Η εκ της φύσεως της συντηρητική ελληνοκυπριακή κοινωνία απέδειξε τη ροπή της προς τα δεξιά του ιδεολογικοπολιτικού φάσματος μέσω τον επιλογών που έκανε διαχρονικά στις κάλπες. Ειδικά τα χρόνια μετά το δημοψήφισμα του 2004, και ειδικότερα από την εμφάνιση του ΕΛΑΜ στο πολιτικό σκηνικό το 2008. Ροπή με την οποία ευθυγραμμίστηκαν τα τελευταία χρόνια και οι τάσεις προς την Δεξιά και την Άκρα δεξιά πανευρωπαϊκά και ευρύτερα στη Δύση. Με το φρένο που έβαλαν στην άνοδο του ΕΛΑΜ όμως, έστω και -χονδρικά- κατά μία περίπου κάλπη, οι ψηφοφόροι έδειξαν και τα όριά τους.
Το ταβάνι που έβαλε το εκλογικό σώμα στο ΕΛΑΜ θέτει, με πιο ξεκάθαρες γραμμές πλέον, το πλαίσιο στο οποίο το κόμμα μπορεί να κινηθεί πολιτικά. Ένα κόμμα που το 2008, κατά δική του παραδοχή, αιτήθηκε να εγγραφεί στο μητρώο κομμάτων του Υπουργείου Εσωτερικών ως «Χρυσή Αυγή Κύπρου». Αίτημα που δεν έγινε δεκτό, σε μία απόφαση που οι ιστορικοί του μέλλοντος ενδεχομένως να δώσουν τη βαρύτητα που της αναλογεί. 18 χρόνια και μηδέν εσωκομματικές εκλογές μετά, ο ηγέτης του ΕΛΑΜ μπαινοβγαίνει στο Προεδρικό, φλερτάρει με την ανάδειξή του σε κυβερνητικό εταίρο, είναι η τρίτη πολιτική δύναμη της χώρας, και οι ναζιστικοί χαιρετισμοί αποτελούν πλέον μακρινή ανάμνηση και ξένοι στην πρόσληψη των δεδομένων από τους ψηφοφόρους του.
Διαβάστε περισσότερα στον «Alpha της Κυριακής».
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Σύμπραξη Αννίτας-Φειδία: Πόσο εφικτές είναι οι προτάσεις;
