Κατά τη «Σοφία του Πλήθους» (J. Surowiecki) η συλλογική κρίση μιας μεγάλης και ετερογενούς ομάδας ανθρώπων μπορεί, σε πολλές περιπτώσεις, να αποδειχθεί πιο ακριβής και αποτελεσματική από την άποψη ενός μεμονωμένου ατόμου ή ακόμη και ενός ειδικού. Πρόδρομος αυτής της θεωρίας ήταν η θέση που διατυπώνει ο Σωκράτης στα «Πολιτικά», σύμφωνα με την οποία «οι πολλοί, παρότι ο καθένας ξεχωριστά μπορεί να μην είναι σπουδαίος, όταν συγκεντρώνονται μαζί, είναι δυνατόν να γίνουν καλύτεροι από τους λίγους άριστους».
Μπορεί η Σοφία του Πλήθους να επαληθευθεί ως απότοκο μίας αποπολιτικοποιημένης προεκλογικής περιόδου, όπου απουσίαζε η διορατική πολιτική στρατηγική, αλλά και το ελάχιστο επιπέδο ορθολογικότητας;
Οι προηγούμενοι μήνες στιγματίστηκαν από ριψοκίνδυνους διασκελισμούς μεταξύ τοξικότητας και λαϊκισμού. Οι πολίτες βρέθηκαν ενώπιον ενός διλημματικού αδιεξόδου όπου δέσποζαν, από τη μία η ανάγκη για αλλαγή της καθεστηκυίας πολιτικής πραγματικότητας και από την άλλη, αμφιταλαντευόμενες, ιδεολογικά, θέσεις που επιχειρούσαν να προσδώσουν στην πολιτική τους υπόσταση χαρακτήρα επανάστασης.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Ελάχιστες τοποθετήσεις απηχούσαν τεκμηριωμένες και επεξηγηματικές θέσεις για την οικονομία, την Παιδεία, την Υγεία και το Κυπριακό. Απεναντίας, τα παραδοσιακά κόμματα, έχοντας αποτύχει να μεταβολίσουν το αποτέλεσμα των Ευρωβουλευτικών εκλογών, παρασύρθηκαν στη δίνη ενός επικίνδυνα έωλου διαλόγου, ενώ οι νεοσύστατες δυνάμεις, σε μεγάλο βαθμό απέτυχαν να αποτυπώσουν τις πολιτικές τους θέσεις, έχοντας αρκεστεί περισσότερο σε θυμικές κινήσεις εντυπωσιασμού.
Το εκλογικό κοινό θα κληθεί την ερχόμενη Κυριακή να σχηματίσει τη νέα Βουλή των Αντιπροσώπων, το νομοθετικό, δηλαδή, Σώμα της χώρας, χωρίς να έχει τα απαραίτητα εχέγγυα που όφειλαν να παρέχουν τα πολιτικώς εκτειθέμενα πρόσωπα. Τα υψηλά αξιώματα, ωστόσο, συνεπάγονται υψηλές ευθύνες και υψηλό επίπεδο σεβασμού. Εξάλλου, δεν θα πρέπει να λησμονούμε πως η «Σοφία του Πλήθους» μπορεί εύκολα να διολισθήσει σε τυφλή συμπεριφορά αγέλης.
