Ζούμε σε μια εποχή, κυρίαρχο στοιχείο της οποίας είναι η αμφισβήτηση. Και μάλιστα όχι η εποικοδομητική αμφισβήτηση αλλά η ισοπεδωτική. Και πάντα στη λογική «ό,τι δεν μας βολεύει, αμφισβητείται». Με τον τρόπο αυτό καταργούμε θεσμούς και διαδικασίες και ο καθένας προβάλλει την προσωπική του άποψη σαν την απόλυτη αλήθεια. Είχαμε πάντα αυτή τη μανία, στις μέρες μας όμως αυτή έχει κορυφωθεί.
Την εβδομάδα που διανύσαμε καταγράφηκαν συγκεκριμένα παραδείγματα της συγκεκριμένης μας νοοτροπίας.
Ο τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης κυκλοφόρησε μια μακροσκελέστατη ανάλυση του πορίσματος της Αρχής κατά της Διαφθοράς για το «Κράτος Μαφία», μέσα από την οποία ουσιαστικά αποδομεί την Αρχή η οποία παρασύρθηκε από τα «λαϊκά δικαστήρια» και την «περιρρέουσα ατμόσφαιρα». Ο κ. Αναστασιάδης έχει κάθε δικαίωμα να υπερασπιστεί τον εαυτό του και αυτό προφανώς θα πράξει εάν και εφόσον βρεθεί ενώπιον δικαστηρίου. Όπως, φυσικά, έχει και το δικαίωμα να ασκήσει κριτική στις αποφάσεις της Αρχής. Όταν όμως ένας πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας κατηγορεί ουσιαστικά τα μέλη της Αρχής ότι «θυσίασαν το Κράτος Δικαίου χάριν πρόσκαιρης δημοφιλίας», είναι προφανές πως ένας θεσμός ο οποίος θεσπίστηκε επί προεδρίας του ιδίου, αμφισβητείται και ακυρώνεται.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Μπαρτσελόνα, επιτέλους θυμήθηκες ποια είσαι
Στην αντίπερα τώρα όχθη, ο Μακάριος Δρουσιώτης χαιρέτησε το πόρισμα της Αρχής για το «Κράτος Μαφία», έστω κι αν αυτό δεν υιοθέτησε πολλούς από τους ισχυρισμούς του, αμφισβήτησε όμως και ακύρωσε το πόρισμα της Αστυνομίας στην υπόθεση «Σάντη». Ο κ. Δρουσιώτης έχει επίσης κάθε δικαίωμα να υπερασπιστεί τον εαυτό του ενώπιον του δικαστηρίου στο οποίο θα βρεθεί. Όπου όμως η υπεράσπιση δεν μπορεί να γίνει με αφορισμούς και αναφορές σε «διεφθαρμένο σύστημα», αλλά με στοιχεία και πειστικά επιχειρήματα.
Μέσα σε όλα αυτά μας προέκυψε και η εμφάνιση της περιβόητης «Σάντη» η οποία δίνει τη δική της εκδοχή και η οποία συνάδει με το συμπέρασμα των ερευνών της Αστυνομίας. Οι Νίκος Κληρίδης και Μακάριος Δρουσιώτης οι οποίοι απέδωσαν απόλυτη εμπιστοσύνη στα όσα η Σάντη τους μετέφερε μέσα από εκείνο τον φαύλο κύκλο των μηνυμάτων (έστω κι αν ο πρώτος λέει ότι την είδε δύο φορές και ο δεύτερος μία), σήμερα αμφισβητούν την αξιοπιστία της και αποδίδουν τα όσα λέει σε τρίτους που την καθοδηγούν. Μια αξιοπιστία (της Σάντη) η οποία επίσης θα κριθεί ενώπιον δικαστηρίου.
Κι έτσι καταλήγουμε στη λογική «ό,τι μας βολεύει το υιοθετούμε και ό,τι όχι το στέλνουμε στο πυρ το εξώτερον». Μόνο που ένα κράτος για να λειτουργήσει πρέπει να τυγχάνουν του ελάχιστου έστω σεβασμού οι θεσμοί και οι νόμιμες διαδικασίες. Και οι θεσμοί δεν είναι στοιχεία απρόσωπα. Αποτελούνται από ανθρώπους οι οποίοι μπορεί να κάνουν και λάθος, μπορεί να έχουν ελλείψεις, μπορεί και να διαψευστούν. Γι’ αυτό υπάρχει και η Δικαιοσύνη στην οποία καταλήγουν ή θα καταλήξουν αυτές οι υποθέσεις. Κι εκεί θα διαφανεί εάν το πόρισμα για το «Κράτος Μαφία» ήταν σωστό ή λάθος, όπως εκεί θα διαφανεί και εάν το πόρισμα για τη «Σάντη» ήταν επίσης σωστό ή λάθος.
Εκτός και εάν στο τέλος η κάθε πλευρά θα αμφισβητήσει και τη Δικαιοσύνη. Κάτι που δεν μπορεί να κάνει από τώρα αφού δεν γνωρίζει εάν η απόφαση «την βολεύει ή όχι»…
