Οι εσωκομματικές εκλογές στον Δημοκρατικό Συναγερμό εξελίσσονται σε φιάσκο για τη δημοκρατία και δικαιώνουν όσους είχαν εξαρχής ταχθεί εναντίον τους
Δεν μπορεί η ηγεσία του ΔΗΣΥ, επικαλούμενη την ενότητα, να απαγορεύει ή να αποθαρρύνει ενεργά στελέχη, ακόμη και πρώην εκλεγμένους αξιωματούχους, από το να τοποθετούνται δημόσια, εφόσον το επιθυμούν. Το ακριβώς αντίθετο θα έπρεπε να συμβαίνει. Να ενθαρρύνονται οι δημόσιες τοποθετήσεις και να δημιουργούνται οι προϋποθέσεις ώστε όλοι να μπορούν να εκφράζονται ελεύθερα. Με πρώτη την ίδια την Πρόεδρο του κόμματος, Αννίτας Δημητρίου, η οποία θα έπρεπε να δηλώσει τη δική της επιλογή και να εξηγήσει τους λόγους που την υπαγορεύουν.
Διαφορετικά, ας αποφάσιζε το Πολιτικό Γραφείο, αφού δεν επιθυμούσαν προκριματικές εκλογές και, προφανώς, δεν αντέχουν τις δημόσιες διαφωνίες. Δεν μπορεί να εισάγουμε στην πολιτική έναν νέο θεσμό: τις εκλογές της σιωπής στο όνομα της ενότητας.
Θαυμάζω την αντοχή της αμερικανικής δημοκρατίας, η οποία τολμά να διεξάγει προκριματικές εκλογές με πραγματικό ανταγωνισμό. Στο πρόσφατο παρελθόν, η Χίλαρι Κλίντον, το απόλυτο φαβορί και η επιλογή του σκληρού πυρήνα των Δημοκρατικών, ηττήθηκε από τον τότε νεοεμφανιζόμενο Μπαράκ Ομπάμα, ο οποίος στη συνέχεια κέρδισε και τις προεδρικές εκλογές του 2008. Ο Ντόναλντ Τραμπ, από την άλλη, κατάφερε να εξασφαλίσει το χρίσμα των Ρεπουμπλικανών, κόντρα στις επιλογές και τις επιθυμίες της κομματικής ηγεσίας, και να εκλεγεί δύο φορές Πρόεδρος των ΗΠΑ.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
5+ 1 στοιχεία που κρατούμε από την δημοσκόπηση
Είτε μας αρέσει είτε όχι ο Ομπάμα και ο Τραμπ, τα μέλη των δύο κομμάτων αυτούς επέλεξαν. Και οι δύο κατάφεραν στη συνέχεια να εξασφαλίσουν την προεδρία. Κανείς δεν επικαλέστηκε την ενότητα του κόμματος για να αποφύγει τα εσωκομματικά ντιμπέιτ. Κανείς δεν θεώρησε πρόβλημα το γεγονός ότι ιστορικά στελέχη ή εν ενεργεία αξιωματούχοι πήραν δημόσια θέση και εξήγησαν τους λόγους της επιλογής τους.
Θα μπορούσε αύριο αυτό το κακό προηγούμενο να μεταφερθεί και στις προεδρικές εκλογές; Να μην μπορούν να εκφραστούν δημόσια όσοι στηρίζουν τον Νίκο Χριστοδουλίδη ή τον υποψήφιο του ΔΗΣΥ, επικαλούμενοι το καλό του κόμματος; Να ζητήσουμε ακόμη και από τους υποψηφίους άλλων πολιτικών χώρων να μη συζητούν, για παράδειγμα, το Κυπριακό, επειδή πρόκειται για εθνικά ευαίσθητο ζήτημα; Να αφήσουμε εκτός δημόσιας συζήτησης και τα ενεργειακά, επειδή ενδεχομένως κάποιες δηλώσεις να χρησιμοποιηθούν εναντίον μας από εταιρείες που διεκδικούν έργα ή αποζημιώσεις;
Αν φτάσουμε σε αυτό το σημείο, σε τι θα διαφέρουμε από ελλειμματικές δημοκρατίες, όπως η Τουρκία, ή από αυταρχικά καθεστώτα που οργανώνουν εκλογές τύπου Ρωσίας;
Και πραγματικά πιστεύουν ότι με εκλογές χωρίς ντιμπέιτ, χωρίς δημόσια παρουσίαση θέσεων, χωρίς συγκεντρώσεις, αντιπαραθέσεις και ουσιαστικές πολιτικές τοποθετήσεις, με εκλογές «light», θα υπηρετήσουν το καλό του ΔΗΣΥ, θα διαφυλάξουν την ενότητά του και θα τον βοηθήσουν να εκλέξει Πρόεδρο της Δημοκρατίας το 2028;
Μα ακριβώς αυτός είναι ο λόγος που αποφασίστηκαν οι εσωκομματικές εκλογές, μάλιστα 15 μήνες πριν από τις προεδρικές: να γίνει τώρα το πολιτικό ξεκαθάρισμα. Να μην υπάρχουν υπόνοιες για το ποιος πραγματικά στηρίζει ποιον και ποιος κρύφτηκε πίσω από τη σιωπή για να περάσει απαρατήρητος.
Στόχος θα έπρεπε να είναι να βοηθηθεί ο ΔΗΣΥ να μεταφέρει τα πολιτικά του μηνύματα στην κοινωνία, αποκτώντας, αν θέλετε, και ένα επικοινωνιακό προβάδισμα έναντι των ανθυποψηφίων του στις προεδρικές εκλογές, οι οποίοι προέκυψαν μέσα από επιλογές κομματικών ηγεσιών.
Ακόμη και για τους ίδιους τους υποψηφίους, η διαδικασία αυτή θα έπρεπε να αποτελεί ένα καλό «ζέσταμα». Να αποκτήσουν εμπειρία μέσα από δημόσιες εμφανίσεις και ντιμπέιτ, να δοκιμάσουν τα επιχειρήματά τους και να απαντήσουν στις δύσκολες ερωτήσεις των δημοσιογράφων τώρα, αντί να βρεθούν αντιμέτωποι με αυτές λίγες μόλις ημέρες πριν από τις εκλογές του 2028.
Στο κάτω κάτω, δεν οφείλουν να παρουσιάσουν με ειλικρίνεια, μέσα από έναν πραγματικό δημόσιο διάλογο και με τη δυνατότητα αντίλογου, το πολιτικό τους πρόγραμμα στους Κύπριους ψηφοφόρους; Δεν οφείλουν να εξηγήσουν πού θέλουν να οδηγήσουν τη χώρα και με ποιες πολιτικές επιλογές;
Ή μήπως τα μέλη του κόμματος καλούνται να επιλέξουν τον επόμενο ηγέτη τους με το ένστικτο ή με βάση την εικόνα και τις προσωπικές συμπάθειες; Αυτά δεν είναι σοβαρά πράγματα.
Αν στον ΔΗΣΥ δεν αλλάξουν πορεία, έστω και τώρα, την υστάτη, θα το βρουν μπροστά τους στις προεδρικές εκλογές του 2028. Και το χειρότερο είναι ότι, ως το μεγαλύτερο κόμμα της χώρας, κινδυνεύουν να αφήσουν πίσω τους ένα εξαιρετικά αρνητικό προηγούμενο για την ίδια τη δημοκρατία.
Γιατί η ενότητα δεν επιβάλλεται με τη σιωπή. Κερδίζεται μέσα από τον διάλογο, τη διαφωνία, τη σύγκρουση επιχειρημάτων και, τελικά, τον σεβασμό στην ελεύθερη επιλογή των μελών.
