Μπορεί μια κοινωνία να προστατεύσει τη δημοκρατία της όταν αρχίζει να θεωρεί την τοξικότητα ψυχαγωγία, την αγένεια αυθεντικότητα και την άγνοια προσωπική άποψη;
Ηττήθηκε ο Τράμπ; Προφανώς. Ως άτομο; Ως πολιτική; Ως συμπεριφορά; Μάλλον όλα μαζί τα οποία περιγράφουν την αλλοπρόσαλλη προσωπικότητα ενός επιχειρηματία που χόρτασε με τις προσωπικές του (οικονομικές) επιτυχίες και είπε να ρίξει ακόμα μια ζαριά στις πλάτες του αμερικανικού λαού και του πλανήτη ολόκληρου.
Ο Τράμπ, ωστόσο, δεν είναι μια μεμονωμένη περίπτωση ατόμου που κατάφερε από το τίποτα να μετραπεί σε πρωταγωνιστή. Ο Τράμπ, στην πραγματικότητα, είναι ο απόλυτος εκφραστής της εποχής της ελαφρότητας που δυστυχώς διανύει η ανθρωπότητα. Μια ελαφρότητα που διαμόρφωσε σε μεγάλο βαθμό ο ανεξέλεγκτος κόσμος των social media. Εκεί όπου η «απόλυτη αλήθεια» και η αυταπάτη της προσωπικής επιρροής κατάφεραν σε πολύ μεγάλο βαθμό να καταργήσουν τη λογική. Εκεί όπου η απόλυτη αλήθεια του καθενός αναδεικνύει την τοξικότητα και όχι το διάλογο. Εκεί όπου συνήθως η άποψη διαμορφώνεται ή και εντείνεται μέσα από τους συσχετισμούς των διαφόρων ακροατηρίων. Και εκεί όπου η επιφανειακή εικόνα μετατρέπει τους ανθρώπους σε κλόουν ενός τεράστιου τσίρκου.
Μπορεί μια κοινωνία να προστατεύσει τη δημοκρατία της όταν αρχίζει να θεωρεί την τοξικότητα ψυχαγωγία, την αγένεια αυθεντικότητα και την άγνοια προσωπική άποψη;
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Μην το παίρνεις προσωπικά Ντόναλτ
Από την τραμπική αυτο-αναφορικότητα στη δημοκρατική αυτο-διόρθωση
Τι έκανε ο Τράμπ;
Εμφανίστηκε ως ο θρασύτατος εκείνος τύπος που μπορεί να βρίζει, να υποτιμά και να γράφει στα παλιά του παπούτσια τους πάντες. Σαν παλιός καουμπόι που μπαίνει στο σαλούν φτύνοντας τον καπνό που μασά.
Κατάργησε κάθε κανόνα σοβαρότητας και ευγένειας, σε βαθμό που να χαρακτηρίζει χώρες ανεπτυγμένες και πολιτισμένες «απόπατους» γιατί δεν του κάνουν τα χατίρια.
Αιαθάνεται άνετα να κάνει μέσα σε μια μέρα δεκάδες αντιφατικές δηλώσεις που αν κανείς ασχοληθεί σοβαρά με αυτές δεν έχει παρά να τον παραπέμψει σε κάποιον ειδικό διαχείρισης συγχυσμένων προσωπικοτήτων.
Ανακάλυψε μια (τουλάχιστον) συνωμοσία για κάθε πρόβλημα που αδυνατεί να χειριστεί.
Μετέτρεψε τη Δημοκρατία σε ένα βρώμικο παιχνίδι πεζοδρομίου, μοιράζοντας δολάρια για να εξασφαλίσει ψήφους.
Ο κατάλογος θα μπορούσε να συνεχιστεί με πολλές ακόμα σελίδες. Το ερώτημα είναι γιατί ένας τέτοιος τύπος γίνεται ανεκτός πρωτίστως από τους Αμερικανούς πολίτες και ταυτόχρονα από ολόκληρο τον πλανήτη. Διότι, προφανώς, ο Τράμπ κατάφερε να αντιληφθεί και να εκμεταλλευθεί στο έπακρο ένα γενικότερο κλίμα τοξικότητας, αποπροσανατολισμού, λαϊκισμού, ισοπέδωσης και εξυπνοβλακισμού. Ένα κλίμα μέσα στο οποίο ο καθένας μπορεί να λέει ό,τι θέλει, να κάνει ό,τι θέλει, να συμπεριφέρεται όπως θέλει και αυτά να του εξασφαλίζουν «ακόλουθους» οι οποίοι κατά βάθος του μοιάζουν.
Ο Τράμπ ηττήθηκε στις ενδιάμεσες εκλογές. Δεν είναι ωστόσο σαφές εάν μαζί του ηττήθηκε και η εποχή της ελαφρότητας που διανύει η ανθρωπότητα. Εάν δηλαδή θα επιστρέψουμε στη λογική, το δημοκρατικό διάλογο, τον αλληλοσεβασμό, τις βασικές αξίες λειτουργίας του πολιτικού και κοινωνικού συστήματος. Τα μηνύματα της κάλπης είναι ενθαρρυντικά:
Οι Αμερικανοί πολίτες αμφισβήτησαν τις «επιτυχημένες οικονομικές συνταγές» του Τράμπ. Απέρριψαν τον ακραίο ρατσιστικό του λόγο και ανέδειξαν όσους ο Αμερικανός Πρόεδρος μισεί. Δεν παρασύρθηκαν από τις νέες και πολιτικά χυδαίες υποσχέσεις του. Έδειξαν να αηδιάζουν πλέον με την προκλητική συμπεριφορά του. Μοιάζουν να λένε στον κλόουν «τελικά δεν γελάσαμε με τα αστεία σου»…
Ίσως όλο αυτό να είναι μια καλή νέα αρχή.
