Από πείσμα και τρέλα

Πολλοί κάνουν το λάθος να αποκωδικοποιούν την τέχνη, άλλοτε υπεραναλύοντας κι άλλοτε εκλογικεύοντάς την. Έτσι χάνουν τη μαγεία αυτού που συντελείται μέσα μας κάθε φορά που διασταυρωνόμαστε με την αυθεντική καλλιτεχνική δημιουργία. Ευτυχώς εμένα με οδήγησε ένα ένστικτο από ενωρίς κι έτσι «έγραψαν» μέσα μου εκθέσεις και παραστάσεις αλογόκριτα, όπως τα αποτυπώματα που νομοτελειακά αφήνει επάνω μας το πέρασμα του χρόνου… Από την έκθεση της Αμπράμοβιτς στο MoMA PS1 της Νέας Υόρκης μέχρι το Ενός Λεπτού Σιγή του Παπαϊωάννου στο Παλιό Εργοστάσιο της ΔΕΗ – και τα δυο παραδείγματα από τα πολύ αγαπημένα μου 90s. Κάπως έτσι, με τα ίδια μυαλά, πορεύτηκα μέχρι σήμερα. Και κάπως έτσι, με την αθωότητα του θεατή απέναντι στο καινούριο, βρέθηκα στην πλατεία του Δημοτικού Θεάτρου της Λευκωσίας για να παρακολουθήσω το Goodbye Lindita του Μάριο Μπανούσι. Μια παράσταση που έφτασε στην Κύπρο με τις περγαμηνές του Αργυρού Λέοντα στη Μπιενάλε Θεάτρου της Βενετίας και που η βαθιά ποιητικότητά της δικαίωσε τις προσδοκίες. Λίγες μέρες αργότερα Το Γεγονός της Comédie Française, με δυο «βαριά» ονόματα, της Annie Ernaux στο κείμενο και της Françoise Gillard στην ερμηνεία – σκηνοθεσία, ήταν μια σαφής υπόμνηση ότι η αλήθεια του θεάτρου δεν χρειάζεται υψηλούς τόνους ή αχρείαστα εφέ.

Διαβάστε ολόκληρο το δημοσίευμα εδώ