Ο Γιώργος Κασκάνης, διαβάζει, ξεχωρίζει και προτείνει
Αν είναι μια απόλαυση που στερεί το δικό μας απαιτητικό επάγγελμα, αυτή είναι η ευκαιρία της χαλαρής ανάγνωσης ενός βιβλίου. Μπορεί να ακούγεται λίγο σαν δικαιολογία, αλλά είναι μια πραγματικότητα. Και το λέω αυτό γιατί δεν είμαι από τους τύπους -δυστυχώς- που θα πάρουν ένα βιβλίο και θα το διαβάσουν σε πολλές μικρές δόσεις. Μου αρέσει να αφιερώνομαι σε αυτό, να το ρουφάω και να χάνομαι στους προβληματισμούς, τις περιπέτειες και τις εικόνες του.
Γι’ αυτό και η μόνη ιδανική περίοδος ποιοτικής ανάγνωσης, είναι αυτή των διακοπών. Αφού πρώτα ξεφορτωσεις την ένταση της χρονιάς και αισθανθείς έτοιμος να ταξιδέψεις μέσα από τις σελίδες του όποιου βιβλίου επιλέξεις. Κι εδώ υπάρχει μια ακόμα δική μου “παραξενιά”. Δεν προετοιμάζω κατάλογο βιβλίων αναλόγως της μόδας της εποχής ή των διαφόρων κριτικών που δημοσιεύονται ή κυκλοφορούν ανάμεσα στους φίλους ή τους “ειδικούς”. Ξέροντας ότι η ιεροτελεστία της ανάγνωσης θα γίνει στο Καπανδρίτι, στο σπίτι του Χρόνη Μίσσιου στο οποίο όπου απλώσεις το χέρι βρίσκεις βιβλία, δεν ταξιδεύω σχεδόν ποτέ με κάτι συγκεκριμένο.
Φέτος όμως πήρα μαζί μου το βιβλίο της δικής μας Νάσιας Διονυσίου “Μη γράφετε Άρθούρος” (εκδόσεις ΠΟΛΙΣ) που από καιρό περίμενε στο τραπέζι του σαλονιού. Ένα βιβλίο με χιλιάδες δυνατές εικόνες, μυρωδιές άλλων εποχών αλλά και ιστορικές αναφορές σε μια σχεδόν άγνωστη περίοδο της Ιστορίας της Κύπρου. Της μεταβατικής περιόδου ανάληψης της διοίκησης του νησιού από τους Οθωμανούς στους Βρετανούς. Με πολιτικά μηνύματα του τότε που φθάνουν μέχρι και το σήμερα. Και κάπου εκεί ξεπηδά ένας Αρθούρος Ρεμπώ, με το πέρασμα του οποίου από την Κύπρο πολύ λίγοι έχουν ασχοληθεί. Και κάπως έτσι γεννήθηκε και σε μένα η ανάγκη να ψάξω περισσότερα γι’ αυτό το “φρικιό” της ποίησης που χαρακτηρίστηκε και ο “έφηβος Σαίξπηρ”. Κι αυτό ήταν το όφελος από το συγκεκριμένο βιβλίο.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Κι απλώνοντας όπως είπαμε το χέρι, έπεσα πάνω στο αριστούργημα του Όσκαρ Γουάϊλντ “Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέη” που δεν είχα διαβάσει. Τυχαία η επιλογή, κι όμως έμοιαζε να αποτελεί συνέχεια του Αρθούρου Ρεμπώ. Μια μάχη ανάμεσα στην ηθική και τον έκλυτο βίο, τον κυνισμό και το ρομαντισμό, το ορατό του ανθρώπου και την αόρατη ψυχή, τον παράδεισο και την κόλαση. Αριστοτεχνική γραφή. Κάθε πρόταση και ένας νέος προβληματισμός. Κάθε εικόνα και ένα προσωπικό τεστ. Ο πανέμορφος Ντόριαν Γκρέη βυθιζεται σε ένα κόσμο ηδονής με μοναδικό στόχο να εξασφαλίσει την αιώνια νεότητα. Η κατάληξή του δίνει μια απάντηση στην παντοτινή σύγκρουση του επιφανειακού με την ουσία της ζωής.
Και μετά, Χάϊνριχ Μπελ και “Γυναίκες σε τοπίο με ποτάμι”. Μια μεταπολεμική περιγραφή της Γερμανίας (Δυτική) μέσα από τον λαβύρινθο της πολιτικής. Ίντρικες, αλληλοεκβιασμοί, το ύφος και το ήθος των πολιτικών, οι μεταξύ τους δαιδαλώδεις σχέσεις. Περίεργες αυτοκτονίες, αλισβερίσια εξουσίας και χρήματος. Όλα όσα δηλαδή συνεχίζονται μέχρι σήμερα. Και μέσα σε όλα αυτά, ένας “τρελός” που καταστρέφει τα πανάκριβα πιάνα πολιτικών και τραπεζιτών…
Τέλος, σαν επιδόρπιο, ένα μικρό (118 σελίδες) βιβλίο του Τόμας Μαν “Θάνατος στη Βενετία”. Ο μεσήλικας συγγραφέας Γκουστάβ φον Άσενμπαχ αποφασίζει να κάνει διακοπές στη Βενετία. Εκεί θα συναντήσει τον έρωτα (πλατωνικό με ένα νεαρό αγόρι) αλλά και την επιδημία χολέρας. Θα μείνει ή θα φύγει;
Ο Τόμας Χαν βραβεύτηκε με Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1929.
Αυτά. Μέχρι το επόμενο διάλειμμα ανάγνωσης.
