Του Γιώργου Χρυσάνθου
“Οι ευχαριστίες ανήκουν σε εσάς και όχι σε εμένα.” Η σεμνότητα σε όλος της το μεγαλείο, από μια γυναίκα, η οποία βρίσκεται στην καρδιά των Καρπασιτών. Είναι η κυρία Βούλα Παπαδοπούλου από την Καλαμάτα, η οποία ενώ ζούσε στην Κύπρο την περίοδο μετά την εισβολή, έθεσε στόχο ζωής να βοηθήσει τα παιδιά της Καρπασίας, τα οποία αναγκάστηκαν να αφήσουν πίσω τους γονείς τους για να ζήσουν στην ελεύθερη Κύπρο, χωρίς πολλές φορές να έχουν κανένα συγγενή στο πλευρό τους. ΔΗΛΩΣΗ ΒΟΥΛΗ “Είχαμε κλάματα, είχαμε πόνο, είχαμε δυσκολίες. Είναι δύσκολο ένα παιδί να χωρίζεται από τους γονείς του και να μην ξέρει πότε θα ξανά πάει.” ΦΙΛΕΡ: ΜΙΑ ΑΞΙΟΘΑΥΜΑΣΤΗ ΚΥΡΙΑ Την ιστορία της κυρίας Βούλης, ανέδειξαν σε μια συγκινητική εκδήλωση των Καρπασιτών, η κυρία Νίκη, πρόσφυγας από το Ριζοκάρπασο και ο Αρχιμανσίρτης Γεώργιος. ΔΗΛΩΣΗ ΝΙΚΗ “Η προσφορά της κυρίας Βούλης σε όλους εμάς, αρχίζει το 1979” ΔΗΛΩΣΗ ΓΕΩΡΓΙΟΣ “Ένα από τα έργα της ήταν να προσφέφει λίγες στιγμές χαράς στα παιδιά της πολύπαθης Καρπασίας.” Λίγα χρόνια μετά την εισβολή δημιούργησε το Μαθητικό Οικοτροφείο για τα παιδάκια που οι γονείς τους παρέμεναν εγκλωβισμένοι στην Καρπασία. Για να μείνει κοντά στα παιδιά της Καρπασίας, η Βούλη Παπαδοπούλου δεν δίστασε να υποβαθμιστεί από μόνη στην εργασιακή βαθμίδα από Λειτουργός Α σε Λειτουργός Γ, ανακοινώνοντας αυτή την απόφαση στον απορημένο προιστάμενο της. ΔΗΛΩΣΗ ΝΙΚΗ “Η απάντηση της κυρίας Βούλης τον αιφνιδιάζει: «Δεν με ενδιαφέρουν τα τυπικά. Αγαπώ τους συνανθρώπους μου και θέλω να μη λείψει τίποτε από αυτά τα παιδιά του πολέμου.”
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Έγινε κι αυτό: Η Παρί FC έβγαλε νοκ άουτ την Παρί Σεν Ζερμέν
Έκανε το… χρέος της και πέρασε η Λίβερπουλ
Η κυρία Βούλη έμεινε δίπλα σε αυτά τα παιδιά, σε εποχές όπου οι κατοχικές Αρχές δεν επέτρεπαν για χρόνια στα παιδιά που είχαν υπερβεί το 12ο έτος της ηλικίας τους, να πάνε στην Καρπασία για να ανταμώσουν τους γονείς τους. ΔΗΛΩΣΗ ΝΙΚΗ “Δάκρυα και πόνος στις παιδικές ψυχούλες! Δυστυχώς, ήμουν κι εγώ ένα από τα παιδιά που πονούσαν, καθώς ήμουν εκτός ηλικιακού ορίου.” Τα λεγόμενα της κυρίας Νίκης μας θύμισαν ένα ρεπορτάζ του 1986 στη Ελληνική Ραδιοτηλεόραση, όταν ο δημοσιογράφος συνάντησε στο οδόφραγμα εγκλωβισμένους γονείς που έφτασαν στις ελεύθερες περιοχές από την Καρπασία για να συναντήσουν τα παιδιά τους. ΦΥΣΙΚΟΣ ΗΧΟΣΕΓΚΛΩΒΙΣΜΕΝΟΙ ΚΑΡΠΑΣΙΑΣ25/12/1986 ΦΙΛΕΡ: ΑΝΑΔΟΧΕΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ Πέραν από την φροντίδα αυτών των παιδιών, η κυρία Βούλη είχε φροντίσει ώστε το κάθε παιδί ξεχωριστά, να βρει ανάδοχε οικογένειες οι οποίες θα φιλοξενούσαν από ένα παιδί τα Χριστούγεννα, το Πάσχα και το καλοκαίρι. Και τα κατάφερε άψογα, παρά τις δυσκολίες, αφού χιλιάδες οικογένειες σε κάθε πλευρά της ελεύθερης Κύπρου άνοιγαν την αγκαλιά τους σε αυτά τα παιδιά. ΔΗΛΩΣΗ ΒΟΥΛΗ “Όταν τους έλεγα να πάρουν ένα παιδί, φρόντισαν με την αγάπη τους και τα παιδιά γύριζαν ενθουσιασμένα..” Όλα αυτά λοιπόν, τα έκανε η κυρία Βούλη, μια πραγματικά σπουδαία γυναίκα, που νοιάστηκε για όλα αυτά τα παιδιά, που χρειάστηκαν μια αγκαλιά, την ώρα που οι γονείς τους βιώναν τα χειρότερα τους χρόνια πίσω στην κατεχόμενη Καρπασία. ΔΗΛΩΣΗ ΒΟΥΛΗ “Οι εγκλωβισμένοι είναι κομμάτι της ζωής μου. Ο θεός να τους στηρίζει και εμένα να με συγχωρέσει.”
