Είχαμε πει πως σημασία δεν έχει η συχνότητα των συναντήσεων, αλλά η ουσία. Δυστυχώς, μετά από κάθε επαφή το κλίμα φαίνεται να επιδεινώνεται αντί να σημειώνεται πρόοδος. Εύλογα αναρωτιέται κανείς: αν οι δύο ηγέτες δεν κατάφεραν να συνεννοηθούν ούτε σε μια ανθρώπινη τραγωδία, πόσο κοντά μπορούν να τους φέρουν αυτές οι συναντήσεις;
Οι δηλώσεις τους αποκαλύπτουν διαφορετική ανάγνωση. Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης μιλά για βούληση που μπορεί να γράψει ιστορία. Ο Τ/κ ηγέτης, αντίθετα, αφήνει να φανεί έλλειψη εμπιστοσύνης, επαναφέροντας το θέμα της απομόνωσης — παρεμβάσεις της Λευκωσίας ώστε να μην ενημερώνονται ξένοι πρέσβεις από τον Τ/κ διαπραγματευτή, αλλά και ακύρωση εκδηλώσεων στα κατεχόμενα, όπως φεστιβάλ ή το καμπ της Μπαρσελόνα. Προστίθεται πλέον και το ζήτημα των σχέσεων μας με το Ισραήλ.
Υπάρχει πρόβλημα εμπιστοσύνης και επικοινωνίας, λοιπόν. Που βαραίνει περισσότερο μετά την επίσκεψη Γκουτέρες, ο οποίος έθεσε προϋποθέσεις και ανέβασε τον πήχη των προσδοκιών. Η απουσία της κας Ολγκίν αφαιρεί μια επιπλέον πίεση που θα βοηθούσε.
Με τα σημερινά δεδομένα, το ενδεχόμενο πενταμερούς απομακρύνεται. Ωστόσο, δεν πρέπει να υποτιμούμε τη βούληση του Γκουτέρες για πρόοδο.
Εν πάση περιπτώσει, μέχρι το τέλος Σεπτεμβρίου θα έχει ξεκαθαρίσει το σκηνικό στο Κυπριακό.
Κάτι που περιμένουν άλλωστε όλοι για να πάρουν θέση στην προεκλογική κούρσα η οποία συγκεντρώνει και το μεγαλύτερο ενδιαφέρον γι’ αυτούς.



