Οντουμπάτζο: «Το να γίνεις πρωταθλητής είναι πάντα σημαντικό επίτευγμα – Περιμένουμε το Champions League»

Ο ποδοσφαιριστής της Ομόνοιας, Μόουζες Οντουμπάτζο παρέθεσε εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στην Ελλαδική ιστοσελίδα, Athletiko.gr μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος με τους «πράσινους» αλλά και της πρώην του ομάδας, της ΑΕΚ Αθηνών της οποίας τη φανέλα φόρεσε μέχρι τον περασμένο Ιανουάριο.

Ο Άγγλος αμυντικός αναφέρθηκε στα δύσκολα παιδικά του χρόνια και μίλησε για την καριέρα του από το ξεκίνημα μέχρι και σήμερα όπου βρίσκεται στην Κύπρο εδώ και λίγους μήνες.

Αναλυτικά η συνέντευξη:

Αρχικά, Μόουζες, τι σε έκανε να αποφασίσεις να συνεχίσεις την καριέρα σου εκτός Αγγλίας, αρχικά στην Ελλάδα και τώρα στην Κύπρο;

«Ήμουν ελεύθερος το καλοκαίρι του 2022 και είχα μερικές επιλογές στο Ηνωμένο Βασίλειο. Αλλά ήθελα μια διαφορετική πρόκληση και ο ατζέντης μου, μου πρότεινε τον Άρη, επειδή είχε ήδη έναν πελάτη εκεί που μόλις είχε υπογράψει.

Και το είδα σαν μια ευκαιρία που δεν πίστευα ποτέ ότι θα μου παρουσιαζόταν. Υπήρχε η δυνατότητα να παίξω ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, να αγωνιστώ μπροστά σε παθιασμένους οπαδούς που στηρίζουν την ομάδα για γενιές ολόκληρες, μέσα από τις οικογένειές τους. Και όλο αυτό μου φάνηκε κάτι που με ενδιέφερε πολύ.

«Τι στο καλό, θα μετακομίσουμε στην Ελλάδα;»

Στην αρχή ήταν λίγο περίεργο να λέω στη σύζυγό μου: «Έχω πρόταση στην Ελλάδα». Εκείνη μου είπε: «Τι στο καλό, πραγματικά θα μετακομίσουμε στην Ελλάδα;». Και της είπα ότι δεν ξέρω ακόμα αν θα γίνει, αλλά πρέπει να πάρουμε μια απόφαση.

Και πριν το καταλάβουμε, βρέθηκα σε αεροπλάνο για τη Θεσσαλονίκη. Πέρασα δύο καταπληκτικά χρόνια εκεί και γνώρισα απίστευτους ανθρώπους. Και μετά, όσον αφορά την Κύπρο, ποτέ δεν είχα σκεφτεί, ενώ ήμουν στην Ελλάδα, ότι ο επόμενος σταθμός θα ήταν η Κύπρος.

Ήρθα τον Ιανουάριο, κάτι που για μένα ήταν μεγάλη αλλαγή, γιατί δεν είχα φύγει ποτέ ξανά από ομάδα στη μέση της σεζόν. Ήταν μεγάλη προσαρμογή, όχι μόνο για μένα αλλά και για την οικογένειά μου, καθώς πλέον έχουμε και δύο κόρες».

Πώς ήταν τα πρώτα σου χρόνια στο Γκρίνουιτς του Λονδίνου;

«Εκείνα τα χρόνια στην Αγγλία, μερικά από τα πράγματα που έχω ζήσει είναι δύσκολο να τα βάλεις σε λόγια, γιατί ήταν η καθημερινότητά μου. Και μπορεί να ακούγονται τρελά για της ανθρώπους, αλλά νομίζω ότι αυτό με διαμόρφωσε και με έκανε αυτό που είμαι σήμερα.

Ζήσαμε τα χαμηλά, ζήσαμε τα ψηλά, ξανά τα χαμηλά… ζήσαμε πράγματα σε τόσο μικρή ηλικία που κάποιοι άνθρωποι δεν τα ζουν καν σε όλη τους τη ζωή. Οπότε ναι, ήταν κάτι διαφορετικά για εμένα. Και μην με παρεξηγείς, κάποιοι πιθανότατα είχαν ακόμα πιο δύσκολες εμπειρίες μεγαλώνοντας.

«Στο μυαλό μου υπήρχε μόνο το πώς να επιβιώσω»

Αλλά όταν αυτό είναι το μόνο που ξέρεις, ένα πράγμα στο μυαλό σου. Την επιβίωση. Το να προσπαθείς να γίνεις καλύτερος, να κάνεις καλύτερα πράγματα, να βοηθήσεις τους ανθρώπους γύρω σου, να εξελίξεις τον εαυτό σου. Και να βεβαιωθείς ότι πας στη σωστή κατεύθυνση, γιατί είναι εύκολο—πολύ εύκολο—να πας στη λάθος κατεύθυνση και να καταλήξεις κάπου που δεν θέλεις πραγματικά να βρεθείς».

Ήσουν μόλις 13 όταν έχασες τη μητέρα σου από ελονοσία. Πώς επηρέασε αυτό τη ζωή σου;

«Έχω αναφερθεί σε αυτό το κομμάτι πολλές φορές. Και δεν νομίζω ότι η απάντησή μου θα αλλάξει ποτέ. Είναι κάτι που δεν θα ευχόμουν σε κανέναν άλλον. Ήταν μια πολύ, πολύ δύσκολη περίοδος στη ζωή μου.

Και καμιά φορά παθαίνω αυτό που λέμε «σύνδρομο του απατεώνα», ξέρεις; Σαν να μην νιώθω ότι πραγματικά έχω ζήσει αυτά για τα οποία μιλάω κάποιες φορές, ή ότι συνέβησαν όταν τα περιγράφω. Και μέσα σε όλα αυτά, μπαίνεις κάπως σε λειτουργία αυτόματου πιλότου. Δεν ήμουν σε ηλικία που μπορούσα να επεξεργαστώ τι πραγματικά συνέβαινε και πώς θα με επηρέαζε μακροπρόθεσμα.

«Μετά το θάνατο της μητέρας μου παθαίνω σύνδρομο του απατεώνα»

Μόνο όταν άρχισα να μεγαλώνω και να συναναστρέφομαι με φίλους μου και τους συγγενείς μου, άρχισα να καταλαβαίνω ότι ένα μεγάλο κομμάτι από την παιδική μου ηλικία έλειπε. Μεγαλώσαμε πιο γρήγορα απ’ όσο έπρεπε. Δεν μπορέσαμε να ζήσουμε κάποια πράγματα, γιατί ήμασταν απλώς σε κατάσταση επιβίωσης.

Υπήρξαν στιγμές μετά τον χαμό της μητέρας σου που σκέφτηκες να τα παρατήσεις όλα;

Και μέσα από την πίστη και τους ανθρώπους γύρω μου, πέρασα μια πολύ, πολύ δύσκολη περίοδο στη ζωή μου. Και αυτό αφορά και τα τρία αδέλφια μου. Οπότε ναι, υπήρχαν στιγμές που ήθελα να τα παρατήσω όλα. Ήμουν τότε σε δοκιμαστικά στη Μίλγουολ και μια μέρα απλώς αποφάσισα ότι δεν θα συνεχίσω άλλο το trial των έξι εβδομάδων. Και έμεινα σπίτι».

«Το σχολείο εκείνη την περίοδο δεν ήταν καν προτεραιότητα. Ήμασταν απλώς εγώ και ο μεσαίος μου αδελφός. Και προσπαθούσαμε να τα βγάλουμε πέρα. Υπήρχαν στιγμές που εγώ παραπονιόμουν ότι δεν είχα κάποια πράγματα, και εκείνος μου έλεγε απλά: «Είμαστε στην ίδια κατάσταση».

Και βοηθούσαμε ο ένας τον άλλον όσο μπορούσαμε. Και όπως είπα και πριν, είχα μια πολύ καλή παρέα φίλων γύρω μας που καταλάβαινε τι περνούσαμε και τη σοβαρότητα της κατάστασης. Η μητέρα μας μάς είχε μάθει να μην δείχνουμε αδυναμία, οπότε ακόμα και στις πιο δύσκολες μας στιγμές, δεν φαινόταν αυτό. Απλώς προσπαθούσαμε πάντα να βρίσκουμε λύσεις».

Πώς κατάφερες να βγεις από εκείνη τη σκοτεινή περίοδο που ζούσες και να εστιάσεις στο ποδόσφαιρο;

«Ευτυχώς καταφέραμε να περάσουμε εκείνη την περίοδο. Και στην περίπτωσή μου, ήταν εντελώς τυχαίο. Μεγάλωσα πολύ κοντά στο προπονητικό της Μίλγουολ και μήνες αργότερα, τυχαία, είδα τον προπονητή της ομάδας U16 στον δρόμο. Μου είπε: «Μο, τι γίνεται, δεν σε έχουμε δει καιρό».

«Εβλεπαν τον πόνο στα μάτια μου»

Του εξήγησα τα πάντα. Και απλώς άκουγε. Έβλεπε τον πόνο στα μάτια μου. Και μου έδωσε μια άλλη ευκαιρία, έναν άλλο μονοπάτι. Μου είπε ότι έχω κάτι ξεχωριστό και ότι θα ήταν κρίμα να χαθεί, και ότι η μητέρα μου δεν θα ήθελε να χαθεί μια ευκαιρία που μου δόθηκε.

Μου πρότεινε να ξαναμπώ στην ομάδα σε άλλη ηλικιακή κατηγορία και να προσπαθήσω ξανά. Και αυτό μου έδωσε πίστη.

Γιατί μεγαλώνοντας εκεί που μεγάλωσα, δεν υπήρχαν πολλές επιλογές για να ξεφύγεις. Ή έπαιζες ποδόσφαιρο, ή προσπαθούσες να γίνεις ράπερ, ή έμπαινες σε άλλους δρόμους, παράνομους. Έτσι το έβλεπαν πολλοί γύρω μας.

Οπότε το ποδόσφαιρο έγινε η διέξοδος. Ήταν το «εισιτήριο» για κάτι καλύτερο. Και παρότι το σχολείο υπήρχε ως προτεραιότητα, δεν νομίζω ότι το έπαιρναν όλοι τόσο σοβαρά όσο θα έπρεπε».

Έχεις μιλήσει για το ότι πήγες σε θεραπεία. Πόσο σημαντικό ήταν αυτό για σένα;

«Η θεραπεία με βοήθησε πάρα πολύ να καταλάβω στην πραγματικότητα πόσο τραύμα κουβαλάω και με έκανε να εκτιμήσω περισσότερο το ταξίδι. Και να μάθω πώς να το διαχειρίζομαι με υγιή τρόπο, αντί να τα καταπνίγω μέσα μου και να αποφεύγω τα δύσκολα θέματα».

«Ή θα έπαιζες ποδόσφαιρο ή θα έμπαινες σε επικίνδυνα μονοπάτια»

Είσαι πρεσβευτής της οργάνωσης Malaria No More (σ.σ μη κερδοσκοπικός οργανισμός που επιδιώκει να εξαλείψει την ελονοσία). Τι σημαίνει αυτό για σένα προσωπικά;

«Όταν ήρθε η ευκαιρία να γίνω πρεσβευτής, χάρηκα πολύ που η φιλανθρωπική οργάνωση ήθελε να ενταχθώ στην ομάδα, αφού είχαν δει μια συνέντευξή μου στο BBC εκείνη την περίοδο. Ήθελα να μοιραστώ την ιστορία μου με τον κόσμο για να μην περάσει άλλη οικογένεια αυτό που περάσαμε εμείς, γιατί θα μπορούσε να είχε προληφθεί με τους σωστούς ελέγχους. Επίσης έμαθα πάρα πολλά για την ελονοσία».

Τι σε έκανε να πας στον Άρη το 2022;

«Υπήρχε μια μεγάλη ευκαιρία να παίξω στην Ευρώπη και επίσης ο Άρης έχει μεγάλη ιστορία, και είμαι πολύ παθιασμένος παίκτης και θέλω να παίζω μπροστά σε φιλάθλους που έχουν την ίδια ένταση και πάθος.

Η Θεσσαλονίκη ήταν υπέροχη! Γνώρισα εξαιρετικούς ανθρώπους, έκανα πολλές αναμνήσεις, έζησα μια διαφορετική κουλτούρα και έναν διαφορετικό τρόπο ζωής. Η γυναίκα μου τελικά ήρθε μαζί μου αφού τακτοποίησε τη βίζα της και μπόρεσε να δει πόσο καταπληκτική είναι η πόλη».

«Στο Βικελίδης δεν άκουγα ούτε τη φωνή μου»

Πώς βίωσες τη ζωή στη Θεσσαλονίκη και ποια είναι η πιο έντονη ανάμνησή σου από την περίοδο στον Άρη;

«Έχω δύο δυνατές αναμνήσεις από εκεί. Την πρώτη χρονιά, στα προκριματικά της Ευρώπης, δυστυχώς δεν προκριθήκαμε, αλλά η ατμόσφαιρα ήταν ηλεκτρική, δεν μπορούσα ούτε να ακούσω τον εαυτό μου να μιλάει. Σκεφτόμουν “αυτό είναι απίστευτο” και οι οπαδοί ήταν ο 12ος παίκτης. Εκαναν το γήπεδο κόλαση. Η δεύτερη ανάμνηση ήταν η προετοιμασία για τον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας, όλη η πόλη ενώθηκε και μας έδωσε απίστευτη υποστήριξη, πέρα από λόγια.

Φαινόταν πόσο πολύ το ήθελαν, μας συνόδευσαν μέχρι τον Βόλο οι οπαδοί. Θέλω να προσθέσω ότι όταν έφυγα από τον Άρη έκανα μια συνέντευξη και δεν είχα ποτέ πρόθεση να δείξω ασέβεια προς τον Άρη, γιατί ο σύλλογος και οι οπαδοί μου έδωσαν πάρα πολλά και θα είμαι πάντα ευγνώμων.

«Οι οπαδοί του Άρη έκαναν το γήπεδο κόλαση»

Η αγάπη που έλαβα ήταν απίστευτη, ένιωθα μέλος της οικογένειας και ήθελα να δώσω τα πάντα για να ενθουσιάσω τον κόσμο και να φέρουμε τίτλους, αλλά δεν τα καταφέραμε».

Πώς έμαθες για το ενδιαφέρον της ΑΕΚ και τι σε έκανε να πεις το «ναι»; Επαιξε ρόλο ο Αλμέιδα;

«Ήταν αρκετά περίεργο πώς έγινε. Οταν παίξαμε έναν αγώνα κόντρα στην ΑΕΚ, θυμάμαι τον Άμπραμπατ να έρχεται να μου μιλάει και να μου λέει ότι ο προπονητής της, με θέλει πολύ. Μου είπε να πάω να του μιλήσω. Του είπα “είμαστε στο γήπεδο τώρα, είναι τρελό να πάω έτσι”. Ο Άμπραμπατ με πήρε και με πήγε στον Ματίας. Ήταν μια πολύ σύντομη συζήτηση γιατί τα αγγλικά του ήταν λίγο κάπως, αλλά θυμάμαι ότι απλώς έγνεφα σε όσα έλεγε».

«Ο Άμπραμπατ έκανε το “κονέ” για την ΑΕΚ»

Πώς βίωσες το επίπεδο της ΑΕΚ; Τι διαφορετικό είδες;

«Στην αρχή ήταν δύσκολη η προσαρμογή, αλλά πάντα θέλω να προπονούμαι με την ίδια ένταση που παίζω αγώνες, οπότε έπρεπε να προσαρμοστώ γρήγορα. Με βοήθησε ότι οι περισσότεροι παίκτες με ήξεραν ήδη ως αντίπαλο για δύο χρόνια, οπότε δεν δυσκολεύτηκα να μπω στα αποδυτήρια. Θυμάμαι ότι έχασα αρκετά κιλά από τις προπονήσεις του Αλμέιδα».

Ποια ήταν η σχέση σου με τον Ματίας Αλμέιδα; Υπήρξε κάποια στιγμή που σου έχει μείνει στο μυαλό;

«Είχαμε μια καλή σχέση. Όπως είπα, τα αγγλικά του ήταν περιορισμένα και τα ισπανικά μου δεν ήταν στο επίπεδο που έπρεπε. Είναι καλός άνθρωπος και πάνω απ’ όλα μπορούσες να του μιλήσεις για οτιδήποτε γιατί έχει παίξει το παιχνίδι και ζει για το ποδόσφαιρο. Μου άρεσε το πάθος του και πάντα μας έλεγε να απολαμβάνουμε το παιχνίδι και να αγνοούμε τον εξωτερικό θόρυβο.

«Η ΑΕΚ είναι τεράστιος σύλλογος με πολύ “θόρυβο” απ’ έξω»

Η ΑΕΚ είναι τεράστιος σύλλογος με πολύ “θόρυβο” απ’ έξω που επηρεάζει πολλά πράγματα, οπότε μας θύμιζε πάντα ότι εμείς είμαστε οι πρωταγωνιστές και όλοι οι άλλοι θα ήθελαν να είναι στη θέση μας».

Ποια ήταν η καλύτερη περίοδός σου υπό τον Αλμέιδα;

«Υπήρξε μια περίοδος όπου έκανα αρκετά καλά παιχνίδια, έπαιξα στο Κύπελλο, σκόραρα και ένιωσα ότι ήταν η στιγμή μου να “πατήσω γκάζι”».

Μετά τον Αλμέιδα ήρθε ο Μάρκο Νίκολιτς. Πώς άλλαξαν τα πράγματα στην ομάδα;

«Ο νέος προπονητής ήρθε και η παρουσία του φάνηκε από την αρχή. Οι απαιτήσεις του ήταν πολύ υψηλές, όπως είναι λογικό, γιατί ήρθε στην ΑΕΚ με έναν στόχο. Να κερδίσει. Η προετοιμασία μου πήγαινε καλά μέχρι που τραυματίστηκα ελαφρά και αυτό άλλαξε τα πάντα, γιατί ένιωθα ότι είχα πολύ καλές πιθανότητες να είμαι στα πλάνα του. Μετά από μία εβδομάδα είχε ήδη πει σε κάποιους παίκτες ότι δεν τους χρειάζεται».

«Από την πρώτη μέρα ο Νίκολιτς ήθελε να κερδίζει»

Σταδιακά ο χρόνος συμμετοχής σου μειώθηκε, μετά και τον τραυματισμό που είχες. Πώς το βίωσες;

«Όταν επέστρεψα, είχα χάσει το μεγαλύτερο μέρος της προετοιμασίας και εκείνος είχε ήδη ξεκάθαρη εικόνα για την ομάδα του. Ο Λάζαρος έκανε εξαιρετικές εμφανίσεις και “κλείδωσε” τη θέση. Ήταν πολύ δύσκολη κατάσταση, γιατί σε κάθε παιχνίδι έπρεπε να είμαι στο απόλυτο 100%. Ειλικρινά, δεν ήμουν και νιώθω ότι είχα πολλά περισσότερα να δείξω στον κόσμο της ΑΕΚ.

Έχω μετανιώσει για κάποια πράγματα εκείνη την περίοδο, αλλά δεν μπορώ να γυρίσω πίσω τον χρόνο. Πρέπει να μάθω και να προχωρήσω».

Υπήρξε συγκεκριμένο παιχνίδι ή περίοδος όπου ο Νίκολιτς σου έδειξε ξεκάθαρη εμπιστοσύνη;

«Μιλήσαμε λίγες φορές και πάντα έλεγε ότι αν δεν με ήθελε θα μου το είχε πει να φύγω. Αυτό για μένα ήταν ένδειξη εμπιστοσύνης».

«Ο Νίκολιτς μου είπε ότι αν δεν με ήθελε θα μου το είχε πει»

Ποιο παιχνίδι με την ΑΕΚ σου έχει μείνει πιο έντονα;

«Προσωπικά, το γκολ μου απέναντι στον ΠΑΟΚ, γιατί δεν σκοράρω συχνά και δεν είμαι καν σίγουρος πώς βρέθηκα τόσο κοντά στην εστία. Το γκολ σήμαινε πολλά για μένα, γιατί σε εκείνο το παιχνίδι μπήκα στις καθυστερήσεις και ειλικρινά ήθελα να μπω πολύ νωρίτερα και ήμουν εκνευρισμένος. Αλλά έτσι είναι το ποδόσφαιρο, αλλάζει γρήγορα».

Πώς είναι να παίζεις στην «Allwyn Arena» μπροστά στους φιλάθλους της ΑΕΚ;

«Όταν το γήπεδο “έβράζε”, ήταν τρελό. Το έχω ζήσει και από τις δύο πλευρές, ως αντίπαλος της ΑΕΚ και ως παίκτης της. Η στήριξη των οπαδών είναι κάτι ξεχωριστό. Όταν πηγαίναμε καλά, θυμάμαι να μας περιμένουν στο ξενοδοχείο και να μας ακολουθούν στο γήπεδο με κιτρινόμαυρα καπνογόνα να φωτίζουν τους δρόμους. Υπήρχαν πολλές στιγμές με απίστευτη ατμόσφαιρα, δύσκολο να διαλέξω μία».

Πώς ήταν η σχέση σου με τον Μάριο Ηλιόπουλο; Θυμάσαι κάποια συζήτηση ή φράση;

«Ο κ. Ηλιόπουλος είναι ένας παθιασμένος άνθρωπος. Είχαμε μια μικρή συζήτηση όταν υπέγραψα και μου ζήτησε να δώσω τα πάντα για τον σύλλογο. Θυμάμαι ότι με αγκάλιασε μετά το γκολ μου απέναντι στον ΠΑΟΚ».

Ένιωσες την πίεση ενός “μεγάλου συλλόγου” σε σχέση με τον Άρη;

«Υπήρχε διαφορετική πίεση στην ΑΕΚ σε σχέση με τον Άρη. Στην προπόνηση τα στάνταρ ήταν πολύ υψηλότερα και πιο απαιτητικά. Για μένα όμως η πίεση είναι κάτι καλό, σημαίνει ότι κάνεις κάτι σωστά. Η νοοτροπία μου ήταν ότι άξιζα να είμαι εκεί και ότι ήταν η στιγμή μου να δείξω ποιος είμαι. Στον Άρη η πίεση ερχόταν περισσότερο από τους φιλάθλους για τίτλους και ντέρμπι, αλλά με τόσες αλλαγές ήταν δύσκολο να βρεθεί σταθερότητα».

«Οταν το γήπεδο της ΑΕΚ… έβραζε ήταν τρελό»

Ποιοι συμπαίκτες σου στην ΑΕΚ σε εντυπωσίασαν περισσότερο, εντός και εκτός γηπέδου;

«Οι περισσότεροι συμπαίκτες μου με εντυπωσίασαν γιατί ήταν οι αντίπαλοί μου για δύο χρόνια. Στην προπόνηση τους έβλεπα καθημερινά και καταλάβαινες τον χαρακτήρα τους. Ο Πέτρος Μάνταλος με εντυπωσίασε πολύ γιατί δεχόταν πολλή κριτική χωρίς λόγο, κατά τη γνώμη μου. Είναι πολύ τεχνικός παίκτης και από τους καλύτερους.

Επίσης ο Σταύρος Πήλιος με εντυπωσίασε για τη νοοτροπία του, ποτέ δεν τα παρατάει. Παρότι δεν έπαιζε πολύ με τον Αλμέιδα, φέτος έδειξε νοοτροπία πρωταθλητή και πήρε κλήση στην εθνική Αλβανίας».

Τι σου άρεσε περισσότερο στη ζωή στην Αθήνα και στην ΑΕΚ;

«Ζούσα στα νότια με την οικογένεια μου. Περάσαμε πολύ όμορφα, είχαμε όλα όσα χρειαζόμασταν. Η οικογένειά μου αγάπησε την Αθήνα, και οι δύο κόρες μου γεννήθηκαν εκεί. Πέρα από το ποδόσφαιρο, η Αθήνα μου έδωσε με τη γυναίκα μου τα μεγαλύτερα δώρα της ζωής μας».

«Θυμάμαι την αγκαλιά του Ηλιόπουλου μετά το γκολ κόντρα στον ΠΑΟΚ»

Υπήρξαν δύσκολες στιγμές για εσένα στην ΑΕΚ. Πώς τις διαχειρίστηκες;

«Όπως γνωρίζουν ήδη οι άνθρωποι, ναι υπήρξαν δύσκολες στιγμές. Κάποιες πιο προσωπικές από άλλες. Στο γήπεδο έχω μετανιώσει για κάποια πράγματα, αλλά έτσι είναι η ζωή, δεν μπορούμε να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω. Σε δύσκολες στιγμές θυμόμουν τη δουλειά που έκανα όταν δεν με έβλεπε κανείς και ότι ανήκω εκεί. Και επίσης ότι είχα περάσει και πολύ χειρότερα. Είναι δύσκολο γιατί κάποιες φορές νιώθεις μόνος, παρόλο που υπάρχουν άνθρωποι γύρω σου».

Αν έπρεπε να διαλέξεις μία στιγμή με την ΑΕΚ, ποια θα ήταν;

«Το γκολ απέναντι στον ΠΑΟΚ».

Τι θα ήθελες να πεις στους φιλάθλους της ΑΕΚ;

«Σε όσους με στήριξαν όσο ήμουν εκεί, θέλω να σας ευχαριστήσω από τα βάθη της καρδιάς μου και μακάρι να μπορούσα να σας δείξω περισσότερα».

Συνολικά, πώς θα περιέγραφες την παρουσία σου στην ΑΕΚ ως ποδοσφαιριστής και ως άνθρωπος;

«Η περίοδος μου, παρά τα πάνω και τα κάτω, ήταν καταπληκτική. Ένα ακόμη κεφάλαιο στη ζωή μου που ποτέ δεν πίστευα ότι θα ζήσω στην Ελλάδα. Το ταξίδι αυτό μου έδωσε αναμνήσεις που θα κρατήσουν μια ζωή και γνώρισα υπέροχους ανθρώπους. Παρότι έχω μετανιώσει για κάποια πράγματα, όταν σκέφτομαι το γκολ μου νιώθω τεράστια χαρά. Ναι, ήταν ένα γκολ, αλλά για μένα είναι κάτι πολύ βαθύτερο. Και στο τέλος έφυγα με τα δύο μεγαλύτερα δώρα της ζωής μου».

«Έχω μετανιώσει για κάποια πράγματα στην ΑΕΚ»

Τι σε έκανε να πας στην Ομόνοια τον Ιανουάριο;

«Είχα να πάρω μια απόφαση: Μπορούσα να μείνω στην ΑΕΚ, να είμαι απλά μέρος της προπόνησης και να δουλεύω μόνος με λίγους άλλους. Αλλά η αλήθεια είναι ότι ήθελα να νιώθω μέρος μιας ομάδας και της επιτυχίας της. Ήθελα να νιώθω ότι με θέλουν. Αν έμενα και η ΑΕΚ έπαιρνε το πρωτάθλημα, δεν θα ένιωθα ότι είμαι μέρος αυτής της επιτυχίας.

Φυσικά θα χαιρόμουν για τους συμπαίκτες μου και όλους στον σύλλογο. Αλλά ήθελα να απολαμβάνω ξανά το ποδόσφαιρο και μετά από συζήτηση με την Ομόνοια ένιωσα ότι ήταν η σωστή επιλογή».

Πώς είναι τα πράγματα στην Ομόνοια, ειδικά μετά και την κατάκτηση του πρωταθλήματος;

«Είναι ωραίο να νιώθω ότι με θέλουν! Οι παίκτες εδώ καταλαβαίνουν πολύ καλά ο ένας τον άλλον και τις απαιτήσεις του προπονητή. Έχουμε παίκτες με διψήφια νούμερα σε γκολ και ασίστ, η ομάδα τα πηγαίνει εξαιρετικά φέτος. Δεν έχω πάει ξανά σε ομάδα τον Ιανουάριο, οπότε ήταν κάτι νέο για μένα. Στόχος μου ήταν να προσθέσω ποιότητα σε μια ήδη καλή ομάδα. Δεν κοίταξα βαθμολογίες όταν ήρθα, απλώς ήθελα να προσαρμοστώ. Από τότε νιώθω ότι έχω δέσει καλά με την ομάδα.

Το να γίνεις πρωταθλητής είναι πάντα σημαντικό επίτευγμα. Είναι περίεργο γιατί στο παρελθόν είχα πάντα μεγάλο ρόλο, αλλά αυτή τη φορά συνέβαλα λιγότερο. Παρ’ όλα αυτά προσπαθώ καθημερινά να βοηθώ τους συμπαίκτες μου και να δίνω εμπειρία. Είναι ωραίο συναίσθημα και τώρα περιμένουμε τα προκριματικά του Champions League».