ALPHA της Κυριακής

Το «σαράκι» της υπέρμετρης πολυφωνίας και η χαλασμένη πυξίδα 

Ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά που πρέπει να διαθέτει ένα κόμμα το οποίο συμμετέχει στον δημόσιο διάλογο και δη κοινοβουλευτικό, είναι το να εμπνέει εμπιστοσύνη στους ψηφοφόρους του και ευρύτερα στην κοινωνία. Η εμπιστοσύνη χτίζεται ποικιλοτρόπως και κυρίως μέσα από τις προσωπικότητες ενός σχηματισμού, την σοβαρότητα και στιβαρότητα που εκπέμπουν στη λήψη αποφάσεων αλλά κυρίως μέσα από την διασφάλιση της ενότητας και της ομοιομορφίας μεταξύ των στελεχών του. Η ενιαία λειτουργία μιας ομάδας προσώπων κατά τη λήψη αποφάσεων αποτελεί την μαγιά για την εύρυθμη λειτουργία της αλλά και βασικό στοιχείο του προφίλ της, μέσα από το οποίο θα κερδίσει σε ένα βαθμό και την αξιοπιστία της.  

Δεν είναι τυχαίο που η εσωστρέφεια και οι εμφύλιοι διχασμοί μέσα σε ένα κόμμα, αποτελούν τον μεγαλύτερο φόβο των παραδοσιακών κομμάτων. Οι διαφωνίες είναι ασφαλώς θεμιτές, ωστόσο όταν αυτές γεννιούνται μεταξύ πρωτοκλασάτων στελεχών σε θέσεις αρχών, τότε συμπεραίνει κανείς ότι το κόμμα ίσως τελικά να κινείται χωρίς πυξίδα και προσανατολισμό.    

Μπορεί οι 4 βουλευτές να ψήφισαν τελικά το ομόφωνα στην πρώτη τους ψηφοφορία για εκλογή του νέου προέδρου της Βουλής την Αννίτα Δημητρίου, ωστόσο αυτό δεν σημαίνει ότι θα κρατήσει για πολύ. Τα πρώτα δείγματα γραφής της Άμεσης Δημοκρατίας έδειξαν ότι από το κόμμα του Φειδία Παναγιώτου απουσιάζει η στοιχειώδης συνεννόηση σε θέσεις αρχών, αφού διακρίνεται η απουσία ιδεολογικών βάσεων ή πολιτικών θεμελίων, πάνω στα οποία τα μέλη θα κληθούν να χτίσουν κατά την παρουσία τους στη βουλή και όχι μόνο.  

Αλλού η θάλασσα, αλλού το πλοίο  

Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο πραγματοποιήθηκε διαδικτυακά η πρώτη συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος. Η διάσταση απόψεων ήταν εμφανής, με τα μέλη της Άμεσης Δημοκρατίας να παραδέχονται μεν λάθη και παραλείψεις, χωρίς όμως να πείθουν ότι γράφουν στην ίδια σελίδα.  

Όσο και αν η ηγεσία του κινήματος υποτιμά την πρόταξη θέσεων και ιδεολογιών, δεν μπορεί κάποιος να παραγνωρίσει το γεγονός ότι τα στελέχη του κοιτάζουν προς διαφορετικές κατευθύνσεις. 

Ο Γιάννης Λαούρης για παράδειγμα έχει στο βιογραφικό του δράσεις και ενέργειες για επίλυση του κυπριακού μέσα από την ενίσχυση της εμπιστοσύνης μεταξύ των δύο κοινοτήτων, Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Από την άλλη ο Δημήτρης Σούγλης, έχοντας μια προϊστορία στα πολιτικά δρώμενα, πρώτα στο ΔΗΚΟ και μετά για χρόνια στο ΕΛΑΜ, εμφανίζεται ως υπέρμαχος του τριπτύχου πατρίς- θρησκεία- οικογένεια, με σκληρή γραμμή στο κυπριακό κάτω από ένα εθνικιστικό πρίσμα.  

Στην ίδια γραμμή φαίνεται να κινείται και ο Δημήτρης Μπάρος, ο οποίος εν τω μεταξύ δεν έχει μέχρι στιγμής τοποθετηθεί, προφανώς λόγω ημιμάθειας ή και αμάθειας, για το εθνικό μας θέμα.  

Η Νταϊάνα Κωνσταντινίδη βρέθηκε στο επίκεντρο του δημόσιου διαλόγου προεκλογικά αφού στο παρελθόν μίλησε μεταξύ άλλων για «την τουρκική δημοκρατία της βόρειας Κύπρου την οποία χαρακτήρισε ως εν μέρει αναγνωρισμένο κράτος», δηλώνοντας ότι εμπνέεται μάλιστα από τον Κεμάλ Ατατούρκ. Ο Δημήτρης Σούγλης στον μετεκλογικό απολογισμό της περασμένης βδομάδας της καταλόγισε ευθύνες για τα χαμηλά ποσοστά του κόμματος σε σχέση με το πως εμφανιζόταν προεκλογικά στις δημοσκοπήσεις.  

Η ίδια απαντώντας δεν διευκρίνισε ποιες είναι οι θέσεις της στην πραγματικότητα αλλά απέδωσε κάποιες πολυσυζητημένες δηλώσεις της στο ότι περνούσε δύσκολα στην προσωπική και επαγγελματική της ζωή και δεν είχε καθαρή σκέψη για να κάνει και το σωστό φιλτράρισμα.  

Η πολυφωνία και τα όρια της  

Η πολυφωνία σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να γυρίσει μπούμερανγκ, αφού στην πολιτική δεν γίνονται συζητήσεις απλά για να γίνονται, ούτε εκφράζονται απόψεις απλά για να εκφράζονται όπως σε ένα καφενείο. Οι αποφάσεις επηρεάζουν τον τρόπο λειτουργίας του κράτους, τις βασικές του δομές αλλά και την ποιότητα της ζωής των πολιτών. Επομένως το συνονθύλευμα ιδεολογιών, προτάσεων και απόψεων κάτω από μια ομπρέλα μπορεί πολύ εύκολα να οδηγήσει σε παρατεταμένα αδιέξοδα, χάος και σε αδυναμία λειτουργίας ενός κόμματος με το πρόσημο αξιοπιστίας και σοβαρότητας. 

 Ένα είναι επομένως η πολυφωνία και η καλλιέργεια διαλόγου και άλλο ο πολιτικός αχταρμάς. Άλλωστε ο κόσμος εμπιστεύεται μια πολιτική ομάδα ανθρώπων θεωρώντας ότι αυτή θα δρα ως ένα ενιαίο και αδιάσπαστο σύνολο και όχι για να στεγάζει τις προσωπικές και πολιτικές φιλοδοξίες των μελών της.  

Σημαία του νέου κόμματος αποτελεί η άμεση δημοκρατία, η οποία για τα περισσότερα μέλη της φαίνεται ότι είναι συνώνυμη με την κατά το δοκούν τοποθέτηση επί παντός επι στητού στη βάση της ελευθερίας εκάστου να κρίνει χωρίς το αίσθημα της ευθύνης.  

 Κάπου εδώ βάζουμε στην εξίσωση μερικά προεκλογικά παράδοξα  αφού υπενθυμίζεται ότι εκτός από τον Φειδία Παναγιώτου, πρόεδρο και ιδρυτή της Άμεσης Δημοκρατίας, διεκδίκησαν την προεδρία ακόμα 6 άτομα, εκτός από τον ίδιο. Τόσους πολλούς υποψήφιους για εσωκομματικές εκλογές προέδρου δεν είχε ποτέ στο παρελθόν κανένα άλλο κόμμα. Με φόντο αυτή την πρώτη πράξη του κινήματος διακρίνει κανείς τα πρώτα αποτυπώματα μιας μη συμπαγούς πολιτικής παράταξης χωρίς ενιαίο προσανατολισμό και κατεύθυνση.  

Η διαβούλευση σε ένα κόμμα είναι απαραίτητη το ίδιο και η ανακοίνωση των αποφάσεών του με διαφάνεια. Ερωτήματα όμως εγείρονται για το κατά πόσο είναι πολιτικά υγιές το να πραγματοποιούνται όλες οι συνεδριάσεις ή συζητήσεις ενός κόμματος δημόσια μπροστά σε κάμερες και μικρόφωνα. Αυτός ο τρόπος συζήτησης πριν την λήψη κάποιας απόφασης εύκολα μπορεί να παραπλανήσει και να αποβεί αναποτελεσματικός αφού όταν δημόσια τοποθετείσαι δεν μπορείς να εκφράζεις τις τοποθετήσεις σου χωρίς φίλτρα και όρια επειδή κυριαρχεί η έγνοια του πως μια τοποθέτηση θα εκληφθεί από το ευρύ κοινό που ακούει και βλέπει.  

Υπάρχουν σίγουρα ανησυχίες που πρέπει να εκφραστούν μακριά από τα φώτα, το ίδιο και κάποιες απόψεις οι οποίες είναι υγιές να περιορίζονται στο στενό πλαίσιο των συλλογικών οργάνων μιας παράταξης για λόγους προστασίας και των προσώπων αλλά και θωράκισης του αδιάσπαστου ενός σχηματισμού, αφού εύκολα μια θέση μπορεί να παρεξηγηθεί ή ακόμα και να υποβάλλει σε αυτολογοκρισία πρόσωπα.   

Οι αντιφάσεις  

Στην μετεκλογική συζήτηση ο Φειδίας Παναγιώτου δήλωσε ότι το ψηφοδέλτιο δεν ήταν δυνατό, αναγνωρίζοντας ότι αυτό ήταν ένα λάθος. Λίγες μέρες όμως πριν στην τελική προεκλογική συγκέντρωση στο αμφιθέατρο Ιδαλίου δήλωνε ότι ήταν περήφανος για το ψηφοδέλτιο και ότι δεν θα μπορούσε να ήταν καλύτερο.  

Πίσω από τις διακηρύξεις περί άμεσης δημοκρατίας, διακρίνει κανείς μια σιγουριά του ιδίου, ότι όποιοι και να τον συνοδεύουν σε αυτό το εγχείρημα,  με εξαίρεσή 2-3 πρόσωπα, ο ίδιος και πάλι θα έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο.  

Βασικός άξονας της προεκλογικής ήταν ότι στην Άμεση Δημοκρατία αποφασίζει ο κόσμος, δεν μπήκε όμως ο ίδιος ο ιδρυτής του, στη διαδικασία να ρωτήσει τον κόσμο του για το κατά πόσο θα τον ήθελαν να εγκαταλείψει το ευρωκοινοβούλιο και να καθίσει στα έδρανα της κυπριακής βουλής. 

 Άλλωστε ένα μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων, όπως ο ίδιος παραδέχτηκε, ψήφισε την Άμεση Δημοκρατίας εξ αιτίας της ύπαρξης του ιδίου στο ψηφοδέλτιο και ακόμα μερικών ανθρώπων όπως τον Δημήτρη Σούγλη ο οποίος κατάφερε να πάρει 2.766 ψήφους στη Λεμεσό. Επομένως, το γεγονός ότι ένα μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων στήριξε την Άμεση Δημοκρατία όχι λόγω των ανύπαρκτων πολιτικών της θέσεων, αλλά λόγω κυρίως του Φειδία Παναγιώτου, θα έπρεπε τουλάχιστον να οδηγήσει σε δεύτερες σκέψεις τον επικεφαλής της.    

Η ένταξη της Άμεσης Δημοκρατίας στη Βουλή δεν μπορεί να αποτελεί ένα ακόμα challenge στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ένα μεγάλο μέρος των πολιτών απέδειξε ότι γυρίζει τελικά την πλάτη σε επαναστάτες οι οποίοι τρέφονται από την καμένη γη, στην οποία ρίχνουν περισσότερη στάχτη.  

Η καταγραφή θέσεων, προσεγγίσεων και προσανατολισμού της Άμεσης Δημοκρατίας είναι απαραίτητο να γίνει, αφού διαπιστώνεται ότι αυτή η ρηξικέλευθη μέθοδος που υποτίθεται ότι έχει τις καταβολές της στην Αρχαία Ελλάδα, δεν λειτουργεί και τόσο άμεσα και δημοκρατικά. Η υπέρμετρη πολυφωνία οδηγεί όπως και η κουτσουρεμένη δημοκρατία σε χάος, συγκεντρωτισμό και αναρχία. Στοιχεία τα οποία οδηγούν και στις δύο περιπτώσεις σε καταστροφικά αποτελέσματα.