Επιχείρησε να χρησιμοποιήσει τον ανασχηματισμό ως εργαλείο οικοδόμησης ενός παράλληλου πολιτικού και κομματικού οικοσυστήματος, πάνω στο οποίο εκτιμά ότι μπορεί να στηρίξει την προσπάθεια επανεκλογής του
Ο Νίκος Χριστοδουλίδης έγινε το 2023 ο πρώτος Πρόεδρος στην ιστορία της Κυπριακής Δημοκρατίας ο οποίος εξελέγη στο ανώτατο πολιτειακό αξίωμα χωρίς να έχει την ασφάλεια της στήριξης κάποιου εκ των μεγάλων κομμάτων.
Παρά τον υψηλό βαθμό δυσκολίας, ελλείψει ισχυρών κομματικών στηριγμάτων, κατάφερε να γράψει ιστορία, ακριβώς γιατί στηρίχθηκε στην προσωπική του απήχηση και αξιοποίησε στο έπακρο την επιθυμία σημαντικής μερίδας των πολιτών για κάτι νέο και διαφορετικό, για ένα ισχυρό χαστούκι στο παραδοσιακό κομματικό σύστημα.
Τρία χρόνια αργότερα, όμως, ο Νίκος Χριστοδουλίδης μοιάζει να έχει ξεχάσει και ο ίδιος τη συνταγή που τον οδήγησε στην εκλογή του στην Προεδρία της Δημοκρατίας. Αυτή τουλάχιστον την εντύπωση ενίσχυσε ο τρόπος με τον οποίο διαχειρίστηκε ακόμη και το ζήτημα της σύνθεσης της κυβέρνησής του.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Αυτά δεν (θα) τα έκανε ο Κληρίδης
Έξι λάθος τρόποι για να γίνει ένας ανασχηματισμός
Ο ανασχηματισμός αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα εργαλεία που διαθέτει κάθε Πρόεδρος. Δίνει τη δυνατότητα αντικατάστασης υπουργών που παρουσιάζουν σημάδια κόπωσης ή πολιτικής φθοράς, ανανέωσης του κυβερνητικού σχήματος και επανεκκίνησης του κυβερνητικού έργου. Υπό φυσιολογικές συνθήκες, η αποτελεσματικότητα της διακυβέρνησης και η εφαρμογή ενός σύγχρονου μοντέλου διοίκησης, απαλλαγμένου από τα κομματικά μαγειρεία και τις πρακτικές του παρελθόντος, θα έπρεπε να αποτελούν τον βασικό οδηγό του Νίκου Χριστοδουλίδη ενόψει των επόμενων προεδρικών εκλογών.
Αντ’ αυτού, ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης, έχοντας πλέον αποδεχθεί ότι δεν θα έχει τη στήριξη του Δημοκρατικού Συναγερμού ούτε στις επόμενες προεδρικές εκλογές, επιχείρησε να χρησιμοποιήσει τον ανασχηματισμό ως εργαλείο οικοδόμησης ενός παράλληλου πολιτικού και κομματικού οικοσυστήματος, πάνω στο οποίο εκτιμά ότι μπορεί να στηρίξει την προσπάθεια επανεκλογής του.
Έχει μετατρέψει, χωρίς να το διακηρύσσει δημοσίως, το ΕΛΑΜ σε βασικό κυβερνητικό εταίρο, ενώ παράλληλα προσεγγίζει σε κάθε ευκαιρία για αξιοποίηση στελέχη του Δημοκρατικού Συναγερμού που εμφανίζονται δυσαρεστημένα για διάφορους λόγους. Εμφανής ήταν επίσης η προσπάθειά του μέσω ανασχηματισμού να εγκλωβίσει το ΔΗΚΟ και να το αποτρέψει από άλλες αναζητήσεις συνεργασιών. Η τακτική του Προέδρου που όχι μόνο δεν πέρασε απαρατήρητη, αλλά επέτεινε και την ένταση στις σχέσεις του με την ηγεσία όχι μόνο του Δημοκρατικού Συναγερμού, αλλά και του Δημοκρατικού Κόμματος.
Ο ανασχηματισμός, παρότι προαναγγέλθηκε, σε πρώτη φάση οδηγήθηκε σε αναβολή, δημιουργώντας την εικόνα ακόμη μίας πολιτικής αστοχίας, με την ευθύνη να αποδίδεται στον ίδιο τον Πρόεδρο. Σε συνέντευξη του στον ΑΝΤ1 ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης δήλωσε οπαδός της Κληριδικής σχολής, αφού ο Γλαύκος Κληρίδης δεν έκανε ανασχηματισμό ενώ αυτός ήταν στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας.
48 ώρες μετά ο Πρόεδρος προχώρησε τελικά σε ανασχηματισμό της κυβέρνησής του. Όχι βεβαίως με τη σύνθεση που αρχικά είχε διαρρεύσει. Κάποια ονόματα που έπαιξαν έμειναν τελικά εκτός, υπουργοί που βρέθηκαν υπό αμφισβήτηση (δικαίως ή αδίκως) διατήρησαν τελικά τη θέση τους, ενώ το ΔΗΚΟ κατάφερε σε αυτή τη φάση να επιβάλει πλήρως τα δικά του θέλω. Αντίθετα, το χαρτί της αξιοποίησης δυσαρεστημένων Συναγερμικών στελεχών δεν βγήκε στον Πρόεδρο, στον βαθμό τουλάχιστον που θα ήθελε.
Η όλη συζήτηση άφησε πίσω της πικραμένες προσωπικότητες που δοκίμασαν για λίγο υπουργικό κουστούμι, αλλά έμειναν τελικά στο περίμενε, ενοχλημένους υπουργούς που βρέθηκαν στη δίνη του ανασχηματισμού χωρίς να έχουν δώσει δικαιώματα με τις επιδόσεις τους, άλλοι επιβίωσαν ενώ είχαν δώσει αρκετά δικαιώματα, έναν δυσαρεστημένο Δημοκρατικό Συναγερμό με τη συνεχή παρενόχληση στελεχών του και ένα κερδισμένο επί της ουσίας ΔΗΚΟ, αλλά ενοχλημένο σε επίπεδο ηγεσίας με τους προεδρικούς τακτικισμούς. Ριγμένη αισθάνεται και η ΕΔΕΚ που μετά τη Βουλή έμεινε εκτός και της Κυβέρνησης, αφού η εκπροσώπησή της περιορίστηκε σε θέση Επιτρόπου, ενώ την ίδια στιγμή στο κυβερνητικό σχήμα εκπροσωπούνται όλες οι τάσεις στο ΔΗΚΟ και η ΔΗΠΑ, παρόλο που και η ΔΗΠΑ έμεινε εκτός Βουλής.
Ένα εργαλείο που παραδοσιακά σηματοδοτεί μια νέα αρχή και έχει τον συμβολισμό της πολιτικής επανεκκίνησης μετατράπηκε, για ακόμη μία φορά επί διακυβέρνησης Χριστοδουλίδη, σε ένα παρατεταμένο πολιτικό σίριαλ. Το αποτέλεσμα είναι να ενισχύεται στην κοινή γνώμη η εικόνα ενός Προέδρου που δυσκολεύεται να λάβει αποφάσεις ακόμη και για τη σύνθεση της κυβέρνησής του, μολονότι δεν βρίσκεται αντιμέτωπος με τις κομματικές δεσμεύσεις και εξαρτήσεις που περιόριζαν τους προκατόχους του.
Η κοινωνία δεν ενδιαφέρεται για παράλληλα κομματικά οικοσυστήματα. Ψάχνει απαντήσεις στα αδιέξοδά της και πραγματικές λύσεις σε πραγματικά προβλήματα. Οι πολιτικές συμμαχίες και οι τακτικισμοί την αφήνουν παγερά αδιάφορη. Αυτό στο οποίο προσβλέπει η κοινωνία είναι σε έναν Πρόεδρο που κυβερνά με αποφασιστικότητα και τολμά να πάρει δύσκολες αποφάσεις. Όταν ακόμη και το θέμα του ανασχηματισμού της κυβέρνησης εξελίσσεται σε φιάσκο, το μήνυμα που φθάνει στην κοινωνία είναι ακριβώς το αντίθετο από αυτό που έπρεπε να επιδιώκει η κυβέρνηση.
