ALPHA της Κυριακής

Η Αθήνα χρειάστηκε δεκαετίες για να συνέλθει από τη Σικελική Εκστρατεία. Η Κύπρος δεν έχει την πολυτέλεια ενός αντίστοιχου πειράματος

Δυστυχώς, η ιστορία έχει έναν σαδιστικό τρόπο να επαναλαμβάνεται. Όχι πάντα ως τραγωδία, συχνά ως πολιτική φάρσα με φόντο χειροκροτήματα, likes και τηλεοπτικά πάνελ. Η αρχαία Αθήνα, μεθυσμένη από τη δύναμή της, αποφάσισε το 415 π.Χ. να ξεκινήσει τη Σικελική Εκστρατεία. Οι πολίτες ήθελαν «κάτι νέο», οι δημαγωγοί υπόσχονταν δόξα, οι λογικές φωνές λοιδορούνταν ως φοβικές και μίζερες. Το αποτέλεσμα ήταν η μεγαλύτερη αυτοκαταστροφή στην ιστορία της αθηναϊκής δημοκρατίας.

Δεν έχω καμία όρεξη για ιστορία, εξάλλου αυτή τελείωσε με το Λύκειο. Στην Κύπρο του 2026, ασφαλώς δεν ετοιμάζουμε τις φρεγάτες “Κίμων” και “Ψαρά” για τις Συρακούσες – που δεν είναι ούτε δικές μας! Ετοιμαζόμαστε όμως να στείλουμε στη Βουλή δύο πολιτικά σχήματα που γεννήθηκαν μέσα από την οργή, την απαξίωση των θεσμών και την απόλυτα δικαιολογημένη αποστροφή των πολιτών προς το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα.

Το πρόβλημα είναι ότι η οργή αποτελεί εξαιρετικό καύσιμο για εκλογές, αλλά καταστροφικό εργαλείο διακυβέρνησης. Ποιο είναι το καύσιμο;

•   Σκάνδαλο Κυπριακού Επενδυτικού Προγράμματος / Βλέπε Al Jazeera

•  Σκάνδαλο παρακολούθησης “Predator” και τα βαν παρακολουθήσεων

•  Η κατάρρευση Συνεργατισμού που κόστισε δισεκατομμύρια στους φορολογούμενους

•  Διαφθορά γύρω από πολεοδομικές άδειες και τοπική αυτοδιοίκηση

•  “Videogate” και οι αποκαλύψεις για πρόσβαση στο Προεδρικό

•  Συνεχείς αποκαλύψεις για forex, ξέπλυμα χρήματος και ύποπτα κεφάλαια

•  Ένα Νομικό Σύστημα που δεν μπορεί να καταδικάσει ΚΑΝΕΝΑΝ

• Υπόκοσμος! Ο κόσμος το έχει τούμπανο και η Νομική Υπηρεσία Κρυφό Καμάρι

Η λεγόμενη «Άμεση Δημοκρατία» εμφανίζεται σαν επαναστατική λύση απέναντι στο σάπιο κομματικό κατεστημένο. Στην πραγματικότητα θυμίζει εκείνες τις αθηναϊκές συνελεύσεις όπου όποιος φώναζε δυνατότερα παρουσιαζόταν ως σωτήρας της πόλης. Ένας influencer μετατρέπεται σε πολιτικό αρχηγό επειδή διαθέτει followers, ατάκες και οργισμένα βίντεο. Kind reminder: what are you looking at? H πολιτική ανάλυση αντικαθίσταται από συνθήματα TikTok και η διακυβέρνηση αντιμετωπίζεται σαν επεισόδιο reality. Η Κύπρος, μια χώρα με κατοχή, γεωπολιτικές πιέσεις, ενεργειακά συμφέροντα και εύθραυστη οικονομική ισορροπία, καλείται ξαφνικά να εμπιστευθεί ανθρώπους που αντιμετωπίζουν τη δημόσια ζωή ως challenge σε live stream.

Από την άλλη πλευρά βρίσκεται το ΑΛΜΑ και ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης. Ο πρώην Γενικός Ελεγκτής χτίζει μεθοδικά το προφίλ του «μοναχικού τιμωρού» που θα καθαρίσει τον στάβλο του Αυγεία μόνος του, φυσικά η Χαραλαμπίδου με την επίθεση στην Στέλλα Σάββα έδειξε ένα προφίλ που έπληξε τον Οδυσσέα Live ON AIR και ο ίδιος δεν μπόρεσε να το μαζέψει. Παρόλα αυτά, για ένα μέρος της κοινωνίας ο τυχοδιώκτης Οδυσσέας αυτό-εμφανίζεται ως Ρομπέν των Δασών απέναντι στους διεφθαρμένους άρχοντες. Η εικόνα είναι πολιτικά ισχυρή το πρόβλημα είναι ότι η πολιτική δεν είναι μονοπρόσωπο ηθικό δράμα.

Φανταστείτε λοιπόν τον Φειδιά στο Εθνικό Συμβούλιο, τον Οδυσσέα στην Βουλή ως ηγέτη Κόμματος, τον Σούγλη στα έδρανα, τον Λουκάνικο Πρόεδρο της επιτροπής Παιδείας της Βουλής, τον Δρουσιώτη ως απλά ένα υπαρξιακό WTF και δεν ξέρω και τι άλλο θα προκύψει στους νέους δέκα που μπαίνουν στην βουλή με τα νέα Κόμματα. Εξαιρώ προφανώς την Χαραλαμπίδου η οποία διαχρονικά έδειξε έργο. Το ίδιο ισχύει και για τις υπόλοιπες γυναίκες της Βουλής  οι οποίες δούλεψαν σκληρά έναντι στο φαλλοκρατικό σχήμα των 56.

Όπως και να έχει, η διακυβέρνηση ενός κράτους απαιτεί συνθέσεις, στρατηγική, διαχείριση κρίσεων, διπλωματία και — όσο αντιπαθητικό κι αν ακούγεται στην εποχή των εύκολων συνθημάτων — συμβιβασμούς. Όταν όμως κάποιος παρουσιάζει τον εαυτό του ως τον μοναδικό καθαρό άνθρωπο μέσα σε μια χώρα διεφθαρμένων, το αποτέλεσμα συχνά δεν είναι η κάθαρση αλλά η θεσμική σύγκρουση και η πολιτική αποσταθεροποίηση.

Κάπως έτσι ξεκίνησε και η Σικελική Εκστρατεία. Οι Αθηναίοι δεν ψήφισαν με ψυχραιμία. Ψήφισαν με θυμό, αλαζονεία και την ψευδαίσθηση ότι οι «νέοι σωτήρες» θα έσπαζαν το παλιό σύστημα. Ο Αλκιβιάδης παρουσιαζόταν ως χαρισματικός ανανεωτής που θα οδηγούσε την Αθήνα σε νέα εποχή μεγαλείου. Αντί γι’ αυτό, η πόλη έχασε τον στρατό της, τον στόλο της και τελικά την ηγεμονία της.

Η Κύπρος φυσικά δεν είναι αρχαία Αθήνα. Όμως η ψυχολογία του εκλογικού σώματος μοιάζει επικίνδυνα γνώριμη. Όταν η απογοήτευση μετατρέπεται σε τυφλή λατρεία για «αντισυστημικούς σωτήρες», όταν η εμπειρία θεωρείται αυτόματα διαφθορά και η πολιτική γνώση βαφτίζεται ελιτισμός, τότε οι κοινωνίες αρχίζουν να πυροβολούν τα πόδια τους με ενθουσιασμό.

Το πιο ανησυχητικό δεν είναι καν τα δύο νέα κόμματα. Είναι ότι πιθανότατα θα μπουν σε μια ήδη κατακερματισμένη Βουλή γεμάτη περιορισμένων δυνατοτήτων, προσωπικών στρατηγικών και επικοινωνιακών αντανακλαστικών… sorry guys! Δέκα απολιτίκ έδρες μέσα σε ένα σύστημα χαμηλής ποιότητας δεν παράγουν ανανέωση παράγουν αστάθεια. Εάν συνολικά έχουμε δέκα απολιτικ στην σύνθεση των 56, τότε το «προβληματικό» ποσοστό είναι 20%.

Οι πολίτες έχουν δίκαιο να είναι εξοργισμένοι. Η διαφθορά, η αλαζονεία και η απαξίωση των θεσμών γέννησαν αυτό το φαινόμενο. Όμως η ιστορία διδάσκει κάτι σκληρό: οι κοινωνίες δεν καταστρέφονται μόνο από κακούς άρχοντες. Καταστρέφονται και όταν, μέσα στην οργή τους, αποφασίζουν να εμπιστευθούν ανθρώπους που δεν είναι έτοιμοι να κυβερνήσουν.

Η Αθήνα χρειάστηκε δεκαετίες για να συνέλθει από τη Σικελική Εκστρατεία. Η Κύπρος δεν έχει την πολυτέλεια ενός αντίστοιχου πειράματος.

Kind reminder: Όταν ένας κλόουν μετακομίζει στο παλάτι, δεν γίνεται βασιλιάς… αλλά το παλάτι γίνεται τσίρκο!