ALPHA της Κυριακής

Από τις αρένες της δόξας στα έδρανα της εξουσίας

Ο αθλητισμός και η πολιτική μοιάζουν, εκ πρώτης όψεως, δύο παράλληλοι κόσμοι. Ο ένας γεννά συγκίνηση, θριάμβους, εθνική υπερηφάνεια και στιγμές που χαράζονται στη συλλογική μνήμη. Ο άλλος διαμορφώνει κοινωνίες, χαράζει στρατηγικές, επηρεάζει τις ζωές εκατομμυρίων. Κι όμως, στην ιστορία των λαών, οι δύο αυτοί δρόμοι συναντήθηκαν πολλές φορές στο ίδιο πρόσωπο: στον αθλητή που από σύμβολο νίκης μετατράπηκε σε φορέα πολιτικής δύναμης. Γιατί ο μεγάλος αθλητής δεν είναι μόνο ένας πρωταγωνιστής των γηπέδων. Είναι σύμβολο πειθαρχίας, αντοχής, υπέρβασης. Είναι η μορφή που ο λαός συνδέει με την επιτυχία, την πίστη, την εθνική υπερηφάνεια. Κι όταν ένας άνθρωπος έχει ήδη κερδίσει τη μαζική αποδοχή, δεν είναι λίγες οι φορές που επιχειρεί να μετατρέψει το χειροκρότημα της εξέδρας σε ψήφο εμπιστοσύνης για την εκπροσώπηση στα κοινά.

Όταν οι πρωταθλητές διεκδικούν περισσότερα από μετάλλια

Σε ολόκληρο τον κόσμο, σπουδαίοι αθλητές χρησιμοποίησαν τη φήμη τους όχι μόνο για να μείνουν στην Ιστορία των σπορ, αλλά και για να διεκδικήσουν ενεργό ρόλο στη διαμόρφωση κοινωνιών.

Στις Φιλιππίνες, ο Μάνι Πακιάο πέρασε από τις φτωχογειτονιές στα παγκόσμια ρινγκ και από εκεί στα έδρανα της Γερουσίας. Η πορεία του από παγκόσμιος πρωταθλητής πυγμαχίας σε πολιτικό ηγέτη αποτύπωσε τη δύναμη του λαϊκού συμβολισμού.

Στη Λιβερία, ο Ζορζ Γουεά, ένας από τους σπουδαιότερους ποδοσφαιριστές που ανέδειξε ποτέ η Αφρική, δεν περιορίστηκε στη Χρυσή Μπάλα. Έφτασε μέχρι την Προεδρία της χώρας του, μετατρέποντας το όνομά του από ποδοσφαιρικό θρύλο σε πολιτικό κεφάλαιο.

Στην Ουκρανία, ο Βιτάλι Κλίτσκο άφησε τα παγκόσμια πρωταθλήματα πυγμαχίας και μπήκε στην πολιτική αρένα, αναλαμβάνοντας δήμαρχος Κιέβου και εξελισσόμενος σε πρόσωπο αντίστασης κατά της ρωσικής εισβολής.

Στο Πακιστάν, ο Ίμραν Χαν μετέφερε το πάθος και την ηγεσία του από τα γήπεδα κρίκετ στην πρωθυπουργία, αποδεικνύοντας πως ο αθλητικός θρίαμβος μπορεί να λειτουργήσει ως προοίμιο πολιτικής ανόδου.

Και σήμερα, στην Ιταλία, μια ακόμη εμβληματική μορφή του αθλητισμού δείχνει πως το φαινόμενο όχι μόνο συνεχίζεται, αλλά μπορεί να απειλήσει ακόμη και την κορυφή της εξουσίας. Η Ολυμπιονίκης και θρύλος της κολύμβησης Φεντερίκα Πελεγκρίνι, γνωστή και ως “La Divina”, έχει εξελιχθεί σε πρόσωπο με ισχυρό δημόσιο λόγο και πολιτική επιρροή, ενώ η ευρύτερη συζήτηση γύρω από αθλητικές προσωπικότητες όπως η Ιλάρια Σαλίς αναδεικνύει πώς η αναγνωρισιμότητα μπορεί να μετατραπεί σε πολιτικό ρεύμα ικανό να ταράξει ακόμη και την κυριαρχία της Τζόρτζια Μελόνι.

Ηχηρές περιπτώσεις πέρα από τα συνηθισμένα

Η λίστα, όμως, δεν σταματά εκεί.

Ο Ρομάριο, ο θρυλικός Βραζιλιάνος στράικερ, παγκόσμιος πρωταθλητής του 1994, εξελέγη γερουσιαστής στη Βραζιλία, μεταφέροντας τη δημοφιλία του από τα γήπεδα στο πολιτικό σύστημα.

Ο Μπεμπέτο, επίσης πρωταθλητής κόσμου με τη Βραζιλία, υπηρέτησε ως βουλευτής, επιβεβαιώνοντας πως η “σελεσάο” μπορούσε να παράγει όχι μόνο αθλητικούς αλλά και πολιτικούς αστέρες.

Στη Γεωργία, ο Καχά Καλατζέ, θρύλος της Μίλαν, εξελέγη δήμαρχος Τιφλίδας και μετατράπηκε σε σημαντικό πολιτικό παράγοντα.

Στην Ινδία, ο Ναβιότ Σινγκ Σίντου άφησε το κρίκετ για την πολιτική σκηνή, εκτελώντας υπουργικά καθήκοντα.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, στα τέλη των 70’s ο Μπιλ Μπράντλεϊ, από αστέρας του NBA, εξελίχθηκε σε γερουσιαστή και διεκδικητή προεδρικού χρίσματος.

Στο Μεξικό ο θρύλος της Εθνικής ποδοσφαίρου Κουατεμόκ Μπλάνκο υπήρξε κυβερνήτης της πολιτείας Μορέλο.

 Στη Ρωσία, ο τενίστας Μαράτ Σάφιν που έφτασε μέχρι και το νούμερο 1 της παγκόσμιας κατάταξης εξελέγη μέλος της βουλής, στο πλευρό του Βλαντιμίρ Πούτιν.

Η ελληνική εκδοχή: Από το έπος του 2004 στα ευρωπαϊκά έδρανα

Στην Ελλάδα, όπου ο αθλητισμός συνδέεται βαθιά με το εθνικό συναίσθημα, οι μεταβάσεις στην πολιτική είχαν ιδιαίτερο συμβολισμό.

Ο Πύρρος Δήμας πέρασε από τα χρυσά μετάλλια στη Βουλή, κουβαλώντας μαζί του το βάρος της εθνικής συγκίνησης.

Η Σοφία Σακοράφα αξιοποίησε τη δημόσια διαδρομή της για να χαράξει σταθερή πολιτική πορεία.

Ο Παναγιώτης Φασούλας μετέφερε την ηγετική του φυσιογνωμία από το παρκέ στον δημαρχιακό θώκο του Πειραιά.

Και φυσικά, ο Θοδωρής Ζαγοράκης — ο αρχηγός της Εθνικής Ελλάδας που σήκωσε το EURO 2004, στην πιο εμβληματική ίσως αθλητική στιγμή της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας — μετέτρεψε το τεράστιο λαϊκό του αποτύπωμα σε πολιτική παρουσία, εκλεγόμενος ευρωβουλευτής. Η μετάβασή του συμβόλισε όσο λίγες περιπτώσεις το πέρασμα από την εθνική αποθέωση στην ευρωπαϊκή δημόσια εκπροσώπηση. Επίσης στη λίστα μπαίνουν η Βούλα Πατουλίδου, ο Βασίλης Κικίλιας,ο Γιάννης Ιωαννίδης και ο Γιώργος Ανατολάκης.

Όταν η δόξα γίνεται πολιτικό κεφάλαιο

Η αθλητική επιτυχία δεν εγγυάται πολιτική αποτελεσματικότητα. Το χειροκρότημα δεν ισοδυναμεί πάντα με διοικητική ικανότητα. Όμως οι πρωταθλητές διαθέτουν κάτι μοναδικό: έχουν ήδη πείσει πως μπορούν να αντέξουν την πίεση, να εμπνεύσουν πλήθη, να σηκώσουν βάρος — κυριολεκτικά ή μεταφορικά.Γι’ αυτό και η κοινωνία συχνά τούς αντιμετωπίζει ως πρόσωπα που μπορούν να μεταφέρουν την ίδια αποφασιστικότητα και στη δημόσια ζωή.

Η ίδια μάχη, διαφορετική αρένα

Στο τέλος, είτε φορούν φανέλα, είτε γάντια, είτε κοστούμι κοινοβουλίου, οι αθλητές που εισέρχονται στην πολιτική αποδεικνύουν πως η μεγαλύτερη δύναμη δεν είναι μόνο η φυσική υπεροχή, αλλά η επιρροή. Γιατί από το γήπεδο μέχρι την κάλπη, η ουσία παραμένει ίδια: να κερδίσεις την εμπιστοσύνη, να εμπνεύσεις τους πολλούς, να εκπροσωπήσεις κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό σου. Και έτσι, ορισμένοι πρωταθλητές δεν αρκούνται στο να γράψουν ιστορία στα στάδια. Επιχειρούν να τη διαμορφώσουν και στα έδρανα της εξουσίας.