Της Μαρίνας Οικονομίδου
Τρία συμπεράσματα εξάγονται από το χθεσινό debate.
- Στόχος των παραδοσιακών κομμάτων είναι η συσπείρωση
- Των νεοσύστατων η διατήρηση της δυναμικής που παρουσιάζουν στις δημοσκοπήσεις
- Και η σαφής διαμόρφωση συμμαχιών για την επόμενη μέρα
Είδαμε μία ξεκάθαρα κοινή γραμμή της Αννίτας Δημητρίου και του Νικόλα Παπαδόπουλου γύρω από την ανάγκη οικονομικής σταθερότητας απέναντι στον λαϊκισμό και την πολιτική απειρία. Μία γραμμή που καταδεικνύει την συμμαχία των δύο την επόμενη μέρα. Είναι όμως μία επόμενη μέρα σύνθετη δεδομένου ότι θα πρέπει να απαντήσουν: θα είναι συμπολίτευση, θα βρίσκονται και οι δύο στην αντιπολίτευση ή θα ενεργεί ο καθένας από το δικό του μετερίζι; Έθεσαν πάντως το ίδιο αφήγημα περί ανάγκης για σταθερότητα, καθώς αντιλαμβάνονται πλέον και οι δύο πως το ακροατήριό τους αυτό αποζητεί.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Ο Στέφανος Στεφάνου ύψωσε τους τόνους και την αντιπαράθεση με το ΕΛΑΜ, καθώς πέραν των σοβαρών διαφωνιών τους είναι και μία διαχρονικά αποτελεσματική μέθοδος συσπείρωσης, που βοηθά και τα δύο κόμματα. Έπαιξε το χαρτί της ακρίβειας σε αντιδιαστολή με την οικονομική σταθερότητα που παρουσιάζαν ΔΗΣΥ και ΔΗΚΟ. Είναι αρκετό για να δημιουργήσει εμπιστοσύνη στους ψηφοφόρους που βάσει και των προτεραιοτήτων που θέτουν στις δημοσκοπήσεις, πρώτιστος στόχος τους είναι η οικονομία;
Ο Χρίστος Χρίστου επιχείρησε συσπείρωση με την αντιπαράθεση που είχε με το ΑΚΕΛ και τον Στέφανο Στεφάνου. Δεν έδωσε επαρκείς απαντήσεις στη διαβόητη πρόταση υποψηφίου του για νόμο που θα παρακολουθεί κόμματα όπως το ΑΚΕΛ, το ΒΟΛΤ και η Άμεση Δημοκρατία.
Ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης προσπάθησε να ρίξει τους τόνους σε ο,τι αφορά την αντιπαραθετική πολιτική καθώς μετά τα περί διαπλοκής του Στέφανου Στεφάνου εκτίμησαν πως το ΑΛΜΑ υπέστη πλήγμα. Καθόλου τυχαίο ότι άνοιξε την πόρτα συνεργασίας με το ΑΚΕΛ, στέλνοντας για άλλη μια φορά το μήνυμα πως ο στόχος αυτής της πορείας είναι οι προεδρικές του 2028.
Ο Φειδίας Παναγιώτου έπαιξε με το χαρτί της αλλαγής και της αποτυχίας του συστήματος, δεν κατάφερε να απαντήσει στα περί πολιτικής απειρίας, ούτε στις πιέσεις του Νικόλα Παπαδόπουλου όταν επεσήμανε πως ως ευρωβουλευτής εδώ και δύο χρόνια δεν έχει παράξει έργο.
Ήταν μία σαφής υποχώρηση των υψηλών τόνων άλλων ημερών. Γίναμε όμως σοφότεροι σε ζητήματα πολιτικών θέσεων και προτάσεων για την επόμενη μέρα; Προφανώς όχι.
