Πριν από λίγες ημέρες, ένα αγαπημένο μου πρόσωπο μου έστειλε ένα απόσπασμα από συνέντευξη της Jocelyn Bell Burnell, στο RTÉ One και τον Tommy Tiernan. Πρόκειται για μια πολύ ωραία συνέντευξη της Βρετανίδας αστροφυσικού που, ως νεαρή ερευνήτρια, ανακάλυψε το πρώτο γνωστό pulsar το 1967. Η ανακάλυψή της, άνοιξε νέους δρόμους στην αστροφυσική, ωστόσο, το Νόμπελ Φυσικής απονεμήθηκε στον επιβλέποντα της έρευνάς της (ο οποίος μάλιστα δεν υπήρξε ιδιαίτερα υποστηρικτικός μαζί της) και σε έναν ακόμη επιστήμονα. Το δικό της όνομα δεν συμπεριλήφθηκε στη βράβευση.
Ομολογώ πως λυπήθηκα και θύμωσα με την τεράστια αυτή αδικία. Κι όμως, η υπέροχη Jocelyn το αντιμετώπισε με χιούμορ και μεγαλοψυχία: «Bitterness is a waste of energy». Η πικρία είναι σπατάλη ενέργειας.
Πόση σοφία μπορεί να χωρέσει σε λίγες λέξεις. Και πόση ελευθερία κρύβεται μέσα σε αυτές.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Οι Προέδροι της Κυπριακής Δημοκρατίας που επισκέφτηκαν την Τουρκία
Όλοι κάποτε αδικούμαστε. Ωστόσο, κάποια στιγμή, καλούμαστε να επιλέξουμε αν θα συνεχίσουμε να κρατάμε την πίκρα μας, ή αν θα επικεντρώσουμε την ενέργεια μας στο μέλλον και σε όσα έχουμε ακόμη τη δύναμη να δημιουργήσουμε.
Πόσο γνώριμη είναι, αλήθεια, αυτή η ανθρώπινη δοκιμασία στην πολιτική;
Η πολιτική είναι γεμάτη προσδοκίες, αγώνες, φιλοδοξίες και όνειρα. Είναι, όμως, και γεμάτη στιγμές που τα πράγματα δεν εξελίσσονται όπως τα περιμέναμε. Προσπάθειες που δεν αναγνωρίζονται, διαδρομές που δεν δικαιώνονται, ευκαιρίες που χάνονται, αποφάσεις που μας πληγώνουν. Και τότε, η απογοήτευση μπορεί να γίνει παράπονο, το παράπονο πικρία και η πικρία η πυξίδα που καθορίζει τη διαδρομή και τις επιλογές μας.
Σε καμία περίπτωση δεν υποστηρίζω πως πρέπει να συμβιβαζόμαστε με την αδικία. Η αξιοκρατία, η ισότητα ευκαιριών και η αναγνώριση της προσφοράς είναι αξίες που οφείλουμε να υπερασπιζόμαστε. Άλλο, όμως, η επιμονή στη δικαιοσύνη και άλλο η αδυναμία να προχωρήσουμε επειδή η δικαιοσύνη δεν ήρθε όπως και όταν, την περιμέναμε.
Άλλωστε, αν η πολιτική είναι πράγματι προσφορά, τότε δεν μπορεί να εξαντλείται στην προσωπική μας δικαίωση. Οι ιδέες που υπηρετούμε είναι μεγαλύτερες από κάθε έναν από εμάς. Οι αγώνες δεν αποκτούν αξία μόνον όταν φέρουν το δικό μας όνομα. Και το έργο μας δεν ακυρώνεται επειδή κάποιος άλλος έλαβε την αναγνώριση.
Η ιστορία της Jocelyn Bell Burnell με έκανε να σκεφτώ πως δεν έχουμε πάντοτε τον έλεγχο της αναγνώρισης που θα λάβουμε. Έχουμε, όμως, μια βαθύτερη ελευθερία: να αποφασίσουμε αν η απογοήτευση θα μας κάνει πιο πικρούς ή πιο σοφούς.
* Η Μαργαρίτα Καϊμακλιώτη είναι Πολιτικός Επιστήμονας, Αν. Γραμματέας Διεθνών Σχέσεων του Δημοκρατικού Συναγερμού και μέλος του Εκτελεστικού Συμβουλίου του Ινστιτούτου Γλαύκος Κληρίδης.
