Η αύξηση της προσφοράς κατοικιών αποτελεί το βασικό «κλειδί» για την αντιμετώπιση της στεγαστικής κρίσης, σύμφωνα με τον Πρόεδρο του Συνδέσμου Ανάπτυξης Ακινήτων, Γιάννη Μισιρλή. Μιλώντας στην εκπομπή Alpha Ενημέρωση, υπογράμμισε ότι το πρόβλημα δεν είναι ομοιόμορφο σε ολόκληρη την Κύπρο, αλλά πλήττει με ιδιαίτερη ένταση συγκεκριμένες ομάδες του πληθυσμού και περιοχές όπου οι τιμές αγοράς και ενοικίασης έχουν καταστεί απαγορευτικές.
«Δεν έχουμε ένα ενιαίο στεγαστικό πρόβλημα για όλους. Έχουμε πολύ έντονο πρόβλημα προσιτότητας για συγκεκριμένες ομάδες και συγκεκριμένες περιοχές. Άρα, δεν είναι ενιαίο σε όλη τη χώρα», ανέφερε ο κ. Μισιρλής. Όπως εξήγησε, η πίεση στις τιμές προκύπτει πρωτίστως από την ανισορροπία μεταξύ προσφοράς και ζήτησης, σημειώνοντας ότι «όταν έχουμε 10 ακίνητα να πουλήσουμε ή να νοικιάσουμε και η ζήτηση είναι στα 12, οι τιμές θα ανεβαίνουν».
Κατά τον ίδιο, το ζητούμενο δεν είναι μόνο πόσες πολεοδομικές ή οικοδομικές άδειες εκδίδονται ή πόσες συναλλαγές πραγματοποιούνται, αλλά πόσες νέες κατοικίες φτάνουν τελικά στην αγορά. «Ο πραγματικός αριθμός είναι τα ακίνητα που παραδίδονται. Αυτά πρέπει να παρακολουθούμε», τόνισε, επισημαίνοντας ότι χωρίς ουσιαστική αύξηση του διαθέσιμου οικιστικού αποθέματος δεν μπορεί να υπάρξει μόνιμη αποκλιμάκωση των πιέσεων στις τιμές.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Πρόωρες εκλογές στην Ισπανία ανακοίνωσε ο Πέδρο Σάντσεθ
Διαβάστε ακόμα: Το μάθημα της Ισπανίας: η στεγαστική κρίση δεν λύνεται μόνο με ρυθμίσεις
Σε ό,τι αφορά τα κυβερνητικά σχέδια, ο Πρόεδρος του Συνδέσμου Ανάπτυξης Ακινήτων ανέφερε ότι κινούνται προς τη σωστή κατεύθυνση, διευκρινίζοντας ωστόσο ότι τα αποτελέσματά τους δεν μπορούν να φανούν άμεσα και χρειάζονται χρόνο. Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στην αδειοδότηση, λέγοντας πως «χρειαζόμαστε γρηγορότερη, ευέλικτη αδειοδότηση. Δεν γίνεται μια απλή άδεια οικοδομής να πρέπει κάποιος να σχεδιάζει και να περιμένει τρία ή τέσσερα χρόνια μέχρι την έκδοσή της». Επικαλέστηκε, μάλιστα, μελέτη του Συνδέσμου σύμφωνα με την οποία οι μεγάλες καθυστερήσεις στην αδειοδότηση μπορούν να επιβαρύνουν σημαντικά το κόστος μιας ανάπτυξης.
Δεύτερη κρίσιμη παράμετρος, σύμφωνα με τον κ. Μισιρλή, είναι το εργατικό δυναμικό του κατασκευαστικού τομέα. «Αν ζητούμε χιλιάδες περισσότερες κατοικίες κάθε χρόνο στην αγορά, πρέπει ο κατασκευαστικός τομέας να έχει τη δυνατότητα να δουλέψει, να τις παράξει», ανέφερε, υποστηρίζοντας ότι απαιτούνται περισσότεροι και κατάλληλα καταρτισμένοι εργαζόμενοι. Θετικά αξιολόγησε και τη φιλοσοφία σχεδίων που επαναφέρουν αδρανές οικιστικό απόθεμα στην αγορά, όπως το «Ανακαινίζω – Ενοικιάζω», επιμένοντας όμως ότι απαιτείται μεγαλύτερη κλίμακα εάν στόχος είναι να αντιμετωπιστεί ουσιαστικά το πρόβλημα.
Ο κ. Μισιρλής υπογράμμισε, τέλος, ότι η πολιτική για τη στέγαση δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο σε μέτρα προστασίας της ζήτησης ή σε επιδοτήσεις, αλλά πρέπει παράλληλα να δημιουργεί τις συνθήκες για περισσότερες και οικονομικότερες κατοικίες. «Πρέπει να προστατεύουμε όσους πραγματικά χρειάζονται προστασία, αλλά ταυτόχρονα να δημιουργήσουμε συνθήκες για περισσότερες κατοικίες, πιο γρήγορα και με πιο χαμηλό κόστος», ανέφερε, θέτοντας ως πραγματικό μέτρο επιτυχίας το κατά πόσο περισσότερες οικογένειες θα μπορούν τελικά να εξασφαλίσουν κατάλληλη κατοικία σε τιμή που μπορούν να αντέξουν.
