ALPHA της Κυριακής

Στον πόλεμο η ηγεσία έχει τον πιο καθοριστικό ρόλο – να χαράξει στρατηγική, να εμπνεύσει και πρωτίστως να δώσει, πρώτος απ’ όλους ο ίδιος ηγέτης, το παράδειγμα στη μάχη

Σχεδόν μία στις πέντε έδρες που υπήρχαν στην Ολομέλεια της Βουλής έως τον Απρίλιο του 2026 (11/56) χάνονται από τη δομή της νέας σύνθεσης, καθώς τα κόμματα που τις κατείχαν, ΕΔΕΚ (4), ΔΗΠΑ (4) και Κίνημα Οικολόγων (3), δεν πέτυχαν την είσοδό τους στη Βουλή. Οι τρεις τους,  από τις συνολικά 61.616 ψήφους που είχαν λάβει τον Μάιο του 2021, περιορίστηκαν φέτος στις 31.056, με την ΕΔΕΚ και τους Οικολόγους μάλιστα να προσελκύουν κυριολεκτικά τους μισούς ψηφοφόρους.

Η αποτυχία οφείλεται προφανώς στον συνδυασμό μιας σειράς από λόγους – όπως το  κόστος της συμπολίτευσης για ΕΔΕΚ και ΔΗΠΑ, η απροθυμία να συμπορευτούν με το ΔΗΚΟ σε έναν ενιαίο κεντρώο συνδυασμό που πιθανόν να διέσωζε μέρος της βουλευτικής τους παρουσίας, οι απώλειες που κατέγραψαν από το 2021 με τη φυγή βουλευτών και τις εσωκομματικές έριδες, η δυναμική των νέων κομμάτων κ.α..

Υπάρχει όμως μια κοινή συνισταμένη στην προεκλογική τους διαδρομή: το ασαφές στίγμα της ηγεσίας τους. Στη ΔΗΠΑ, ο ιδρυτής της και έμπειρος βουλευτής Μάριος Καρογιάν επέλεξε να μην κατεβεί υποψήφιος, κάτι που έπραξε και ο -άπειρος στα της Βουλής- Νίκος Αναστασίου που εξελέγη πρόεδρος της ΕΔΕΚ λιγότερο από ένα χρόνο πριν, μετά την αιφνιδιαστική αποχώρηση του Μαρίνου Σιζόπουλου, ξεκαθαρίζοντας μάλιστα εξαρχής πως η θητεία του ήταν μεταβατική. Κατά μία άποψη και τα δύο κόμματα έχουν ολοκληρώσει τον κύκλο τους, παρά τις περί του αντιθέτου δηλώσεις τους. Το βέβαιο είναι πως όταν η ίδια η ηγεσία φυγομαχεί στην πιο κρίσιμη αναμέτρηση, τότε οι ψηφοφόροι εισπράττουν ματαιοπονία και στρέφονται σε άλλες επιλογές.

Στους Οικολόγους, ο Σταύρος Παπαδούρης εξελέγη μεν πρόεδρος με άνεση τον Απρίλιο του 2025, πλην όμως ουδέποτε κατάφερε να ταυτιστεί με το πράσινο στίγμα που έκανε τους Οικολόγους να ξεχωρίζουν ως μια εναλλακτική προσέγγιση επί ηγεσίας Γιώργου Περδίκη και Χαράλαμπου Θεοπέμπτου -ακόμη και επί Ιωάννας Παναγιώτου κι ας μην είχε εκλεγεί βουλευτής-. Στη μία μόλις θητεία του στη Βουλή, ο επικεφαλής των Οικολόγων ξεχώρισε σε θέματα οικονομίας και προστασίας της πρώτης κατοικίας, όμως ουδείς θα τον έφερνε στη σκέψη όταν η συζήτηση αφορά περιβαλλοντικά ζητήματα, σε αντίθεση με τους δύο -βετεράνους πια- προκατόχους του.

Στα τρία κόμματα που αποχαιρέτισαν – έστω για την ώρα- τα έδρανα της Βουλής, μπορεί να προστεθεί και η περίπτωση του Volt, που δεν πέτυχε να εισέλθει σε αυτήν στην πρώτη του προσπάθεια. Με δύο συμπροέδρους, δύο αντιπροέδρους, μία δυναμική εν ενεργεία βουλευτή που συμπορεύτηκε με το κόμμα και ένα αμφισβητούμενο σκάνδαλο σε εξέλιξη να ξεδιπλώνεται από υποψήφιό τους, το στίγμα της ηγεσίας του Volt ήταν το αντίθετο του απόντος: τόσο πληθωρικό που οι ψηφοφόροι κυριολεκτικά δεν ήξεραν πού να κοιτάξουν και με ποιο πρόσωπο να ταυτιστούν’ πρωτίστως τη στιγμή που τα άλλα δύο νέα κόμματα αντλούν και ενδεχομένως εξαντλούν τη δυναμική τους από τα πρόσωπα των ηγετών τους.

Η εκλογική διαδικασία είναι ένας μικρός -συνήθως αναίμακτος- πόλεμος. Και στον πόλεμο η ηγεσία έχει τον πιο καθοριστικό ρόλο – να χαράξει στρατηγική, να εμπνεύσει και πρωτίστως να δώσει, πρώτος απ’ όλους ο ίδιος ηγέτης, το παράδειγμα στη μάχη. Όταν η ηγεσία είναι ασαφής, το στίγμα της γίνεται θολό. Το ίδιο και το αποτέλεσμα.