Πορείες μοτοσικλετιστών απ’ όλες τις πόλεις κατέληξαν στο μνημείο Ισαάκ – Σολωμού στο Παραλίμνι, όπου πραγματοποιήθηκε εκδήλωση μνήμης και τιμής, παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας, Νίκου Χριστοδουλίδη, για τα 30 χρόνια από τις δολοφονίες των Τάσου Ισαάκ και Σολωμού Σολωμού.
Μετά την εκδήλωση, οι μοτοσικλετιστές θα διανυκτερεύσουν στο οδόφραγμα της Δερύνειας, για να παραστούν στο τριακοστό ετήσιο μνημόσυνο, που θα τελεστεί την Κυριακή 9 Αυγούστου από τον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου στο Παραλίμνι.
Από πλευράς του, τη δέσμευση της Κυπριακής Δημοκρατίας να εντατικοποιήσει τις προσπάθειες για εκτέλεση των ενταλμάτων σύλληψης που έχουν εκδοθεί για τη δολοφονία των Τάσου Ισαάκ και Σολωμού Σολωμού, επανέλαβε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Νίκος Χριστοδουλίδης, στην ομιλία του. Όπως ανέφερε, μετά τις έρευνες που πραγματοποιήθηκαν έχουν εκδοθεί 13 εθνικά και πέντε διεθνή εντάλματα σύλληψης, τα οποία παραμένουν ανεκτέλεστα λόγω της άρνησης του κατοχικού καθεστώτος και της Τουρκίας να τα εφαρμόσουν.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
«Η λογοδοσία και η τιμωρία δεν έχει λήξει», τόνισε μεταξύ άλλων ο Πρόεδρος, υπογραμμίζοντας ότι η απόδοση δικαιοσύνης για τη δολοφονία των δύο ηρώων αποτελεί καθολικό αίτημα του κυπριακού λαού, αλλά και υποχρέωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και καθήκον της διεθνούς κοινότητας. «Η απόδοση δικαιοσύνης δεν είναι πράξη εκδίκησης. Είναι θέμα αρχής, είναι ζήτημα αξιοπρέπειας. Και θα το διεκδικήσουμε μέχρι να το πετύχουμε», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Στο Παραλίμνι βρέθηκε η δημοσιογράφος Κλειώ Βούρκου:
Αυτούσια η ομιλία του Προέδρου Χριστοδουλίδη:
Υπάρχουν στιγμές που τα όποια λόγια, οι όποιες δηλώσεις, οι όποιες ομιλίες αδυνατούν να αποτυπώσουν τις εικόνες που χαράχθηκαν στη συλλογική μνήμη ενός λαού και ενός ολόκληρου έθνους, εικόνες που έγιναν συνώνυμο της λεβεντιάς και λάβαρο για τον κάθε άνθρωπο που διεκδικεί το αναφαίρετο δικαίωμα να ζει ελεύθερος.
Δύο τέτοιες συγκλονιστικές εικόνες αποτυπώθηκαν πριν από 30 χρόνια με πρωταγωνιστές τον Τάσο Ισαάκ και τον Σολωμό Σολωμού, που με τον μαρτυρικό τους θάνατο, για να λέμε τα πράγματα ως έχουν, με τη στυγνή τους δολοφονία, όχι μόνο έκαναν γνωστή σε όλη την ανθρωπότητα την παρανομία που διαπράττει η κατοχική Τουρκία στην πατρίδα μας από το 1974, αλλά, το πιο σημαντικό και για αυτό είμαστε όλοι απόψε εδώ και αν θέλουμε πραγματικά να τιμούμε τη μνήμη τους αυτό είναι το πιο σημαντικό, ο Τάσος και ο Σολωμός όρισαν και τη δική μας υποχρέωση έναντι τούτης της χώρας.
Ο Τάσος μαρτύρησε στα χέρια των αιμοσταγών δολοφόνων του κατά τρόπο απάνθρωπο, ενώ ο Σολωμός δολοφονήθηκε την ώρα που εξέθετε στα μάτια της ανθρωπότητας, στα μάτια όλου του κόσμου τα σύμβολα της παράνομης κατοχής.
Οι φωτογραφίες από τον πολύ δύσκολο εκείνο Αύγουστο του 1996, που έντυσε την Κύπρο και τον απανταχού Ελληνισμό στα μαύρα, είναι τα αδιάσειστα ντοκουμέντα δύο στυγερών εγκλημάτων, που έχουν και ηθικούς αυτουργούς και φυσικούς εκτελεστές.
Μετά από σχετική έρευνα που έγινε τότε και τις κατάλληλες διεργασίες, η Κυπριακή Δημοκρατία έχει εκδώσει 13 εθνικά και πέντε διεθνή εντάλματα σύλληψης. Και παρά την άρνηση του κατοχικού καθεστώτος και φυσικά της Τουρκίας να εκτελέσουν τα εν λόγω εντάλματα, θέλω απόψε να σας υποσχεθώ – είμαι εδώ με τον Υπουργό Δικαιοσύνης, την Υφυπουργό Πολιτισμού, τον Υπουργό Γεωργίας, τον Υπουργό Υγείας- ότι ως Κυπριακή Δημοκρατία θα εντατικοποιήσουμε τις προσπάθειες μας για εκτέλεση των ενταλμάτων. Και γνωρίζουμε και το αποδείξαμε στην πράξη σε κάποιες άλλες περιπτώσεις – που μάλιστα πρόσφατα απειληθήκαμε και δημόσια, στο θέμα των σφετεριστών – ότι όταν θέλουμε να γίνει κάτι, θα γίνει. Και σας υπόσχομαι ότι θα το πράξουμε.
Η λογοδοσία, για να μην ακούσω σχόλια από κάποιους, και η τιμωρία δεν έχει λήξει. Και η λογοδοσία και η τιμωρία αυτών που δολοφόνησαν τον Ισαάκ και τον Σολωμού είναι καθολικό αίτημα του λαού μας, είναι υποχρέωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι καθήκον της διεθνούς κοινότητας. Η απόδοση δικαιοσύνης δεν είναι πράξη εκδίκησης, δεν είμαστε εδώ για να εκδικηθούμε. Είναι θέμα αρχής, είναι ζήτημα αξιοπρέπειας. Και θα το διεκδικήσουμε μέχρι να το πετύχουμε.
Εξάλλου, το οφείλουμε στους χαροκαμένους γονείς των ηρώων, τον κ. Σπύρο και την κα Τασούλα. Το χρωστούμε στην Αναστασία, που δεν ευτύχησε να γνωρίσει τον πατέρα της, ούτε και τον Σολωμό, που έγιναν οι πιο πρόσφατοι ήρωες των αγώνων του λαού μας για απελευθέρωση.
Με την ηρωική τους θυσία ο Tάσος και ο Σολωμός ξετύλιξαν το κουβάρι του νήματος που κρατούσαν πριν από αυτούς οι τιμημένοι πολεμιστές του 1974 κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής, όλοι αυτοί που αγωνίστηκαν κατά της τουρκοανταρσίας το 1964, όλοι αυτοί που αγωνίστηκαν στον πιο αγνό αγώνα του Κυπριακού Ελληνισμού, τον εθνικο-απελευθερωτικού Αγώνα της ΕΟΚΑ, στον αγώνα που ακολούθησαν οι επαναστάτες του ᾽21, και άλλοι πολλοί επίγονοι του Λεωνίδα.
Και αυτό το μοναδικό, καθοριστικό ταξίδι στην Ιστορία, αντέχει στον χρόνο, αλλά και αναδεικνύεται χάρη στην Πρωτοβουλία Μνήμης Ισαάκ-Σολωμού, η οποία προβάλλει τη θυσία των δύο παλληκαριών και την τοποθετεί στην πραγματική της διάσταση, ως συνειδητή πράξη αυταπάρνησης μέχρι θανάτου, σε μια πατρίδα που παραμένει υπό κατοχή και έχει ανάγκη το φως των ηρώων της για να φωτίζουν την ανηφοριά προς τη λευτεριά.
Είμαι εδώ εκ μέρους της πολιτείας, αλλά πρωτίστως είμαι εδώ ως πολίτης τούτης της χώρας, για να τιμήσουμε τη μνήμη των δύο ηρώων μας, να συμπαρασταθούμε στους οικείους τους και να στηρίξουμε και ενθαρρύνουμε τα μέλη της Πρωτοβουλίας Μνήμης, τους μοτοσικλετιστές και όλους τους άλλους συνοδοιπόρους σε αυτό το μοναδικό ταξίδι του χρέους, στο ταξίδι της αξιοπρέπειας.
Ο Τάσος και ο Σολωμός δεν ζήτησαν δάφνινα στεφάνια, δεν ζήτησαν δόξα, δεν ζήτησαν προνόμια. Ο Τάσος και ο Σολωμός ήταν δύο απλοί, αγνοί πατριώτες, που γαλουχήθηκαν με τα ελληνοχριστιανικά ιδεώδη και διεκδίκησαν το αυτονόητο: Να ζουν ελεύθεροι, να κυκλοφορούν ελεύθεροι, να είναι ελεύθεροι στην πατρίδα τους.
Και με το αίμα τους δρόσισαν τα διψασμένα χώματα της κατεχόμενης κατά 85% Αμμοχώστου δίπλα στον δρόμο που οδηγεί στην υπόλοιπη Κύπρο μας.
Με τη θυσία τους έγιναν το φωτεινό ίχνος μέσα στο σκοτάδι της κατοχής και νοηματοδότησαν το συγκλονιστικό τετράστιχο που περιγράφει τον περήφανο λαό μας, που υπομένει χωρίς να λυγίζει:
«Χρόνια σκλαβκιές ατέλειωτες, τον πάτσον τζιαι τον κλώτσον τους. Εμείς τζιαμαί, ελιές τζιαι τερατσιές πάνω στον ρότσον τους».
Αιωνία τους η μνήμη.
