Κι όμως δεν είναι έτσι… Ακούγεται ο τίτλος, ως η πραγματικότητα, αλλά δεν είναι, αποτελεί δυστυχώς ένα ευχολόγιο για παιδία. Ειδικά όταν η ρήση αυτή αντιστρέφεται και καταλήγουν οι αθώοι στην φυλακή τότε μετατρέπεται σε εφιάλτη, από αυτούς που δεν θέλει να πιστέψει κάνεις ότι είναι αληθινοί. Κι όμως….
Η υπόθεση του Joseph Davidsson αποτελεί κόλαφο για την Δημοκρατία μας , τους θεσμούς και τις αρχές του τόπου. O Joseph ένας Νοτιοαφρικάνος εκατομμυριούχος επιχειρηματίας, που το σύστημα και οι αρχές ενέταξαν με μεγάλή ευκολία σε σεξιστικά στερεότυπα που δαιμονοποιούν μεγάλη κατηγορία αντρών, ελεώ και της εξωτερικής του εμφάνισης, ξέρετε λευκός, μυώδης με τατουάζ και πλούσιος, βρέθηκε αδίκως στην μέση μιας οικονομικής πλεκτάνης, με σκοπό την απόσπαση της περιούσιας του, τον ιστό της οποίας έπλεξαν μαεστρικά δυο φαινομενικά και πάλι με σεξιστικά κριτήρια «αθώες γυναίκες» που τύχαιναν να είναι η σύζυγός του και η αδερφή της.
Η σεξιστική προσέγγιση των «αθώων γυναικών» η όπως θέλετε πείτε την έχει και όνομα στην εγκληματολογία και κοινωνιολογία και ονομάζεται η «Θέση της Ιπποσύνης » αγγλιστί « Chivalry Thesis» την οποία πρωτό-εισήγαγε ο καθηγητής Otto Pollak κατά την οποία τα όργανα του νόμου που ως επί τω πλείστω είναι άντρες κατά την διερεύνηση μιας υπόθεσης βασίζονται σε ένα σύστημα προκαταλήψεων με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζουν τις γυναίκες στις πλείστες των περιπτώσεων ως θύματα και τις θεωρούν ότι είναι ανίκανες για δολοπλοκία η και παρανομία ειδικότερα θα προσέθετα αν είναι όμορφες και σέξι.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Ως αποτέλεσμα της αναπαραγωγής των σεξιστικών αυτών στερεότυπων ο Joseph παραπέμφθηκε σε δίκη για βιασμό και παρέμεινε υπό κράτηση μέχρι την αθώωση του για 18 συναπτούς μήνες. Σημειώστε ότι πέραν των ισχυρισμών των δήθεν θυμάτων δεν υπήρχε κανένα άλλο στοιχείο που να δημιουργεί έστω μια εύλογη υπόνοια ότι μπορεί να ενέχεται στην αδικοπραξία. Και παρόλα αυτά το σύστημα του στέρησε την ελευθερία του για ενάμιση χρόνο.
Στο σημείο που βρισκόμαστε ως κοινωνία ως κράτος διακιού νομίζω ότι είναι επιτακτική ανάγκη για αναθεώρηση της προστασίας ανθρώπων που πέφτουν θύματα ψεύτικων καταγγελιών που καθοδηγούνται από αλλότρια κίνητρα. Είναι κάτι τέτοιο εύκολα εφικτό; Καθόλου θα έλεγα και ο λόγος είναι απλός, ο κανιβαλισμός προσωπικοτήτων για πολιτικές σκοπιμότητες και ψηφοθηρική εκμετάλλευση δίνει και παίρνει. Θεριεύει σε τέτοιο βαθμό που κατά την άποψη μου παγώνει από φόβο κάθε δημοσιά συζήτηση και κάθε σκέψη αξιωματούχου που θα μπορούσε να λάβει μια απόφαση που θα απάλλασσε τον κάθε Joseph από τα δεσμά του.
Γιατί αθωώθηκε ο Joseph λοιπόν ; Η πώς αθωώθηκε αν θέλετε; Για μια σειρά από λόγους. Πρώτόν είναι αυτός που είναι, ένας άνθρωπος ο οποίος βοήθησε πολύ κόσμο και όταν ήρθε η στιγμή του το ανταπέδωσαν. Δεύτερον γιατί έχει διπλά του τις κόρες του, την οικογένεια του και φίλους που τον λατρεύουν και πάλεψαν για την αθωότητα του. Και τρίτον γιατί είχε την οικονομική δυνατότητα να προσλάβει νομικούς που μπορούσαν να τον βοηθήσουν ουσιαστικά.
Θα ήταν άδικο να παραλείψω να σταθώ στην γενναιά απόφαση του Μονίμου Κακουργιοδικείου Λάρνακας την οποία ανέγνωσε η κ. Ευθυμίου με Πρόεδρο τον κ. Θεοδώρου και μέλος την κ. Ιωαννιδου μέσω της οποίας αποδόθηκε δικαιοσύνη. Απομένει να δούμε και την μεταχείριση των δήθεν θυμάτων από την πολιτεία. Θα είναι άραγε η αρμόζουσα η θα πέσει πάλι σε σεξιστικά στερεότυπα;
Η προστασία θυμάτων (ειδικότερα ανήλικών και γυναικών) από σεξουαλικά αδικήματα θα πρέπει να αποτελεί αδήριτη ανάγκη για κάθε ευνομούμενη πολιτεία. Η δημιουργία μηχανισμών όμως για την αποφυγή κατάληξης αθώων στην φυλακή αποτελεί την κορωνίδα και την επιτομή κάθε Κράτους δίκαιου. Η δαιμονοποίηση όλων των αντρών ανεξαιρέτως δεν ωφελεί την κοινωνία ούτε και την απονομή της δικαιοσύνης, αντίθετα την βλάπτει, γεννά αδικία και προβάλει ανισότητες. Η δημοσιά συζήτηση γύρω από το ζήτημα αυτό θα πρέπει να ανοίξει και θα πρέπει να διεξαχθεί με τρόπο επιστημονικό χωρίς πολιτικές ή και άλλες σκοπιμότητες,
