Την άμεση έκτιση ποινής φυλάκισης δύο μηνών από άνδρα που θανάτωσε γάτο γείτονά του, χτυπώντας τον επανειλημμένα στο κεφάλι με σκουπόξυλο, διέταξε την Παρασκευή το Εφετείο, ακυρώνοντας την απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου να αναστείλει την ποινή για τρία χρόνια.
Το Εφετείο, απέρριψε τη θέση του Γενικού Εισαγγελέα ότι η ποινή φυλάκισης των δύο μηνών ήταν έκδηλα ανεπαρκής, έκρινε, ωστόσο, ότι δεν δικαιολογείτο η αναστολή της εκτέλεσής της, καθώς οι περιστάσεις της υπόθεσης και ο τρόπος διάπραξης του αδικήματος δεν συνηγορούσαν υπέρ μιας τέτοιας απόφασης.
Στην ομόφωνη απόφασή του, το Εφετείο επεσήμανε την ανάγκη αυστηρής αντιμετώπισης τέτοιων αδικημάτων, τόσο για την αποτροπή του ίδιου του παραβάτη όσο και τρίτων προσώπων, προσθέτοντας ότι η ανάγκη προστασίας των ζώων από την ανθρώπινη βιαιότητα πρέπει να συνεκτιμάται κατά την επιμέτρηση της ποινής για τέτοια αδικήματα.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
«Δεδομένη, επίσης, είναι η ανάγκη προστασίας ανυπεράσπιστων ζώων από ανθρώπινη βιαιότητα, ανάγκη που πρέπει να αντικατοπτρίζεται στην ποινή», ανέφερε.
Σύμφωνα με τα γεγονότα της υπόθεσης, ο άνδρας, ο οποίος είχε καταδικαστεί κατόπιν παραδοχής του, από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, θανάτωσε περί τον Αύγουστο του 2021 τον γάτο του γείτονά του, χτυπώντας τον επανειλημμένα στο κεφάλι με σκουπόξυλο. Ακολούθως, έβαλε το ζώο σε κάλαθο, όπου αυτό σπαρταρούσε για μερικά δευτερόλεπτα προτού πεθάνει.
Όπως σημειώνεται στην απόφαση του Εφετείου, δεν ήταν σαφές κατά πόσον το πρωτόδικο Δικαστήριο είχε λάβει υπόψη τη βαρβαρότητα των επανειλημμένων χτυπημάτων, τα οποία προκάλεσαν θανατηφόρο τραύμα στο κεφάλι του γάτου, καθώς και το γεγονός ότι το τραυματισμένο ζώο τοποθετήθηκε σε κάλαθο.
«Ενέργειες που μόνο απαξία μπορούν να προκαλέσουν στον μέσο φιλήσυχο άνθρωπο», ανέφερε το Εφετείο, επισημαίνοντας, παράλληλα, ότι η ανεπαρκής καταγραφή και ανάλυση των γεγονότων από το πρωτόδικο Δικαστήριο δυσχέρανε τον έλεγχο επάρκειας της πρωτόδικης κρίσης.
Κατά την επιμέτρηση της ποινής, το πρωτόδικο Δικαστήριο είχε λάβει υπόψη, μεταξύ άλλων, την παραδοχή του κατηγορουμένου, το λευκό ποινικό μητρώο του και τις προσωπικές και οικογενειακές του περιστάσεις.
Το Εφετείο έκρινε ότι, παρά το γεγονός ότι η ποινή των δύο μηνών θα μπορούσε να χαρακτηριστεί επιεικής, δεν ήταν έκδηλα ανεπαρκής ώστε να δικαιολογείται η παρέμβασή του ως προς το ύψος της.
Διαφορετική ήταν, ωστόσο, η κρίση του για την αναστολή της ποινής. Όπως εξήγησε, οι παράγοντες που λαμβάνονται υπόψη για τον καθορισμό της ποινής δεν μπορούν να αποτελούν αυτομάτως και αιτιολογία για την αναστολή της εκτέλεσής της. Στην προκειμένη περίπτωση, το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν εξήγησε επαρκώς γιατί οι προσωπικές περιστάσεις του άνδρα και τα υπόλοιπα στοιχεία δικαιολογούσαν να μην εκτίσει άμεσα την ποινή του.
«Αυτό καταδεικνύει το σφάλμα του πρωτόδικου Δικαστηρίου, αφού, ως ανωτέρω αναλύεται, οι μετριαστικοί παράγοντες που λαμβάνονται υπ’ όψιν για τον καθορισμό της ποινής και του ύψους της δεν μπορούν να είναι ταυτόσημοι και να αποτελούν ταυτόχρονα και αιτιολογία για την αναστολή της ποινής φυλάκισης», σημείωσε.
Απορρίπτοντας, εξάλλου, το επιχείρημα της υπεράσπισης ότι έπρεπε να ληφθεί ευνοϊκά υπόψη ο χρόνος που παρήλθε από τη διάπραξη του αδικήματος, το Εφετείο διαπίστωσε ότι οι καθυστερήσεις στην ολοκλήρωση της πρωτόδικης διαδικασίας οφείλονταν, μεταξύ άλλων, είτε σε μη επίδοση του κατηγορητηρίου, είτε σε αναβολές που αφορούσαν την υπεράσπιση, είτε στη μη έγκαιρη ετοιμασία έκθεσης του Γραφείου Ευημερίας, λόγω μη ανταπόκρισης του κατηγορουμένου.
«Δεν βρίσκουμε έρεισμα στην εισήγηση ότι ο παράγοντας χρόνος μπορεί να επενεργήσει ευεργετικά για τον εφεσίβλητο», ανέφερε το Εφετείο, προσθέτοντας ότι δεν προέκυψαν νέα δεδομένα κατά το διάστημα που μεσολάβησε, τα οποία να δικαιολογούν διαφορετική αντιμετώπιση.
Καταλήγοντας, το Εφετείο απέρριψε τον πρώτο λόγο έφεσης του Γενικού Εισαγγελέα και επικύρωσε την ποινή φυλάκισης δύο μηνών, αποδεχόμενο, ωστόσο, τον δεύτερο λόγο έφεσης και διατάσσοντας την άμεση εκτέλεσή της από σήμερα.
