Πώς και γιατί ο Οδυσσέας έκαψε ακόμη γέφυρα συμμαχίας με άξονα το 2028
Τις τελευταίες μέρες, ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης άνοιγε μέτωπο αντιπαράθεσης με το ΑΚΕΛ καθώς άφηνε να εννοηθεί ότι ο Στέφανος Στεφάνου εξυπηρετούσε σκοπιμότητες γύρω από το κεφάλαιο του Βασιλικού καθώς υποστήριζε πως ο γ.γ του κόμματος καλούσε τον υπουργό Ενέργειας να δώσει το έργο σε συγκεκριμένους υπεργολάβους. Ήταν μία κίνηση διπλής ερμηνείας. Για το ΑΚΕΛ αποτελούσε προφανώς ένα πολιτικό δώρο. Αφενός γιατί ενεργοποιούσε τον μηχανισμό συσπείρωσης του κόμματος σε μία περίοδο που όπως φαίνεται αποσυσπειρώνεται και αφετέρου γιατί εξάλειφε τις πιθανότητες να μπει στο τραπέζι της προεδρολογίας το όνομα του τέως γενικού ελεγκτή, ως εν δυνάμει υποψήφιου που θα στηρίξει το κόμμα. Όσο όμως κι αν αυτό βόλευε το ΑΚΕΛ, η κίνηση του Οδυσσέα Μιχαηλίδη ήταν εν πολλοίς μία κίνηση πολιτικής αυτοχειρίας. Όχι μόνο γιατί ενίσχυε την κύρια κατηγορία που τον βαραίνει περί ιαβερικής τακτικής και εμμονής, αλλά γιατί έκαιγε την τελευταία γέφυρα συμμαχίας με άξονα το 2028. Ηγέρθηκε κατ’ επέκταση το ερώτημα: Αν η φιλοδοξία του Οδυσσέα Μιχαηλίδη δεν περιοριζόταν στο να καταστεί κομματικός αρχηγός, αλλά Πρόεδρος της Δημοκρατίας, τότε με ποιόν θα μπορούσε να συμμαχήσει και σε ποια βάση; Ο χρόνος που περνά και οι δημοσκοπήσεις που εμφανίζονται καταδεικνύουν πως το ΑΛΜΑ ξεφουσκώνει σε θέμα δυναμικής και μαζί με αυτό ενδεχομένως να κλείσει απότομα και το σενάριο του Οδυσσέα Μιχαηλίδη για διεκδίκηση των προεδρικών εκλογών με αξιώσεις και δυνατές συμμαχίες.
Αν ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης είχε να αντιμετωπίσει μία κύρια κατηγορία από την περίοδο που ήταν γενικός ελεγκτής μέχρι και σήμερα, ήταν ότι ενεργούσε με τρόπο εμμονικό, απέναντι σε πρόσωπα και θεσμούς για τους οποίους θεωρούσε πως προκύπταν ζητήματα διαπλοκής. Ήταν και ο κύριος λόγος ή η κύρια πρόφαση άλλωστε για τον οποίο ξεκίνησε η διαδικασία παύσης του. Αυτό ωστόσο που αποκαλύφθηκε με την πάροδο του χρόνου είναι πως ενεργεί με τον ίδιο τρόπο και ως πολιτικός. Ένα όμως είναι να είσαι τεχνοκράτης και να ενεργείς ακολουθώντας ευλαβικά κανονισμούς και πρωτόκολλα και άλλο πολιτικός αρχηγός όπου οι συμβιβασμοί ή η διαλεκτική είναι απαραίτητοι για την σύναψη συμμαχιών και την παραγωγή πολιτικής. Δεν ήταν μόνο η καθημερινή αντιπαράθεση με την κυβέρνηση και τον Νίκο Χριστοδουλίδη. Ήταν και η στάση που τήρησε αμέσως μετά την αποκάλυψη της υπόθεσης Σάντη. Ο ίδιος υιοθέτησε πλήρως το εν λόγω αφήγημα και έσπευσε να απομακρύνει από το ψηφοδέλτιο τον Δημήτρη Παπαδάκη. Για στελέχη του Κινήματος αλλά και μερίδα των ψηφοφόρων του, ήταν η ενδεδειγμένη κίνηση ενός κόμματος που είχε ως σημαία του την πάταξη της διαφθοράς και την ανάγκη οι υποψήφιοί του να είναι και να φαίνονται αψεγάδιαστοι. Την ίδια ωστόσο στιγμή για μία άλλη μερίδα της κοινωνίας καταγράφηκε ως μία κίνηση σκληρή και εν πολλοίς αδίστακτη. Που έστελνε αφενός το μήνυμα πως δεν έχει κανένα πρόβλημα να καρατομήσει μέχρι πρότινος συνεργάτες του αν έκρινε ότι αποτελούν βαρίδι για τον ίδιο και αφετέρου που εμπέδωνε στις αντιλήψεις πως οι συνεργασίες του δεν κτίζονται σε στέρεη βάση, αλλά καιροσκοπικά. Και όσο κι αν για χρόνια κατακεραύνωνε εκπρόσωπους θεσμών, χειρισμούς της κυβέρνησης και νοοτροπίες κομμάτων η κίνησή του να στοχοποιήσει τον Στέφανο Στεφάνου αποτέλεσε για πολλούς την κορυφή του παγόβουνου, δεδομένου ότι το όνομα του γ.γ του ΑΚΕΛ ουδέποτε ενεπλάκη σε σκάνδαλα. Στο ΑΚΕΛ δεν ήταν λίγοι που εκτίμησαν πως πίσω από τις καταγγελίες του Οδυσσέα Μιχαηλίδη βρισκόταν η Ειρήνη Χαραλαμπίδου, καθώς αυτό θα μπορούσε να ενεργοποιήσει ΑΚΕΛικές ψήφους προς το ΑΛΜΑ. Η ίδια βεβαίως δεν μπήκε σε αυτή την αντιπαράθεση, ούτε βεβαίως άφησε ποτέ υπόνοιες για τον γ.γ του κόμματος ή για το ΑΚΕΛ ευρύτερα ούτως ώστε να υπάρχει βάση σε αυτές τις εκτιμήσεις. Αντιθέτως, η εν λόγω κίνηση φαίνεται πως προκάλεσε μεγαλύτερη ζημιά από αυτή που αναμενόταν. Καθόλου τυχαίο ότι ο ίδιος φρόντισε να αναδιπλωθεί λίγα εικοσιτετράωρα μετά.
Όσο όμως κι αν θέλησε να διορθώσει την κατάσταση παρουσιαζόμενος ανοικτός στο να στηρίξει τον Στέφανο Στεφάνου για την Προεδρία της Βουλής ή να εκφράσει την εκτίμησή του στο πρόσωπό του, η ζημιά φαίνεται να έχει γίνει στο ζήτημα του προεδρικού του προφίλ. Τα κόμματα που τον στήριξαν σθεναρά ενόσω ήταν γενικός ελεγκτής και όταν παύθηκε, πλέον απομακρύνθηκαν. Ρόλο για κάποιους έπαιξε η ανάγκη τους να επιβιώσουν πολιτικά καθώς ως πολιτικός αρχηγός αλίευε από αυτούς ψήφους για άλλους γιατί εκτίμησαν πως λειτουργεί με αγνωμοσύνη. Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση άλλωστε είναι ο Νικόλας Παπαδόπουλος ο οποίος παρά τις διαφωνίες του με τον Νίκο Χριστοδουλίδη, δεν είδε ως εναλλακτική συνεργασίας τον τέως γενικός ελεγκτή αλλά τον ΔΗΣΥ. Πλέον στους αντίπαλους του Οδυσσέα Μιχαηλίδη μπαίνει και το ΑΚΕΛ. Το κόμμα με το οποίο θεωρείτο πιο πιθανό να έχουν συγκλίσεις στην βουλή, να προχωρήσουν σε μία συμμαχία για την Προεδρία της Βουλής και στη συνέχεια σε συνεργασία για το 2028. Πλέον το σενάριο συνεργασίας για την Προεδρία της Βουλής, δεν θεωρείται απίθανο καθώς τα πάντα ρει στην πολιτική, όμως για ένα ενδεχόμενο συνεργασίας με άξονα το 2028, θα πρέπει να μπει αρκετό νερό στο κρασί. Και αυτή η μέθοδος δεν είναι μία από τις αγαπημένες του τέως γενικού ελεγκτή.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Οργή ήταν και κόπασε πριν την κάλπη;
Η Σάρα η Μάρα και τα «Φειδάκια» της νέας Βουλής!
Το ερώτημα ωστόσο είναι για ποιο λόγο ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης θέλησε να ανοίξει αυτό το μέτωπο αντιπαράθεσης και με τον τελευταίο εν δυνάμει σύμμαχό του. Υπάρχει η ερμηνεία που θέλει όλο αυτό να είναι αποτέλεσμα ιδιοσυγκρασίας του Οδυσσέα Μιχαηλίδη. Ενός ανθρώπου χωρίς πολιτικό φίλτρο που αν ο ίδιος θεωρεί πως πρόσωπα ή σχηματισμοί εμπλέκονται σε καταστάσεις διαπλοκής, δεν θα διστάσει να τους εκθέσει. Έστω κι αν θα μπορούσε να αποτελούν εν δυνάμει συμμάχους. Άλλωστε ο ίδιος έδειξε από την αρχή ότι δεν είναι διατεθειμένος να μπει σε ένα παιχνίδι συνδιαλλαγής με κόμματα για τις προεδρικές εκλογές, όταν ξεκαθάρισε εξ αρχής πως το ΑΛΜΑ θα κατέλθει με δικό του υποψήφιο για την Προεδρία της Βουλής. Δείχνοντας το κόκκινο πανί για το ΑΚΕΛ που ονομάζεται Ειρήνη Χαραλαμπίδου. Υπάρχει ωστόσο και μία διαφορετική ανάγνωση. Ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης παίζει αυτή τη στιγμή όλα του τα χαρτιά σε αυτή την εκλογική μάχη. Με δεδομένο ότι για να μπορέσει να σταθεί ως εν δυνάμει υποψήφιος για την Προεδρία της Δημοκρατίας θα πρέπει να έχει ένα σημαντικό ποσοστό πίσω του, είναι έτοιμος να αλιεύσει ψήφους από όλα τα κόμματα. Και με δεδομένο το αφήγημα πάταξης της διαφθοράς, να συλλέξει όσες περισσότερες ψήφους αντίδρασης μπορεί. Εκτιμώντας, πως μπορεί με αυτό τον τρόπο να μην τον θέλουν οι εκάστοτε ηγεσίες των κομμάτων, αλλά να τον απαιτήσει η βάση τους. Το αν αυτή η μέθοδος μπορεί να πετύχει είναι ένα ζήτημα ανοικτό και βεβαίως με μεγάλο ρίσκο, που θα διαπιστωθεί την επόμενη μέρα των εκλογών.
