοικίας στη Γερμασόγεια
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Μέσω ανάρτησής του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο Αντιδήμαρχος Γερμασόγειας, Χρίστος Παπαμιχαήλ, επαναφέρει το ζήτημα, θέτοντας μερικά ουσιαστικά ερωτήματα.
«Τι γίνεται στην πράξη; Ακούμε δηλώσεις από τον αρμόδιο Υπουργό και τον Πρόεδρο της Επιτροπής Εσωτερικών ότι υπάρχουν εργαλεία και διαδικασίες. Μπορούν αυτά να εφαρμοστούν άμεσα; Υπάρχει μηχανισμός που να λειτουργεί στην πράξη;».
Μάλιστα ο Αντιδήμαρχος Γερμασόγειας αναφέρθηκε και σε επικοινωνία που είχε με ηλικιωμένο, 80 ετών, ο οποίος «βρέθηκε ξαφνικά μπροστά σε μια κόλλα στην πόρτα του».
«Γιε μου, εγώ που θα πάω;».
Είναι ώρα να δούμε αν το νομοθετικό πλαίσιο που έχουμε μπορεί πραγματικά να εφαρμοστεί και να προστατεύσει τους πολίτες, προσθέτει ο κ. Παπαμιχαήλ.
Αυτούσια η ανάρτησή του:
Μετά το τραγικό συμβάν του περασμένου Σαββάτου, έχουν τοποθετηθεί σε πολυκατοικίες στη Γερμασόγεια ανακοινώσεις που χαρακτηρίζουν συγκεκριμένες οικοδομές ως επικίνδυνες, με οδηγία:
«ΚΙΝΔΥΝΟΣ – ΜΗΝ ΕΙΣΕΡΧΕΣΤΕ».
Και ορθά. Η ανθρώπινη ζωή είναι πάνω απ’ όλα.
Όμως εδώ προκύπτει ένα ουσιαστικό ερώτημα:
Τι γίνεται στην πράξη; Ακούμε δηλώσεις από τον αρμόδιο Υπουργό και τον Πρόεδρο της Επιτροπής Εσωτερικών ότι υπάρχουν εργαλεία και διαδικασίες.
Το ερώτημα όμως είναι απλό:
α) Μπορούν αυτά να εφαρμοστούν άμεσα;
β) Υπάρχει μηχανισμός που να λειτουργεί στην πράξη;
Ως Αντιδήμαρχος Γερμασόγειας, δέχομαι ήδη τηλεφωνήματα από συμπολίτες μας.
Άνθρωποι ηλικιωμένοι, μόνοι, που βρίσκονται ξαφνικά μπροστά σε μια κόλλα στην πόρτα τους.
Ένας 80χρονος με ρώτησε:
«Γιε μου, εγώ που θα πάω;»
Και δεν είναι θεωρητικό το ερώτημα. Είναι απολύτως πραγματικό.
Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο η διαπίστωση του κινδύνου.
Είναι τι προβλέπει και κυρίως τι εξασφαλίζει το κράτος για αυτούς τους ανθρώπους.
Υπάρχει ξεκάθαρο πλαίσιο για άμεση μετεγκατάσταση;
Υπάρχει στήριξη;
Υπάρχει συντονισμός υπηρεσιών;
Ή περιοριζόμαστε σε διαπιστώσεις και δηλώσεις;
Δεν είναι ώρα για ευθύνες σε επίπεδο εντυπώσεων.
Είναι ώρα να δούμε αν το νομοθετικό πλαίσιο που έχουμε μπορεί πραγματικά να εφαρμοστεί και να προστατεύσει τους πολίτες.
Γιατί στην πράξη, η ασφάλεια δεν είναι ανακοίνωση.
Είναι λύση.
