Για δεκαετίες, η Κλειώ Μαζωνάκη δεν είχε κανέναν λόγο να αναζητήσει τα φώτα.
Τα φώτα ήταν στραμμένα στον γιο της.
Εκείνη παρέμενε λίγο πιο πίσω, στη γνώριμη θέση της μητέρας που παρακολουθεί, περιμένει, συμβουλεύει, καμαρώνει. Από τη Νίκαια μέχρι τις μεγάλες πίστες της Αθήνας, από τα οικογενειακά τραπέζια μέχρι τις συναυλίες, η παρουσία της συνδέθηκε περισσότερο με τον άνθρωπο Γιώργο παρά με εκείνο το αξέχαστο ζεϊμπέκικο που χόρεψε στο Κατράκειο, ενώ ο γιος της γονάτισε μπροστά της και της τραγούδησε.
