52 χρόνια μετά την τουρκική εισβολή, οι πληγές του πολέμου παραμένουν ανοιχτές για χιλιάδες ανθρώπους. Η απώλεια, η αβεβαιότητα για την τύχη των αγνοουμένων και το τραύμα συνεχίζουν να επηρεάζουν τις οικογένειες.
Σε δηλώσεις της στο Alphanews.Live, η Ψυχολόγος, Δρ. Αριστονίκη Θεοδοσίου Τρυφωνίδου εξήγησε ότι στο πένθος του πολέμου, το τραύμα δεν είναι μόνο η απώλεια του αγαπημένου, αλλά ο τρόπος που αυτή συνέβη. Δηλαδή, βίαια, απρόβλεπτα, συχνά χωρίς αποχαιρετισμό.
«Είναι ένα πένθος που δεν θρηνεί μόνο τον νεκρό, αλλά και τον κόσμο που χάθηκε μαζί του».
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Η μέρα που σκοτείνιασε η Κύπρος: Το χρονικό της τουρκικής εισβολής που σκόρπισε τον όλεθρο και τον θάνατο στο νησί
Αμφίσημο πένθος και οικογένειες αγνοουμένων
Tο αμφίσημο πένθος είναι μια μορφή πένθους που προκύπτει όταν η απώλεια δεν είναι ξεκάθαρη-οριστική, ή όταν η τύχη του ατόμου παραμένει άγνωστη.
Σε ότι αφορά τις οικογένειες των αγνοουμένων και το πως βιώνουν το πένθος, η κυρία Θεοδοσίου δήλωσε ότι, το αγαπημένο τους πρόσωπο είναι σωματικά απόν, αλλά ψυχικά «παρόν» στην καθημερινότητά τους.
«Η ελπίδα, που συνήθως είναι η κινητήριος δύναμή μας, εδώ γίνεται εμπόδιο, κρατώντας τις οικογένειες σε έναν ατέρμονο προθάλαμο αναμονής».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Ποια είναι η Αϊσέ που «ήρθε διακοπές» στην Κύπρο το μαύρο καλοκαίρι του 1974
Όπως η ίδια αναφέρει, το πένθος των οικογενειών δεν «περνάει» με τον χρόνο. Εξήγησε πως, όταν η απώλεια είναι τραυματική, οι νευρώνες του εγκεφάλου καταγράφουν το γεγονός με έναν τρόπο που το καθιστά «αδιαπραγμάτευτο».
«Παραμένει ζωντανό γιατί είναι το μόνο πράγμα που συνδέει το υποκείμενο με εκείνο το κομμάτι της ζωής του που έμεινε ημιτελές».
Ερωτηθείς γιατί τέτοιου είδους επέτειοι επαναφέρουν έντονα συναισθήματα μετά από χρόνια, ανέφερε ότι δεν είναι απλώς ημέρες στο ημερολόγιο, αλλά είναι οι στιγμές που το σώμα μας θυμάται αυτό που το μυαλό έχει μάθει να αποδέχεται. Σημείωσε ότι είναι η στιγμή που η απουσία γίνεται ξανά χειροπιαστή, υπενθυμίζοντάς μας ότι, όσα χρόνια κι αν περάσουν, η αγάπη δεν έχει ημερομηνία λήξης.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: «Φτάνει, yeter, enough»: Με τρεις λέξεις το μήνυμα της Προεδρίας για τη μαύρη επέτειο της τουρκικής εισβολής
Το τραύμα και οι επόμενες γενιές
Όπως επισημαίνει η κυρία Τρυφωνίδου το τραύμα μπορεί να μεταφερθεί από γενιά σε γενιά μέσα από οικογενειακές αφηγήσεις. Αναφερόμενη στη διαγενεακή μεταβίβαση υποστηρίζει ότι, οι επόμενες γενιές δεν κληρονομούν μόνο τα χαρακτηριστικά των προγόνων τους, αλλά και το αθέατο φορτίο των δικών τους ανείπωτων βιωμάτων.
Καθοριστικό ρόλο για την επούλωση των πληγών έχουν και οι τελετές μνήμης, ιδιαίτερα στην περίπτωση των οικογενειών των αγνοουμένων όπου δεν υπάρχει ένας συγκεκριμένος τρόπος αποχαιρετισμού.
«Δεν είναι μια πράξη που μας καθηλώνει στο παρελθόν, αλλά μια πράξη που μας επιτρέπει να ενσωματώσουμε την απουσία στη ζωή μας. Η μνήμη μετατρέπεται έτσι από ένα -βάρος που κουβαλάμε- σε μια -γέφυρα- που μας επιτρέπει να κρατήσουμε τον άνθρωπό μας δίπλα μας, όχι πια ως πηγή πόνου, αλλά ως μέρος της δικής μας ταυτότητας και των αξιών μας».
