Σε αυτοκριτική καλεί τα μέλη και τα στελέχη του Δημοκρατικού Συναγερμού για τα όσα τεκταίνονται τις τελευταίες ημέρες στην Πινδάρου με «φόντο» τις Προεδρικές Εκλογές του 2028, ο Αναπληρωτής Πρόεδρος της ΝΕΔΗΣΥ και εν δυνάμει υποψήφιος για την Προεδρία της ΝΕΔΗΣΥ στις εκλογές της 21ης Νοεμβρίου 2026, Κωνσταντίνος Γεωργίου.
Σε τοποθέτηση του στην πλατφόρμα ΝΙΜΑ, ο κύριος Γεωργίου προειδοποιεί για μια νέα περίοδο εσωστρέφειας, στην οποία φαίνεται ότι μπαίνει το κόμμα και τονίζει την ανάγκη να επικρατήσει ενότητα. Στέλνει μήνυμα προς τα μέλη της νεολαίας του ΔΗΣΥ για αλλαγή πορείας πλεύσης, επισημαίνοντας ότι η μεγαλύτερη πρόκληση δεν είναι η νίκη στις εσωκομματικές μάχες, αλλά η ανανέωση της εμπιστοσύνης της κοινωνίας και η διασφάλιση ότι η νεολαία έχει πραγματικό μέλλον.
Ακολουθεί αυτούσια η τοποθέτηση του κυρίου Γεωργίου:
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
«Μικραίνουμε.
Και δεν μιλώ για τα εκλογικά ποσοστά. Μιλώ για την επαφή μας με την κοινωνία. Για ανθρώπους που κάποτε ήταν δίπλα μας και σήμερα απουσιάζουν. Για νέους που δεν βλέπουν λόγο να ασχοληθούν μαζί μας.
Το χειρότερο είναι ότι το ξέρουμε. Το παραδεχόμαστε στις προσωπικές μας κουβέντες, αλλά δημόσια μιλούμε σχεδόν πάντα για επιτυχίες. Οργανώνουμε εκδηλώσεις, βγάζουμε φωτογραφίες, ακούμε ομιλίες και στο τέλος χειροκροτούμε.
Μόνο που, αν κοιτάξουμε λίγο καλύτερα, είμαστε σχεδόν πάντα οι ίδιοι. Οι ίδιοι που μιλούμε, οι ίδιοι που ακούμε, οι ίδιοι που συμφωνούμε. Και επειδή ακούμε το χειροκρότημα, νομίζουμε ότι μας ακούει και η κοινωνία.
Αυτή είναι μια αυταπάτη που πρέπει να σταματήσει.
Δεν τα γράφω ως κάποιος που βρίσκεται έξω από τον Δημοκρατικό Συναγερμό. Είμαι μέρος της Νεολαίας του και έχω κι εγώ ευθύνη. Ακριβώς γι’ αυτό θεωρώ πως οφείλουμε να μιλήσουμε ειλικρινά.
Συχνά κατηγορούμε τους μεγαλύτερους για τις παθογένειες της πολιτικής. Ας δούμε όμως και τον εαυτό μας. Μάθαμε από νωρίς ποιος στηρίζει ποιον, πότε συμφέρει να μιλήσουμε και πότε είναι καλύτερα να σωπάσουμε. Κάπως έτσι, αντί να αλλάξουμε όσα μας ενοχλούσαν, αρχίσαμε να τους μοιάζουμε.
Γεράσαμε πολιτικά πριν προλάβουμε να γίνουμε νέοι.
Και ύστερα απορούμε γιατί οι νέοι δεν μας ακούν. Η δική μου απάντηση είναι απλή: πολλές φορές καλά κάνουν. Γιατί να μας ακούσουν όταν τους ζητούμε να συμμετάσχουν σε κάτι που αποφασίσαμε χωρίς αυτούς;
Θυμάμαι όταν είχα την ευθύνη του μαθητικού τμήματος της Νεολαίας. Υπήρχε μια καθιερωμένη δραστηριότητα στην οποία η συμμετοχή μειωνόταν κάθε χρόνο. Θα μπορούσαμε εύκολα να πούμε ότι οι μαθητές δεν ενδιαφέρονται πια. Αντί γι’ αυτό, τους ρώτησα.
Τελικά, δεν ήταν ότι δεν ήθελαν να συμμετάσχουν. Ήταν ότι αυτό που τους προτείναμε δεν τους εξέφραζε. Αλλάξαμε προσέγγιση, οργανώσαμε κάτι διαφορετικό και οι θέσεις εξαντλήθηκαν μέσα σε λίγες ημέρες.
Δεν ήταν κάποιο μεγάλο κατόρθωμα. Ήταν όμως ένα χρήσιμο μάθημα: πριν ζητήσουμε από τους νέους να μας ακολουθήσουν, πρέπει να μάθουμε να τους ακούμε. Κι αν αυτό ισχύει για μια μαθητική δράση, πόσο περισσότερο ισχύει για τη δουλειά, τη στέγαση και την προοπτική τους στον τόπο μας;
Ακούω επίσης συχνά τη φράση «οι εκλογές είναι υγεία». Συμφωνώ απόλυτα με την ανάγκη της δημοκρατικής διαδικασίας. Δεν συμφωνώ, όμως, με την ευκολία με την οποία αγνοούμε όσα μπορεί να αφήσει πίσω της.
Έχουμε δει στο παρελθόν εσωκομματικές αναμετρήσεις να δημιουργούν στρατόπεδα. Ο ένας κερδίζει, ο άλλος χάνει, και μαζί με εκείνον που χάνει απομακρύνονται άνθρωποι που είχαν προσφέρει χρόνο, κόπο και ψυχή. Κάποιοι απογοητεύονται. Άλλοι νιώθουν ότι δεν έχουν πλέον θέση. Και εμείς συνεχίζουμε, σαν να μην έγινε τίποτα.
Τι αξία έχει να κερδίζεις μια εσωκομματική μάχη, αν την επόμενη μέρα η Νεολαία είναι μικρότερη;
Θέλω να μιλήσω ιδιαίτερα στους ανθρώπους που κάποτε ήταν εδώ και σήμερα λείπουν. Δεν θα τους πω ότι έκαναν λάθος που έφυγαν. Μπορεί να είχαν τους λόγους τους. Θέλω να ακούσουμε αυτούς τους λόγους και να τους δείξουμε έμπρακτα ότι μπορούν να έχουν ξανά θέση, χωρίς όρους και χωρίς να χρειάζεται να ανήκουν σε κάποιο στρατόπεδο.
Δεν περισσεύει κανένας. Ούτε εκείνος που διαφωνεί. Ούτε εκείνος που στήριξε κάποτε έναν άλλο υποψήφιο. Ούτε εκείνος που μας άσκησε κριτική. Η ενότητα δεν είναι μια φωτογραφία την επομένη των εκλογών. Είναι να αισθάνεται και ο άνθρωπος που διαφώνησε μαζί σου ότι εξακολουθεί να ανήκει εδώ.
Στην επαγγελματική μου καθημερινότητα, ως διευθυντής επιχειρήσεων, έχω μάθει ότι όταν κάτι δεν λειτουργεί, δεν αρκεί να παρουσιάζεις μια ωραία εικόνα. Πρέπει να αναγνωρίζεις το πρόβλημα, να ακούς τους ανθρώπους και να διορθώνεις όσα δεν πήγαν καλά. Δεν καταλαβαίνω γιατί στην πολιτική δυσκολευόμαστε τόσο να κάνουμε το ίδιο.
Δεν ισχυρίζομαι ότι έχω όλες τις απαντήσεις. Πιστεύω όμως ότι η Νεολαία πρέπει να ξανανοίξει τις πόρτες της: σε όσους απομακρύνθηκαν, σε όσους διαφωνούν, αλλά κυρίως σε όσους δεν μας γνώρισαν ποτέ. Να μετράμε λιγότερο το χειροκρότημα και περισσότερο αν καταφέραμε να φέρουμε έναν νέο άνθρωπο πραγματικά κοντά στα κοινά.
Η ιστορία του Δημοκρατικού Συναγερμού αξίζει σεβασμό. Αλλά η ιστορία από μόνη της δεν εξασφαλίζει το μέλλον. Το μέλλον πρέπει να το κερδίσουμε ξανά, όχι ζητώντας από τους νέους να μας εμπιστευτούν στα λόγια, αλλά δίνοντάς τους λόγους να το κάνουν.
Γιατί η μεγαλύτερη ήττα μιας πολιτικής νεολαίας δεν είναι να χάσει μια εκλογή. Είναι να κερδίσει όλες τις εσωκομματικές της μάχες και στο τέλος να μην έχει μείνει κανείς έξω από την αίθουσα που να θέλει να την ακούσει.»
